Riot - Born in America (1983)

Hebben ze hier Blackie ingehuurd

De tweede plaat van Riot zonder zanger Guy Esperanza. De nieuwe zanger is Rhett Forrester en hij heeft een aangenaam stemgeluid. Op deze plaat speelt Riot nog steeds in dezelfde lekker rockstijl maar iets meer midtempo en wat melodieuzer. Er staan veel lekkere nummers op deze plaat zoals Running from the Law, Where Soldiers Rule, Heavy Metal Machine ( snelle rocker) of Promised Land.

Dan verschillen we van mening. Ik vind hem nogal schreeuwerig. Trouwens Riot heeft na Guy Speranza nooit meer een echt goede zanger gehad. Jammer maar helaas.

Is in mijn ogen duidelijk minder dan restless breed. Zowel het songmateriaal als de zang is niet zo goed als de voorganger. Wel is hij wat minder bluesy dan de voorganger maar het hardere en ruigere werk blijkt niet weggelegd voor de Forrester, hij komt dan echt te kort. Ook de productie werkt niet echt meer. Gitaarwerk blijft echter wel om te smullen.

Deze Riot plaat had niet gehoeven. en ik houd echt wel van ze!

Was het debuut van de nieuwe zanger (Rhett Forrester) op Restless Breed nog wat tammetjes, op Born In America komt Riot met vet heavy tracks op te proppen! Als de productie net wat effe sprankeler was geweest, dan was het werkelijk helemaal af. Vandaar ook de 4.5 sterren...…
Er staan eigenlijk geen enkel zwak nummer op. Opvallend vind ik Devil Woman, een mystieke balladesque werkje wat mooi in elkaar steekt. Heerlijk zijn de tracks als Heavy Metal Machine en Runnin' From The Law.
Of het meeslepende Where Soldiers Rule en het venijnige Vigilante Killer, het zijn allemaal heavy rampestampers zonder dat ze op elkaar lijken. Het album kan zich makkelijk meten met Narita en Fire Down Under, de klassiekers van Riot. Eigenlijk is dit ook een klassieker!

Na de mooie meevaller die ik gisteren had met Restless breed vandaag ook dit album maar eens een kans geven. En ik moet zeggen; valt niet tegen. Oké hij is niet zo sterk als de voorganger vind ik maar slecht is het ook allerminst. De productie gooit een beetje roet in het eten. Je hoort duidelijk dat de band zich wat ging aanpassen om een groter publiek te bereiken. Met name in de drumsound klinkt dat goed door want die is behoorlijk anders dan wat de band hiervoor liet horen. Kortom; de band ging het over een wat meer commerciële boeg gooien. En nou ben ik daar doorgaans niet vies van. Maar dat jasje past deze band nou eenmaal niet zo heel goed. Met name in het openings- en titelnummer vliegen ze behoorlijk uit de bocht. Slechtste song die ik tot nu toe van ze ken. Verder is het een meer dan leuk album met in de vorm van Devil woman wederom een geslaagde cover. Van niemand minder dan Sir Cliff Richard notabene! En ik kan de gedachte maar niet uit m'n hoofd krijgen dat ik Heavy metal machine ook van een andere band ken. Weet alleen niet welke band. Maar ik zie dat het is geschreven door Reale dus ligt het voor de hand dat 'die andere band' het dan gecoverd heeft. Oh en die hoes behoort absoluut tot één van de lelijkste die ik ooit heb gezien geloof ik. Wat een gedrocht!