Dr. Feelgood - Down by the Jetty (1975)

Opgenomen in mono..
Geluid is niet zo geweldig (in tegenstelling tot zijn opvolger)

Het geluid is inderdaad niet zo geweldig, en bijzonder tam. Live op Stupidity komen ze dan toch beter uit de verf.

Songmateriaal is oké, maar gewoon niet ruig genoeg.

Heerlijke plaat die ik nu in een box heb met ook veel niet eerder uitgebracht bonusmateriaal en b kantjes.

Mijn eerste kennismaking met Dr. Feelgood was via de radio, single Milk and Alcohol uit 1978. In 2013 werd ik daaraan herinnerd toen ik in Classic Rock Magazine het nieuws las dat gitarist Wilko Johnson, die inmiddels in Groot-Brittannië een legendarische status had kregen, ernstig ziek was en nog maar enkele maanden had te leven. Dat bleek gelukkig een misdiagnose: hij kreeg er uiteindelijk tien jaar bij.

In januari 1975 verscheen het debuut van het Londense Dr. Feelgood en wat daar vooral lekker aan is, is de hakkende staccato-slagstijl van Johnson. Die ligt in het verlengde van John Lee Hooker, wiens Boom Boom uit 1961 nog eens extra adrenaline kreeg. Bij Dr. Feelgood is het nog intenser, gejaagder of als je wilt: stads en nerveus.
Ik ben momenteel de vaders en moeders van punk en new wave aan het doorspitten en met Down by the Jetty heb ik er eentje waarbij makkelijk de aanzet tot die genres is te traceren. Engeland was nog in de ban van glam- en symfonische rock (alhoewel dat beeld eigenlijk hartstikke ongenuanceerd is), in het circuit broeiden echter al jarenlang andere geluiden. Zo trad sinds 1973 mijn vorige station op, G.T. Moore and The Reggae Guitars. Ën er was pubrock. Eerst op de kaart gezet door Brinsley Schwarz, vervolgens het ruigere Ducks Deluxe. Dr. Feelgood speelde het al sinds 1971 nog intenser.

Maar liefst dertien nummers telde de elpee, waarvan zeven op kant 1. Meteen op opener She Does it Right valt het felle en wat schelle gitaargeluid op, waaronder bassist John B. Sparks en drummer-met-bakkebaarden John "The Big Figure" Martin vinnige ritmes neerzetten. Zanger Lee Brillieaux heeft een stevige stem en bespeelt tevens een huilende mondharmonica. Het eindresultaat is uptempo en levendig. Perfect om op gang te komen, zoals ik vanochtend beleefde na een traag ontwaken.
Mijn hoogtepunten zijn vaak de snellere nummers van een album, zo ook hier en dat mede door Johnsons speelstijl: de genoemde cover Boom Boom, single Roxette, mijn grootste favoriet Twenty Yards Behind dankzij de ska-achtige slaggitaar en de mondharmonica, All through the City, het instrumentale Oyeh! en het met blazers opgeluisterde coverslot Bono Moronie / Tequila, de eerste oorspronkelijk van r&b-zanger en pianist Larry Williams, de tweede het feestnummer van Chuck Rio.
Mijn voorkeur gaat dus vooral uit naar de puntige r&b in Londens jasje. Mensen die voor puurdere blues gaan, hebben wellicht meer met de langzamere nummers, waarop een enkele keer pianist Bob Andrews van de groep Brinsley Schwarz én de naamgever van die groep, saxofonist Brinsley Schwarz, assisteren.

Hierboven wordt geklaagd over de mono-opnamen. Wel, al sinds 2006 is Down by the Jetty verkrijgbaar als 2cd met naast de mono- ook de stereoversie plus de nodige smakelijke bonussen. Dat is de editie waar het vorige bericht over ging, die inmiddels ook op streaming is te vinden.

Naast reggae en pubrock was er nóg een genre dat invloed zou hebben op punk en new wave: glamrock. Roxy Music en David Bowie waren invloedrijke artrockvarianten daarvan en in de VS rockten de New York Dolls, maar wat te denken van het obscuur gebleven Hollywood Brats? Op naar dat lekkere plaatje!

Een tv-optreden met She Does It Right. Wát een energie! Zie hier.