Lynch Mob - Lynch Mob (1992)

Een iets andere aanpak qua nummers dan het debuut, dit is wat meer mainstream hardrock, maar ook een erg sterke plaat hoor. Oni Logan is hier vervangen door Robert Mason, maakt niet zoveel uit want hij is zowaar nog een betere zanger. Helaas kwam deze plaat in het grunge tijdperk uit waardoor hij weinig tot niets heeft gedaan.

Wat een heerlijk achterlijke solo in Tie Your Mother Down.
Maar wat vet. De meest sleazy versie ooit van dit nummer.

Heerlijke plaat inderdaad. Geweldig gitaarwerk wederom van Lynch, wat een geweldenaar!

George Lynch was natuurlijk al DE man in Dokken. Allen met Don Dokken en George Lynch had je twee kapiteins op één schip en dat werkt niet. Vooral op eerste albums van Dokken steelt George 9al) de show met messcherpe soli, die in feite nu gewoon door worden gezet

Toch wel wat minder dan het debuut (Wicked Sensation), maar het rockt lekker weg. Tie Your Mother Down (Queen cover) brengt het album wel de broodnodige snelle break. Robert Mason ontbeert een uniek stemgeluid zodat het album niet boven het maaiveld uitschiet. Jammer.

Bevalt me nog altijd beter dan het debuut, die op mij net even te glad overkwam, te glam bijna.
Ook hier heb je af en toe die kant die bovendrijft, maar over het geheel genomen is het net wat meer mijn kopje thee.
Voor mij zijn de nummers hier: Dream Until Tomorrow, When Darkness Calls, The Secret. Dat is hoe ik melodieuze Hard Rock/Metal graag hoor. Mason is nog zoekende naar zijn eigen stijl, beetje Hughes, beetje overschreeuwen ook soms, onwennig klinkt hij ook nog hier en daar. Maar toch hoor ik hem liever dan Logan, die veel te veel overdrijft en mij daarom irriteert. Nog een paar lekkere stampers middels "No Good" en "I Want It", commercieel ook maar het bevalt me toch, een lekkere groove.
De Queen cover is overbodig, leuk voor live of als bonus nummer, "Cold Is The Heart" is voor mij het minste nummer, ook vanwege de zang (bijna Logan'achtig overdreven), "Heaven Is Waiting" is aardig maar niet echt bijzonder deze nummers. Daartegenover heb je weer de twee lekkere openers.
Al met al een verdomd fijne plaat, jammer dat het toen even ophield, ik werd juist een beetje enthousiast van de band, later werk heb ik toen laten schieten. Maar deze zet ik nog graag aan.