Stryper - To Hell with the Devil (1986)

Die gasten van Stryper menen het serieus hoor. En preken over het geloof in de enige juiste goddelijke boodschap heeft een impact op de maatschappij. Natuurlijk probeer ik er voorbij te kijken tijdens het beluisteren van de muziek. Dat dit me goed lukt kan je wel zien aan mijn stem van 4,5*. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik ook eens niet doordenk over het hele gegeven. En als je dan bijvoorbeeld in een oud interview in de AMH leest hoe Michael Sweet vanuit zijn geloofsovertuiging over homoseksualiteit denkt, dan lukt het negeren van de boodschap even niet.

Niet zo lang geleden sprak Sweet zich op twitter en fb uit als voorstander van het homohuwelijk. Dat kwam hem op veel narigheid vanuit de eigen fanbase te staan. Ik kan me die sociale media haat nog wel herinneren.

Dus in die zin is de man wel wat veranderd qua kijk op leven.

Dat is fijn om te lezen. De reactie erop is dan weer minder. Die toont maar weer eens hoe er in gelovige kringen gedacht wordt. In de VS een groot maatschappelijk probleem overigens.

Ja, in the land of the free wordt de vrijheid van een ander lang niet altijd geaccepteerd.

Kort na verschijnen, op een grauwe najaarsdag van 1986, kocht ik deze plaat. De klaphoes met heftige voorzijde en fraaie foto's van de groepsleden was meteen helemaal prima. Na de ouverture met synthesizer volgde het titelnummer. Dat had ik deels op de radio gehoord (bij VARA's Vuurwerk?) en was sterk, al was me opgevallen dat de productie door de groep met Stephan Galfas een iets ronder geluid opleverde. Frontman Michael Sweet zingt de longen uit zijn lijf op dit vlotte, maar niet snelle nummer. Via mijn geluidsinstallatie kwamen minder hoge drums- en gitaarmuren de zolderkamer binnen dan op de voorgangers, EP The Yellow and Black Attack en Soldiers under Command. Het knalde minder.
Dan volgen twee nummers in vrijwel hetzelfde tempo: het lieve Calling on You en het wat steviger Free. Een écht uptemponummer blijft uit en 'help-nee-toch?-jawel...', daar volgde zo'n mierzoete ballad zoals die op de voorganger stonden. Honestly zou in de Billboard 100 #23 halen. Kant 1 wordt gered door het eerste snellere nummer van de plaat, The Way, waarin gitarist Oz Fox dan eindelijk los kan gaan. Het werd door hem geschreven.

Kant 2 opent met het door een vette synthbas gedragen Sing-Along-Song, waarna met Holding On een nummer á la Calling on You volgt: uptempo, melodieus en koortjes gelijk glamrockgroep Sweet die in de jaren '70 zong. Rockin' the World heeft weliswaar geen originele titel, maar het snellere nummer is met z'n hakkende slaggitaren mijn derde hoogtepunt van de plaat.
Jammer dat het wordt gevolgd door de marsepein van All of Me (brrr, die toetsen; mijn zusje was echter positiever), waarna de plaat snel en heavy eindigt met de heerlijke gitaartwinpartijen en solo's van More than a Man. Daarvan had ik er wel meer gewild.

In de VS kreeg de groep het in toenemende mate aan de stok met evangelicals met hysterische, ongefundeerde kritiek, lijnrecht in tegenspraak met hun eigen uitgangspunten. Zo kon de hoes met vier engelen (de heren Stryper, naar ik aannam) die de duivel in een poel des vuurs gooien, niet in elke winkel in de bakken, zodat een versie met zwarte voorkant volgde.
De verbazing en hoon in de rest van de markt waren weliswaar daar, het weerhield de groep er niet van om redelijke verkopen te halen. In mijn eigen land volgde in 1987 een optreden op de eerste editie Dynamo Open Air met andere opkomende namen zoals Testament, Agent Steel en Destruction en Neerlands trots Vengeance. Van dit alles klonken later opnamen bij VARA's Vuurwerk.
Aardschok schreef positief over Stryper, waarvan opvallend was dat drummer Robert Sweet dwars op het podium zat. Duidelijk was dat deze jongens konden spelen en live was het een stuk steviger dan je op grond van To Hell with the Devil zou vermoeden. Het tijdschrift plaatste enkele foto's van Strypers Amerikaanse clubtour met daarbij de tekst "De kruistocht van Stryper vindt in kleinere zalen plaats. Maar het enthousiasme kent geen grenzen, als de jongens hun vrome boodschap verkondigen."

Neemt niet weg dat ik dit album té veel op pop vond mikken, ten koste van metal. De vier echt stevige, snelle nummers waren me te weinig, al zitten die andere nummers goed in elkaar - ook de ballades. Een ruime 7 is het gevolg.

Tip van maatje Edo: rapper Lacrae coverde vorig jaar To Hell with the Devil. Niet mijn glas bier, maar knap gedaan. Zie en vooral HOOR hier.

'We kunnen alleen rappen dus een catchy refrein pikken we gewoon'.

Echte hiphop gangsta!