Linda Ronstadt - Simple Dreams (1977)

Linda Ronstadt lijkt een van de weinige zangeressen die lijkt weg te komen met covers. ‘Simple dreams’ is voor mij het hoogtepunt uit haar carrière, een country album met lichte rock invloeden. Het nummer ‘It’s so easy’ is een erg fijne opener, stevige country met wat rock 'n roll maar is totaal vergeetbaar als je ‘Carmelita’ hebt gehoord, dit is mijn all time favourite van Linda, ik vind hem zelfs nog beter dan het origineel en die tekst blijft ijzersterk.

Maar ook ‘Simple man, simple dreams’ heeft een erg fijne tekst en sluit mooi aan na het tweede nummer. ‘Sorrow lives here’ is een heel licht nummer waarbij vooral de piano centraal staat, erg eenvoudig arrangement maar wel erg mooi en puur. ‘I will never marry’ is ook erg mooi en ingetogen, de tweede stem tijdens het refrein voegt ook iets extra waarde toe. ‘Blue bayou’ vind ik ook erg mooi gedaan, vooral het intro dat zo ingetogen begint en dan tijdens het refrein knalt, Linda toont dat ze een meer dan prima zangeres is.

‘Poor poor pitful me’, is weer een uptempo nummer, weer wat rock ’n roll, dat zorgt voor een aangename afwisseling na een aantal ingetogen nummers. ‘Maybe I’m right’ is weer ingetogen, hoewel het absoluut niet slecht is blijft het nummer wat minder hangen dan de voorgaande nummers. ‘Tumbling dice’ en ‘Old paint’ zijn wederom erg mooi en daarmee komt deze plaat alweer tot een einde.

Het is toch opvallend dat je met een minimale productie en weinig instrumenten zo’n prachtig album tot stand kunt brengen. Als je ’t mij vraagt is dit album het alleen al waard om te kopen vanwege ‘Carmelita’. Dit is Linda Ronstadt op haar best.

Jammer van de korte speelduur, hij had wel minstens een half uur langer mogen doorgaan.

Linda Ronstadt is de laatste maanden een beetje een soort van obsessie geworden. Ik heb veel interviews van haar gelezen (vanwege haar grote populariteit zijn er ontzettend veel te vinden) en gelukkig zijn er ook genoeg clips op youtube gezet van live-uitvoeringen en concerten. Want wat een stem heeft deze vrouw en wat een verschijning was ze. Ik zou willen dat ik één van haar concerten had mogen bijwonen, vooral toen ze op haar hoogtepunt was.

Nu heb ik dit album zelfs opgewaardeerd tot 4.5 ster (ik begon met 3) en een plaats in mijn top10 gegeven. Ik heb over het album zelf echter eigenlijk niet bijzonder veel toe te voegen aan het commentaar van onderstaande MuMe-genoten. Linda weet elk nummer naar haar hand te zetten ondanks ze zelfs niks schrijft. Dit album kent rustige momenten die worden afgewisseld door fijne rockers. Voor ieder wat wils dus. 'Blue Bayou' blijkt hèt nummer te zijn van mijn ouders (dat wist ik ook niet tot ze mijn kamer kwamen binnenstormen toen ik het draaide) wat het voor mij toch een extra lading weet mee te geven (mijn vader was vroeger veel weg van huis). Verder is iedere track op het album een combinatie van goed geschreven en een ijzersterke uitvoering. Het was overigens 'Simple Dreams' die haar officieel tot de meest succesvolle vrouwelijke artiest van de jaren '70 wist te maken (qua verkoop), en volgens mij is dit ook (terecht) haar meest succesvolle album.

Naast deze heb ik ook nog 'Prisoner in Disguise', 'Heart Like a Wheel', 'Mad Love' en het eerste 'Trio' album in mijn bezit op CD. Aansluiting met leeftijdsgenoten zal ik niet snel vinden (mijn vrienden verklaren mij voor gek) maar op Linda ben ik wel een klein beetje verliefd geworden.

haar achtste album "Simple Dreams" werd een millionseller in de States. in het kielzog van dit succes verschenen er liefst 5 singles van dit album, t.w. tracks 1, 5,6,7 en 9. haar cover van de Buddy Holly song "It's So Easy" werd een nummer 5 hit in de U.S.A.

als liefhebber van haar countryrock met pop invloeden, werd dit ook een beetje mijn afscheidsalbum van haar muziek, hoewel zij vele jaren later nog een prima album "Feels Like Home" (1995) in dit genre maakte.

de covers op dit album zijn als volgt samengesteld:

1. It's So Easy - Buddy Holly & Norman Petty
2. Carmelita - Warren Zevon
3. Simple Man, Simple Dream - John David Souther
4. Sorrow Lives Here - Eric Kaz
5. I Never Will Marry - Traditional
6. Blue Bayou - Roy Orbison & Joe Melson
7. Poor, Poor Pitiful Me - Warren Zevon
8. Maybe I'm Right - Robert Wachtel
9. Tumbling Dice - Mick Jagger & Keith Richards
10. Old Paint - Traditional

van Buddy Holly coverde zij eerder "That'll Be the Day", van J.D. Souther "Prisoner in Disguise" en "Silver Blue" en van een andere Amerikaanse singer/songwriter uit die tijd Eric Kaz "Cry Like a Rainstorm", een track die al eerder werd gecoverd door haar collega Bonnie Raitt. Eric Kaz maakte 2 solo albums en was kortstondig lid van de country rock band American Flyer, een band die hij destijds formeerde samen met Craig Fuller bekend van de groep Pure Prairie League. de vermaarde sessiegitarist Waddy Wachtel excelleert op elektrische en slide-gitaar in de up-tempo tracks "Poor, Poor Pitiful Me" en "Tumbling Dice".

Andrew Gold die nadrukkeliljk aanwezig was op haar album "Prisoner in Disguise" werkte niet mee aan "Simple Dreams". hij had haar begeleidingsband verlaten voor een succesvolle solo carrière. zijn rol werd overgenomen door Kenny Edwards.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Sound Factory, Hollywood, California

de muzikanten op dit album:

Linda Ronstadt: vocals, acoustic guitar (tracks 5 & 10)
Dan Dugmore: acoustic guitar, electric guitar, steel guitar
Waddy Wachtel: acoustic, electric & slide guitar
Kenny Edwards: bass, mandolin
Rick Marotta: drums, syn-drums, shaker
Don Grolnick: clavinet, organ, acoustic & electric piano, piano
Charles Veal: violin
David Campbell: viola
Dennis Karmazyn: cello
Richard Feyes: double bass
Mike Auldridge: dobro
Dolly Parton: harmony vocal (track 5)
Peter Asher: tambourine, maracas
Peter Asher, Kenny Edwards, Linda Ronstadt, Waddy Wachtel, Don Henley (track 6), Larry Hagler, John David Souther (track , Herb Pedersen (track 10): background vocals