Gregory Alan Isakov - The Weatherman (2013)

Gregory Alan Isakov (prachtige naam, overigens) is één van die artiesten die wat verlegen boven de radar komt piepen, maar meer ook niet. Tot voor kort dan toch. Zoals dat zo vaak gaat, zorgt een nieuwe plaat voor heel wat animo, en omdat ik al heel veel goeds over de in Zuid-Afrika geboren Amerikaan had gelezen, wilde ik toch ‘ns wat van ‘m gaan beluisteren. Te beginnen met die nieuwe plaat. En ik was meteen betoverd.

Vooruitgeschoven single ‘Saint Valentine’ is een gemoedelijk liedje, dat al meteen een goed overzicht biedt op de kwaliteiten van Isakov; hij bespeelt de luisteraar met zijn schijnbaar zoetgevooisde folkpopmelodietjes en het langzaam, meanderende gitaar- of banjospel waarmee hij zijn warme stemgeluid ondersteunt. Als de tekst van het liedje dan ook nog eens tamelijk sterk blijkt te zijn, was er nog maar één ding mogelijk, natuurlijk. Mezelf onderdompelen in ‘The Weatherman’, zoals die nieuwe plaat heet.

Even tussendoor: ik ben me naderhand ook gaan richten op zijn eerdere platen, en daaruit kan ik concluderen dat dit niet eens zijn beste werk is. ‘This Empty Northern Hemisphere’ wordt op de albumpagina door gewaardeerd mede-user Tha)Sven genoemd als mogelijk hét folkpareltje sinds ‘For Emma, Forever Ago’, en ‘That Sea, the Gambler’ is dan weer mijn persoonlijke favoriet. Adelbrieven zorgen altijd voor hoge verwachtingen, en dan is de kans op een sof natuurlijk niet klein.

Maar niets daarvan, dus. ‘The Weatherman’ staat vol fraai gestileerde, doodgewone liedjes van een man die vrede heeft met zichzelf, maar niet altijd met het leven dat hij leidt (lijdt) en de dingen die hij daardoor meemaakt. Ik maak hier nu even geen gewag van fictie of non-fictie. De teksten zijn nooit straight forward, en vatbaar voor meerdere interpretaties. Dat is voor mij één van de belangrijkste redenen om Isakov als een goeie tekstschrijver te beschouwen. Met slagzinnetjes als “Oh time will tell, we always knew” en “it ain’t me behind the wheel, this time” kan je alle kanten op.

Isakov is van 1979, en dus de 30 al gepasseerd. En die rijpende volwassenheid wordt in zijn teksten vooral tentoongespreid in de nuchterheid en zelfkennis van de singer-songwriter. De bottom line van ‘Second Chances’ (“if it weren’t for second chances, we’d all be alone”) is een voorbeeld van het type wijsheid dat pas met de jaren (en het milderen) in de geest ontkiemt, en ‘Honey, It’s Alright’ verklapt diezelfde nuchterheid. Het is geen schande om alleen te zijn, meent Isakov te weten. En dat kan je alleen maar weten wanneer je echt alleen bent geweest. ‘The Universe’ is dan weer een erg fraaie allegorie van het heelal als ultieme biotoop die, naarmate je beter luistert, steeds meer van die kleine, ontroerende details onthult.

Niet elk nummer vind ik geslaagd op dit album. Zo is ‘California Open Back’, de instrumental die tussen – dat mag dan ook weer gezegd worden – twee prachtsongs als ‘Astronaut’ en ‘The Universe’ geprangd staat, een tikkeltje overbodig. ‘Suitcase Full of Sparks’ overschrijdt mijns inziens dan weer de grens van het zoetgevooisde waarmee Isakov meerdere keren flirt. Al kan je niet ontkennen dat het in essentie gewoon een oerdegelijk popliedje is, maar het verbleekt gewoon tussen al die andere pareltjes. Frappant ook: net in dit nummer is de door mij zo geliefde mondharmonica te horen. Er zijn dus ook nog andere factoren die spelen, heerlijke wetenschap.

Omdat de lichtpunten echter overheersen, moet ik het toch nog over enkele nummers in het bijzonder hebben. Opener ‘Amsterdam’ legt de lat meteen vrijwel onmetelijk hoog, en zou, moest het een dode zijn, in de autopsiekamer steevast geïdentificeerd worden als perfecte popsong. ‘Astronaut’ mag puur qua duur misschien een niemendalletje lijken, maar het is in wezen een meeslepend, puur liedje over twee geliefden die zich verwonderen om al de pracht die ver buiten onze leefwereld te vinden is.

Tot slot heb je ook nog ‘All Shades of Blue’, dat een zekere schwung in zich heeft, en wanneer de “country fiddle” (er schiet me even niets anders te binnen) ten tonele verschijnt, ongenaakbaar uitnodigt tot een energieke wals met je geliefde (dans)partner. Bovendien vind ik dit nummer gezegend met de mooiste tekst die Isakov aflevert op dit album. een clevere knipoog naar zijn eigen, fantastische ‘The Stable Song’, het sterk verbeeldende refrein en de titelstrofe (“When the horseflies are biting, but the fish never do; when your heart’s a thousand colours, but they’re all shades of blue”) maken de song al meer dan de moeite waard. Isakov’s gemoedelijke gefluit aan het eind plaatst de kers op de taart.

‘The Weatherman’ is een aanrader voor eenieder die de betere singer-songwriter met voeten in de folkaarde kan waarderen, en als deze plaat u bevalt, beschouw haar dan ook meteen als een charmante uitnodiging om Isakov’s eerste drie platen te gaan beluisteren. Deze muziekliefhebber is alvast helemaal mee.

4 sterren

Gregory Alan Isakov bewijst op dit album (wederom) een goede songsmid te zijn. Bovendien heeft hij een fijne stem. Gregory Alan Isakov komt regelmatig voorbij in soundtracks van series en elke keer als ik hem hoor ben ik aangenaam verrast en vind ik het nummer meteen mooi.

Toch weet het album als geheel me niet helemaal te overtuigen. Het is voor mij net iets te veel van hetzelfde om een heel album te beklijven. Een klein beetje meer afwisseling in instrumentatie, zang of tempo had voor mij wel welkom geweest.

Ik denk dat dat voor mij een beetje geldt voor al zijn albums: individueel zijn het allemaal mooie nummers, maar als geheel is het iets te veel van hetzelfde om hoger uit te komen dan pakweg 3,5*.

Favorieten: Saint Valentine, Living Proof, Suitcase Full of Sparks

3,5*

dit album meermalen beluisterd en helaas haalt deze bij lange na niet het niveau van zijn eerdere albums "That Sea, The Gambler" en "This Empty Northern Hemisphere". zijn muziek en songs hebben een hoog "waar heb ik dat eerder gehoord" gehalte en de man verdient qua originaliteit geen hoofdprijs, maar door de over de hele linie sterke kwaliteit van de songs op de eerder genoemde albums, kwam hij daar mee weg. op dit album zijn de middelmatige en zwakke liedjes in de meerderheid. op tracks als "Time Will Tell" en "Honey It's Alright" zakt hij ook qua zoetsappigheid wat mij betreft onder een zekere ondergrens en op de zwakke melodie van "The Universal" vervalt hij in een soort zwijmelbrij. de akkoorden van "Amsterdam" zijn inderdaad afkomstig van de track "All Mixed Up" van The Red House Painters (Mark Kozelek).
teveel tracks lijken op elkaar en willen niet beklijven. mijn liefde voor zijn muziek is met deze release danig bekoeld. wellicht had de man bij het schrijven van de songs voor "The Weatherman" last van een "writer's block". benieuwd of er op zijn laatste album "Appaloosa Bones" uit 2023 betere songs staan, want daar gaat het uiteindelijk om. de meeste nummers van "The Weatherman" blijven, althans bij mij, niet hangen.

de enige nummers die zich in mijn muzikale geheugen willen nestelen zijn:
1) Amsterdam 2) Saint Valentine 10) Suitcase Full of Sparks en 12) All Shades of Blue

dit album werd geproduceerd door Gregory Alan Isakov en Jamie Mefford

de muzikanten: (b.v. = background vocals)
Gregory Alan Isakov: vocals, guitars, banjo, piano, organ, keyboards, drums, ukulele, pedal steel
Jamie Mefford: drums, b.v.
Phil Parker: cello, b.v.
Jeb Bows: violin, viola, mandolin, b.v.
James Han: piano, organ
Bonnie May Payne: saw, washboard, b.v.
Nathaniel Rateliff, Julie Davis, Natalie Tate,Reed Foehl: b.v.
John Grigsby: upright & electric bass
Wil Schlatman: accordion
Reyn Ouwehand: mellotron, timpani, piano