Amorphis - Eclipse (2006)

De komst Tomi Joutsen als zanger van Amorphis zorgt voor een flinke kwaliteitsinjectie. Zijn dynamische zangstem en brute grunt zorgen er mede voor dat de muziek op Eclipse een stuk veelzijdiger klinkt dan op de laatste twee worpen met Pasi Koskinen.

Productioneel staat Eclipse een stuk steviger dan het latere werk met Pasi, niet in de laatste plaats omdat de HM-2-pedalen weer uit de kast zijn gehaald. Wat verder opvalt aan dit album is dat de folk-invloeden weer prominenter aanwezig zijn.

Hoogtepunten van dit album zijn wat mij betreft Leave Scar, The Smoke en Same Flesh, maar zwakke nummers staan er eigenlijk niet op dit album. Heerlijk om Amorphis weer zo dynamisch en vol vuur te horen!

Score: 86/100

Flinke heruitvinding van de band. Het is misschien niet zo dat de songs compleet qua sound verwijderd zijn van de composities van voorgaande albums, maar de productie en vooral fantastische zang van Joutsen zorgen ervoor dat alles zoveel spetterender en harder klinkt. Met House Of Sleep ook wel een ideaal soort hitje in huis: super catchy, maar die synthesizer solo is dan weer echt iets anders. Verder weer lekker veel folkinvloeden (dwarsfluit!) en spetterende riffs. Opener Two Moons is een van de stevigste nummers die de band sinds tijden heeft uitgebracht. Kort en bondig, goed geproduceerd en zo energiek. Die tweede jeugd heeft de band echt goed gedaan!

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Eclipse
4. Tuonela
5. Tales From The Thousand Lakes
6. Am Universum
7. Privilege Of Evil
8. Far From The Sun
9. The Karelian Isthmus

Nieuwe ronde, nieuwe kansen, moet Amorphis gedacht hebben. Op zich ben ik wel blij met de nieuwe zanger. Tomi klinkt krachtiger en grunt beter dan de gitarist dat deed. Eclipse is ook vooral weer meer metal geworden. Dit album heeft gelukkig weer meer body gekregen, maar wat me toch wel tegen blijft staan, is dat er weinig aandacht is voor de liedjes an sich. Ik vermoed dan ook dat dit een conceptalbum is en dan is de laatste kritiek niet helemaal terecht meer.

Muzikaal is het metal met een folky inslag. De opbouw van de nummers is hetzelfde als op de vorige platen. Er is geen verschil tussen de liedjes zelf te horen, want op voorspelbare timings komen de wisselingen voorbij. Herhaling zit er nauwelijks in. Refreinen lijkt Amorphis niet te kennen. Je zet Eclipse aan en de rit is na ruim veertig minuten weer voorbij. Daar wringt het voor mij toch wel, want ik kan geen binding maken met dit album. Ik heb het een paar keer geluisterd. Niet omdat ik het nou beeldschoon vond, maar meer om te kijken of er wat blijft hangen. Dat doet het hier in elk geval niet. Een krappe 3,5* voor de degelijkheid en het feit dat de heren wel echt kunnen spelen.

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tuonela
4. Tales From The Thousand Lakes
5. Privilege Of Evil
6. Eclipse
7. Am Universum
8. The Karelian Isthmus
9. Far From The Sun