Dr. Feelgood - Be Seeing You (1977)

Het eerste album na het vetrek van de blikvanger van de band gitarist en songschrijver Wilko Johnson. Gypie Mayo op gitaar is waardige een opvolger van Wilko. Aardig album met wat meer soul invloeden als voorheen maar geen topper.

Pubrock album van Dr. Feelgood. Leuk om een keer te beluisteren, maar geen blijvertje.

In de jaarlijst van 1977 van OOR staat het album op een lage plaats. Slechts één van de 21 deelnemers had het op nr.18 (van 20) op zijn lijstje staan. In mijn berekenwijze goed voor 3 punten en daarmee gedeeld 54e.

Geen blijvertje zogezegd dus ook van mij een bescheiden score van 3*.

Tijdens de opnamen van voorganger Sneakin' Suspicion verliet Wilko Johnson Dr. Feelgood. Hij was meestal verantwoordelijk voor de eigen nummers van de groep, die daarnaast de nodige blues- en r&b-covers speelde.
Zijn vervanger was korte tijd Henry McCullough, bekend van zijn werk in The Grease Band van Joe Cocker, het Wings van Paul McCartney en meer recent bij de Schotse zanger Frankie Miller. Gezien zijn cv zal deze iets van Johnsons venijn hebben gemist, waarna hij plaats maakte voor de onbekende John "Gypie" Mayo, degene die op Be Seeing You zijn spel vastlegde.

Op de elpee, verschenen in september 1977, speelt hij op dezelfde puntige wijze als Johnson, waarmee die leemte was gevuld. Dan was er nog de kwestie 'hoe komen we aan eigen materiaal?' Wel, frontman Lee Brillieaux kwam met vooral Mayo met nieuw materiaal op de proppen, het instrumentale en soulvolle Hi Rise kwam van Mayo solo en driekwart van de groep schreef She's a Wind Up.
Verder werd nieuw werk geleverd door Nick Lowe met stevige r&b in That's It I Quit en ex-Motörheadgitarist, tevens Stiffproducer, Larry Wallis leverde shufflelied As Long as the Price Is Right.
Uiteraard werd uit de schatkist van r&b, blues en vooral soul geput, te weten muziek die bekend werd door Wilson Pickett in Ninety-Nine and a Half (Won't Do), My Buddy Buddy Friend door A.C. Reed, Baby Jane door Otis Clay, Looking Back van Johnny "Guitar" Watson en 60 Minutes of Your Love door Isaac Hayes.

Mayo was een waardige nieuwe gitarist op dit album, met alle soulinvloeden wel degelijk in lijn met de r&b-voorganger. Toch deed Be Seeing You het in de Britse albumlijst veel minder; waar die #10 haalde, reikte deze niet verder dan twee weken #55 in oktober '77. Kwam dat door het vertrek van de charismatische Wilko Johnson? Hoe dan ook, het is me zoals vaker bij Dr. Feelgood te vaak op oude paden, hoe goed de vier ook musiceren. Ik geef er als schoolcijfer een zes voor.

Mijn reis door punk en new wave kwam vanaf de Heartbreakers met Johnny Thunders en vervolgt bij een absoluut randgeval wat deze genres/stromingen betreft: het debuut van Mink DeVille.

Het album Be Seeing You van Dr. Feelgood uit 1977, een exemplaar vol onversneden rock en roll, biedt een levendig beeld van de band’s karakteristieke geluid.

Het openingsnummer, Ninety-Nine and a Half (Won't Do), zet een energieke toon, maar mist net dat beetje extra scherpte. Maar toch laat het een verlangen naar meer bij mij achter. Vervolgens komt She's a Windup, dat hetzelfde probleem ondervindt: het mist net die stevigheid die het een echt memorabel nummer zou maken.

Bij I Thought I Had It Made komt er wat meer vuur in het spel. Dit nummer springt er echt uit met zijn levendige ritme en pakkende melodie. Het is een verfrissende wending na de wat mindere start. Maar dan komt I Don't Wanna Know, een pareltje op dit album. Het gitaarwerk in dit nummer is geslaagd en geeft het diepte en emotie die de voorgaande nummers ontbeerden.

That's It, I Quit brengt stevige rock & roll naar voren en is zonder twijfel een van de toppers van het album. De energie spat ervan af, en het nummer is een pure adrenalinerush. As Long as the Price Is Right doet wat denken aan een milde Status Quo track, met zijn relaxte sfeer en soepele uitvoering. Hoewel het nummer fijn is om naar te luisteren, mist het de scherpte van de beste tracks van het album.

Hi-Rise, een instrumentale track, voelt geheel overbodig aan. Het draagt weinig bij aan de algehele ervaring en lijkt meer op een opvullertje. Gelukkig herpakt het album zich met My Buddy Buddy Friends, een track die wat meer spirit en levendigheid heeft. Het is een aardige toevoeging, maar ook niet baanbrekend.

Baby Jane daarentegen is een van de meer aansprekende nummers op het album. Het heeft de bite die eerder ontbrak en trekt je aandacht met zijn krachtige uitvoering. The Blues Had a Baby (And They Named It Rock N'Roll) is ook een lichte favoriet. De titel alleen al belooft veel, en het nummer stelt niet teleur met zijn bluesy sfeer en rockende energie.

De tweede helft van het album scoort aanzienlijk beter. Looking Back is hier een goed voorbeeld van, met een frisse, energieke aanpak die je terugneemt naar de roots van rock 'n' roll. Helaas mist de afsluiter, 60 Minutes of Your Love, net dat beetje extra om het album grandioos af te sluiten. Het is een degelijk nummer, maar niet de knaller die je aan het einde verwacht.

Conclusie
Be Seeing You is een aardig album van Dr. Feelgood met enkele uitstekende nummers en enkele gemiste kansen. De rauwe energie van de band komt goed naar voren, hoewel sommige tracks net dat beetje extra missen om echt onvergetelijk te zijn.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl