Mink DeVille - Cabretta (1977)

goeie plaat van mink maar hij heeft er veel betere gemaakt, die zal ik er later als ik wat meer tijd heb insteken, ook als ik weet hoe ik dit moet doen

Pareltjes staan hierop, maar je moet een beetje door de iele productie heen horen. Live kwamen de meeste songs stukken beter uit de verf, behalve 'Cadillac Walk', een studio-toevalstreffer.

Wie is die man, die met en blik van verstandhouding de nieuwsgierige luisteraar aankijkt? Dat is (blijkt na beluistering van dit album) een getormenteerde ziel en liefde is zijn passie (of liever nog misschien, passie is zijn liefde).
De heer Deville vertolkt hier op schitterrende wijze de gevoelens van een jongeman in de stad, waar liefde (passie) altijd op de loer ligt. Het is groter en sterker dan hijzelf beseft (de hormonen hebben vrij spel). Of liever, hij komt er gaandeweg achter dat het groter en sterker is en vooral ook dat hij eigenlijk geen enkel weerwoord heeft. Met name in Venus of Avenue D komt dat op z'n sterkst naar buiten.
Er staan een paar hele mooie tracks op dit album, Mixed Up, Shook Up Girl, Can't Do Without It, Cadillac Walk, het overbekende Spanish Stroll, She's So Tough, om er een paar te noemen. Sterk debuut van Willy! Een roos die zingt over liefde en romantiek in de concrete jungle van New-York waar hij (gedeeltelijk) opgroeide.

Ja, indana, ik ben ook een groot fan van deze getormenteerde ziel, zoals je dat zo mooi komt te zeggen!
Mink Deville of Willy Deville heeft een biezondere stem, een gedrevenheid... ach, jammer dat hij hier op de site zo weinig echte fans heeft... al is deze muziek niet echt aan mode onderhevig en volgens mij onbeperkt houdbaar!

****

Live in Paradiso een van de beste concerten waar ik ben geweest.

Super artiest, dit album staat in mijn top 10.

Sterk debuut van New-Yorkse singer/songwriter met aparte, gedreven zang. Hij put vooral uit blues en vroege soul, al kan hij ook stevig rocken (One Way Street, Gunslinger).
"Spanish Stroll" werd een hit, "Little Girl", "Can't Do Without It" en "Party Girls" vind ik ook erg mooi.
Jammer genoeg nooit doorgebroken ondanks die hit, de ene helft van het publiek luisterde destijds naar punk & new wave, de andere helft naar disco, er was geen plaats meer voor nieuwe eigenzinnige solisten als Mink Deville, wiens werk de tand des tijds toch goed heeft doorstaan.

ha, dat is leuk dat er hier toch over Willy Deville gepraat wordt. Ik heb persoonlijk meer met de latere albums onder de naam Willy uitgebracht. Maar goed, het begin van de loopbaan van de heer Deville was eigenlijk meteen al prima. Spanisch Stroll....misschien het beste nummer uit de jaren 70? Cadillac Walk: een echt rockend Devillenummer dat hij nog steeds live speelt. En och, wat ziet hij er nog fris uit op die hoes he, als je vergelijkt met zijn huidige voorkomen van .....tja, waar lijkt hij nou op? Mij doet hij tegenwoordig denken aan een in een verkeerde eeuw verdwaalde spaanse edelman die een beetje aan lager wal is.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat men op de site vindt van zijn nieuwere werk, met name Crow Jane Alley en Pistola. Vooral de eerste vind ik erg goed.

Deze plaat had mijn broer destijds gekocht n.a.v. de hit Spanish Stroll; ik vond het als jochie destijds ook een prachtige single en ving de rest van de plaat wel eens op als hij 'm in zijn kamer afspeelde. Mooie mix van Rock en R&B/soul elementen en een keurige/goede debuutplaat; misschien schaf ik deze nog wel eens aan op CD, omdat het toch mijn favoriete van hem is.

Dit debuut van Willy was meteen raak. Zeker vijf nummers bleven zijn hele verdere leven lang op de setlist, met soms bijzondere nieuwe interpretaties. Gebeurt niet vaak met een debuut volgens mij.
Die klassiekers zijn natuurlijk Spanish stroll, maar ook Mixed up. Shook up girl, Can' t do without it, Cadillac walk en She's so tough.
De typische Devillesfeer is er meteen al in het eerste nummer. Soul met een rockrefrein. Die kenmerkende mix van stijlen viel meteen op. Er zit een flink zwart en latino randje aan deze plaat en dat was nieuw indertijd.
Snel en langzaam wisselen elkaar snel af. Vooral in de langzame nummers als Mixed up en can't do without it hoor je het talent om een tekst met veel gevoel te zingen. Zijn stem werd later wel nog veel beter.
Nooit geweten trouwens dat Cadillac walk niet van hem is, er staat een zekere Martin als schrijver. Wie weet wie dat is?
Little girl is ook een cover en eigenlijk ook het bleekste nummer van de plaat met een Deville onwaardig slappe tekst.

bedankt voor de snelle opheldering Oldfart. Op Return to Magenta staat nog een nummer van Martin: Rolene.

Vandaag maar weer eens op de draaitafel gelegd. Heerlijk debuutalbum met lekkere nummers welke allen een eigen sound hebben. De ene meer soul de andere meer rock, maar allen herkenbaar Deville. Jammer dat Willy ons zo vroeg heeft verlaten, maar gelukkig heb ik zijn platen nog die mij eeuwig blijven herrinneren aan deze unieke persoon.

Tja, meer tijd was hem niet gegeven, maar hij heeft in zijn leven zo veel moois na gelaten. Vandaag weer eens Horse of a Different Color en Big Easy Fantasy gedraaid. twee minder bekende albums maar unieke muziek, hoogtepunten zelfs. Cabretta is zeker een ijzersterk debuut geweest. Meteen de doorbraak ook van Willy, alias Mink.

Hoewel het album 7e staat op de jaarlijst Oor 1977 is dit niet mijn cup of tea. Kort gezegd: Het album grijpt me niet bij de strot..
Mixed Up, Shook Up Girl vind ik dan nog wel een aardige song, maar kan de score niet naar een voldoende helpen.
2,5*.

Een zwaar onderschat album dat vandaag nog altijd evengoed is.

Erg fijn debuutalbum van de band. Uiteraard met de grote hit "Spanish Stroll", waar de meeste mensen de band van kennen.

Mr. Mink is een oude favoriet van mij. Spanish Stroll staat voor altijd in mijn lijst der favorieten, ik kan dit nummer niet vaak genoeg horen en vooral in de live uitvoering. Bij beluisteren van het debuut valt mij op dat er behoorlijk wat Stones invloeden zijn. Vooral bij Gunslinger valt dit op. Prima debuut van Mink!

Ik schaam mij diep dat ik afgelopen week Cabretta pas heb ontdekt. Gelukkig kan ik zeggen dat ik Mink/Willy Deville al ken sinds 1988 maar mijn interesse bleef steken bij Coup de Grace. Wat zal ik zeggen? Tijdgebrek, er is zoveel goede muziek te ontdekken. Voorlopig staat Cabretta op in de auto en ik heb Loup Garou klaar staan. Wat een mooie muziek en wat zonde dat de man overleden is! Misschien niet zozeer voor nieuw werk maar wat had ik hem graag live gezien. Het is er helaas nooit van gekomen. De echte kenners kennen hem vast wel maar wat een gemis voor de mensen die niet wat verder kijken. Dank je wel voor de mooie muziek Willy, ouwe romanticus!

Willy (Mink) de Ville was een hoogst markante en originele pop artiest, een bijzondere bloem langs de kant van de muziekweg. Die ons inderdaad veel te vroeg is ontvallen, maar die ook wel een prachtig oeuvre heeft nagelaten, waarin diverse parels zitten!

Dit debuut is inderdaad afwisselen en goed en zijn eerste single Spanish Stroll is natuurlijk ongeëvenaard. staat voor mij op 1 lijn met het super Sultans of swing van Dire Straits uit diezelfde periode....
die songs kenmerken dat tijdsgewricht....

Het was 1977 en wie in New York in zaal CBGB optrad was ofwel punk, ofwel new wave. Met dat laatste stickertje kwam Mink Deville in oktober dat jaar de Nationale Hitparade binnenwaaien middels Spanish Stroll en ik viel onmiddellijk voor het liedje. Nog steeds trouwens, alleen al de beginakkoorden: die blijven zó mooi! Of de brug met het Spaanstalige deel en de akoestische solo aan het einde met die jengelgitaar erbij, práchtig vond ik het. TopPop toonde livebeelden, die niet in de Hilversumse studio waren gemaakt. De single piekte in december in de Nationale Hitparade van de NOS op #4, met Kerst in Vlaanderen #4.

Is dit new wave? Natuurlijk niet, dit is muzikaal zoveel conservatiever dan CBGB-genoten Blondie, Television en noem ze allemaal maar op. Maar als je de term opvat als een stroming van nieuwe namen die met korte nummers muziek maakten buiten de geijkte pop- en rockpaden? Ach ja, voor dit ene album, prima.
TOTP2, het clipprogramma van de BBC met muziek uit het archief, trekt bij de aankondiging van de video een vergelijking met Lou Reed. Ik had het er nooit in gehoord, maar okay. Een extra argument om Spanish Stroll in mijn afspeellijst met new wave te zetten.

Enkele jaren later leende ik de bijbehorende elpee uit de fonotheek. Cabretta heeft inderdaad weinig met new wave van doen. Althans, in mijn oren. Ik hoorde vooral kwaliteitspop, zwoel en romantisch vanaf de eerste tonen, al heeft opener Venus of Avenue D zijn stevige delen.
Maar Little Girl vond ik een pareltje, een ontroerend mooi klein liedje, intens romantisch bovendien. Jammer alleen dat geen meisje mij zag staan...
Niet alles zette ik op cassettebandje, maar bij herbeluistering via streaming herken ik onmiddellijk Mixed up, Shook up Girl, het swingende Gunslinger waar een scheurende gitaar samengaat met blazers en het uptempo en bluesachtige Cadillac Walk. Daarbij constateer ik dat de andere nummers daar zeker niet voor onderdoen; waar ik dit toen een 7 zal hebben gegeven, verbind ik er nu het cijfer 9 aan, oftewel 4,5 ster.

Andere albums van de groep of zanger Willy DeVille staan niet op mijn afspeellijsten met new wave, daarvoor vind ik de stijl echt te afwijkend. Maar nog altijd zet ik hem in het rijtje John Waite en David Coverdale: mannen die romantiek in prachtige liedjes kunnen vertalen, waarvan deze Amerikaan de meest popachtige muziek maakte. Een vriend van me zag hem ooit live; daar had ik wel bij willen zijn...

Op ontdekkingstocht langs de albums achter mijn afspeellijsten met new wave en soortgenoten, kwam ik van het Britse Dr. Feelgood. Nu drie maanden terug in de tijd, toen in juli Eddie & The Hot Rods succesvol waren in het Verenigd Koninkrijk met hun tweede album.

heb Willy DeVille 2 keer live mogen horen/zien. 1x in 1985 met zijn band Mink De Ville en in 2008 als Willy De Ville met band.

herinner me van het 1985 concert in zaal De Doelen, Rotterdam dat hij aanvankelijk door een deel van het publiek (o.a. skinheads) werd uitgejouwd, waarop hij provocerend reageerde en later alsnog ook dat deel van het publiek meekreeg. een VPRO documentaire uit die tijd liet opnames zien van een bezoek aan zijn ranch in Amerika, waarbij Willy DeVille zijn wapencollectie liet zien en desgevraagd opmerkte dat hij iedereen die ongevraagd op zijn terrein zou verschijnen neer zou schieten. een boude uitspraak van deze "ruwe bolster, blanke pit".

er is hierboven al genoeg gezegd en geschreven over dit debuut album. persoonlijke favorieten zijn "Venus of Avenue D", de ballads "Little Girl" en "Can't Do Without It" en het prijsnummer van dit album "Mixed Up, Shook Up Girl" met een schrijnende tekst over een jonge, drugsverslaafde vrouw. van dit nummer staat een prachtig lang uitgesponnen versie van 9 minuten op YT met geweldig gitaarspel van de Franse gitarist Freddy Koella.

"Mixed Up, Shook Up Girl" en "Cadillac Walk" werden later door Boz Scaggs gecoverd op zijn album "Memphis" (2013).

Tijdens mijn chronologische ontdekkingstocht van het werk van Van Morrison, lijk ik ook de chronologische zoektocht in het werk van Willy Deville gestart te zijn. Bij Van Morrison ben ik tot en met 1977 geraakt (toch al zo'n 10 albums met Them meegeteld), bij Deville ben ik pas begonnen met dit debuut. Niet dat ik Van Morrison opeens beu ben, maar na ruim twee maanden is het tijd voor wat variatie tot ik de draad weer oppak.
Over dit album: ik zie enige gelijkenissen met het debuut van Tom Petty & The Heartbreakers:
- gelijkaardige stijl
- geen topzangers, maar beiden ideaal voor wat ze brengen
- beiden toch wel heel lelijke mannen (maar dat betekent niks)