Gabriel Rios - En Vivo (2005)

Enige plaat die ik in huis heb van de Puerto Ricaanse ladykiller die in het Gentse is neergestreken, en naar mijn gevoel ook de beste. Zijn twee studioplaten heb ik wel al eens gehoord, maar vind ik veel killer en afstandelijker. En laat het nu net de semi-akoestische warmte zijn waarvoor ik val op En Vivo: zijn songs komen hier naar mijn gevoel beter uit de verf, om nog maar te zwijgen van Rios' kraakheldere stem. De exotische invloed valt niet te ontkennen, maar toch wordt er ook duidelijk uit de pop- en rockgeschiedenis gegraaid wat voor een swingend maar toch vaak ook intiem geluid zorgt. "Live"-plaat is in deze wel relatief aangezien En Vivo vakkundig gestript is van alle publieksgeluiden. Dat kan de pret voor mij niet drukken aangezien de tien nummers hier één voor één een soort onbezonnen magie met zich meedragen en je meeslepen in een prettige, zwoele trip die je na 38 minuten naar meer doet verlangen.