Stryper - The Yellow and Black Attack (1984)

Geen slechte cd, maar ook niet bijzonder. Irriteer me, zoals met elke Stryper cd, aan zanger Michael Sweet. Wat een vervelende stem heeft die gast. Het zal wel nooit gebeuren, maar ik hoop dat men ooit eens een goede zanger aan zal nemen, dan zal de band er een stuk op vooruit gaan.

Toch een plaat die de tand destijds heeft doorstaan. Loud 'N' Clear, From Wrong to Right en You Know What to Do kunnen wat mij betreft moeiteloos mee in de huidige setlist. Ook de moeite waard: Guardian heeft deze gehele EP meer dan verdienstelijk gecoverd.

Prima eerste album van Stryper! Klinkt lekker rauw en ongepolijst. In tegenstelling tot een later album als In God we trust. Sommige refreintjes klinken nog wel wat simpel (C'mon rock) maar de muziek vergoed een hoop vind ik. Het gitaarwerk van Oz Fox mag ik sowieso altijd wel graag horen. De man heeft echt een eigen geluid. Ook het drumwerk van Stryper vind ik altijd top. Robert Sweet heeft altijd een lekkere sound in z'n drums. Zal uiteraard ook aan de productie liggen maar ik vind hem op elk album prima klinken ondanks de wisselende producers.

Fantastische debuut van deze reli rockers. Geweldige zanger, flitsend gitaarwerk, sterke nummers. Wat wil je nog meer, die teksten? Ik ben gelovig opgevoed dus geen enkel punt. Het feit dat de band bij optredens bijbels in het publiek gooide en er niet één teruggeworpen werd zegt wel genoeg.

Heerlijk werkje! Ik ben gek op het gitaargeluid van Oz, Sweet is een bijzonder goede zanger die soms idd weleens overdrijft in zijn expressie, maar op zijn stemcontrole valt niets te af te dingen.
Echt ook een jonge band nog hier, wild en enthousiast. Favorieten bij mij zijn wel "You Know What To Do" en de laatste 2 nummers, in de latere nummers klinkt Sweet ook voller en volwassener. Ik weet niet of die twee ook echt later zijn opgenomen, ze behoren wel tot de re-release.
Deze gaat nog wel vaker aan...

In reactie op MetalMike, deels uit mijn geheugen puttend en de rest van Wikipedia en Discogs: eerst was daar The Yellow and Black Attack, toen een zes nummers tellende EP, de hoes zoals hier op MuMe vermeld, met de tracklist die je hier vindt, dus met Loving You. Volgens Wikipedia verschenen in juli 1984.

Ná doorbraakplaat Soldiers Under Command (mei 1985) verscheen in het najaar van 1985 de 12"-plaat Reason for the Season met als B-kant hun versie van traditional Winter Wonderland. Dit mede vanwege de naderende Kerst. Indertijd bij Boudisque in Amsterdam gekocht, staat nog altijd in mijn platenkast.
In augustus 1986 kwam The Yellow and Black Attack opnieuw uit, maar nu als elpee met nieuwe hoes. De twee toegevoegde nummers: Reason for the Season van de 12" en helemaal nieuw was het derde nummer van de A-kant My Love I'll Always Show, een opgepoetst liedje uit hun dagen als Roxx Regime. Het sterretje dat MuMe bij Loving You zet, zou mijns inziens dus moeten verhuizen naar My Love I'll Always Show.

In oktober '86 verscheen To Hell with the Devil en waren de doorbraak én controverse compleet. Maar dat laatste is een ander verhaal.

Klopt. Correctie doorgestuurd. Al zou een aparte toevoeging van The Yellow and Black Attack als lp volgens mij beter zijn.

Dat lijkt me idd geen slechte optie...

De correctie is verwerkt, zie ik, het sterretje is verhuisd! Ik stel een heidesessie voor om te overleggen of we de EP en de LP een aparte ingang moeten geven! Leuk restaurant, biertje erbij...

Na mijn kennismaking met Stryper via Soldiers Under Command volgde via import het debuut van de groep, dat ik nooit eerder in Nederland had gezien. Ook niet bij Boudisque, tot dan dé importwinkel in mijn bereik. Alleen op vinyl verkrijgbaar.
Dat debuut is de 6-song EP The Yellow 'n' Black Attack. Maatje Jeko kocht 'm en ik leende 'm van hem. Krappe beurzen, we spreidden onze aankopen: koop jij dit dan koop ik dat.

De nummers werden geproduceerd door Enigma huisproducer Ron Goudie. Dit iets minder vol dan de opvolger, maar wel lekkere felle nummers. Pluspunt van de EP: géén mierzoete ballads. Wel semiballade You Won't Be Lonely Tonight, maar dat wordt na een kalm intro midtempo en scheurend.

Na het succes van Soldiers volgde prompt een rerelease van The Yellow. Nu als full-length album op zowel vinyl als cd met twee extra nummers en een iets andere hoes. Geef mij de originele maar, zoals MuMe 'm afbeeldt.
Aan de productie is te horen dat twee nummers later werden toegevoegd, die klinken namelijk wat gepolijster. Het zijn Reason for the Season, dat ik kende van deze 2-song EP, eveneens slechts op vinyl verschenen; My Love I'll Always Show was geheel nieuw en helaas voor mij zo'n zoet ding.

Kortom, met de full-lengthversie heb ik minder dan met de oer-EP. Los daarvan: waar Soldiers voor mijn generatie de eerste kennismaking met de groep was, bleek het debuut een pittiger variant daarvan. Ondanks de wat aardsere productie een krachtige toevoeging. Sterke composities, goed gespeeld en qua imago/kleding en boodschap goed voor de nodige controverse.
Mijn favorieten zijn Loud 'n' Clear en You Know What to Do. C'mon Rock was een lekkere knaller met dubbele basdrum, in 1987 op Dynamo Open Air een effectieve meezinger, zo hoorde ik bij VARA's Vuurwerk. 40 jaar later - waar blijft de tijd! - nog altijd fris.

Top, dankjewel voor de hoesvergelijking. Vind ik altijd wel heel erg prettig om de juiste hoes te hebben bij de juiste files.
Binnenkort maar weer eens shoppen voor een 2ehands exemplaar...