Alquin - Blue Planet (2005)

Nou, ik raad deze cd zeker niet bij iedereen aan. Er zullen een aantal luisteraars zijn die hier ontzettend van genieten en dat gun ik ze van harte, maar er zijn een aantal dingen die me wel wat tegenstaan. Blue Planet is een heel typische reünieplaat van een band die zich wel bewezen heeft en jaren later het nog leuk vindt om een nieuw album uit te brengen. Daar is helemaal niets mis mee, maar ik blijf zelf altijd muziek zoeken die prikkelt. Muziek die avontuurlijk is en dat kan op allerlei manieren. Blue Planet laat een stel heren horen die het weer ontzettend leuk vinden om iets nieuws te maken. Het is een heel melodieus album. Het tempo ligt vrij laag. Het is niet slecht, maar het raakt me ook nergens.

Tussenstand:
1. The Mountain Queen
2. Best Kept Secret
3. Nobody Can Wait Forever
4. Marks
5. Blue Planet

Ik ga ook niet zeggen dat dit slecht is, maar ik vind het vooral klinken als een amateurband met behoorlijke muzikanten die genoeg geld bijeen gespaard hebben om dan toch eindelijk hun album te kunnen uitbrengen met werkelijk al het materiaal dat ze hebben. Het album is veel te lang en uitzonderlijk eentonig qua tempo en instrumentatie. De frivole en swingende prog van de jaren '70 is nergens te horen, in plaats daarvan is het vooral middle of the road pop/rock met een ouderwets klankje en vrij matige zang. Het klinkt wel oprecht, maar niet spannend. Toegegeven: The Beach is wel een erg mooi nummer.

Voorlopige tussenstand:
1. The Mountain Queen
2. Marks
3. Nobody Can Wait Forever
4. Blue Planet
5. Best Kept Secret