Riot - The Privilege of Power (1990)

Nieuwe plundertocht afgelopen zaterdag in de Sinjorenstad, Antwerpen, en samen met Narita & Fire Down Under was dit de derde van Riot die ik op vinyl binnendeed. Riot is een good old fashioned heavy metal groep die een ietwat ondergedoken status heeft op MuMe. Onterecht!

Fantastisch gitaarwerk in het openingsnummer On Your Knees dat losbarst na een radio-intro maar het aanwezige blazerswerk was toch even wennen. Voor de rest hoor ik schitterend drumwerk in een lekkere ouderwetse beuker. Met smaak verorberd. Metal Soldiers is eerder midtempo met hoge galmende zang en laten we niet te veel zeveren over de teksten hiervan. Ietwat te weinig gekruid. Runaway doet me denken aan de beruchte powerballads die ik zo verafschuw, mix tussen akoestisch en elektrisch gitaarwerk maar de gitaarsolo is ingetogen, kort en subliem. Licht verteerbaar. Meer blaaswerk van blazerssectie van de soulgroep Tower of Power op nummer vier Killer en nu begint het me ietwat te storen: het voegt niets toe aan een matige song. Niet genoeg gebakken. Dance of Death begint “op zijn Japans” maar is een heerlijke headbanger met al de nodige ingrediënten. Perfecte cuisson en een song waarop Judas Priest jaloers zou zijn! Het gitaarwerk is ongelooflijk heavy, melodieus en zaligmakend. Wat een afsluiter van kant A.

Plaat omdraaien en daar komt kant B eraan met het snelle Storming the Gates of Hell, nu wordt mijn grijns nog breder. De jachthoorns blazen de aanval op dit knappe nummer. Opnieuw een smaakvol bord. Maryanne geeft de kans om een beetje uit te blazen. Mijn gedachten gaan uit naar Night Ranger en Boston, maar steviger. Sorbetje. Little Miss Death lijkt op niets uit te draaien maar bevat opnieuw dat spetterend gitaarwerk, het axeshredden zonder de latere excessen. Aardig opstapje naar de toetjes. Black Leather and Glittering Steel is opnieuw zalig snel, snel en zalig met fantastische gitaarsolo’s. Jihaa, het bord wordt opnieuw met smaak binnengespeeld. Racing with the Devil on a Spanish Highway (Revisited) is een instrumentaal nummer, oorspronkelijk afkomstig van meestergitarist Al DiMeola. Je moet maar durven maar ze slagen in hun opzet. Nu ben ik voldaan en klop ik weltevreden op de buik.

Bijzonder aan dit album vind ik (nog altijd) de stevige en meer dan degelijke songs, het spetterend gitaarwerk, het aanwezige speelplezier en het warme gitaargeluid. Ik heb ook de prettige drumpartijen leren waarderen. Ieder nummer wordt wel voorafgegaan door korte intro’s, radio-, film- of tv-fragmenten, die me toch redelijk bizar overkomen en ietwat het ritme van dit album breken. Het blaaswerk vind ik compleet overbodig en niets toevoegen aan het album. Waarom ze dit hebben gedaan is mij een raadsel. Riot is toch een groep die meer dan de modale oudere rocker (sic) moet aanspreken dus u weze hierbij uitgenodigd. Het heeft mij gesmaakt, vier sterren is mijn beloning met bijzondere vermelding als luistertip!