Stryper - To Hell with the Devil (1986)

Ik vind het een beetje vage band en vage muziek, ik las ook dat die lui tijdens concerten bijbels in het publiek gooien

Geen slechte cd, maar er had meer ingezeten, voor zanger Michael Sweet werkt op de zenuwen. Met een betere zanger, had dit ook een betere cd kunnen zijn.

Niet een slecht album. Mooie HERKENBARE STEM VAN DE vOCALIST.

To Hell With Stryper! Hardrockfans hoor ik nog wel eens positief zijn over de muzikale kwaliteiten van deze band...ikzelf heb er nooit iets mee gekund; ik hou van Thrash Metal namelijk i.p.v. Gospel Hardrock/Metal. Hun boodschap inhoudelijk heb ik ook NIKS mee! En ik vraag me af of het zo vet verspreid moet worden....wel moedig trouwens van hen. Ach, laat ze maar lekker hun ding doen. Duizenden andere Metalbands hadden/hebben het over de duivel...al net zo kinderachtig, maar als je om je heen kijkt wel een stuk realistischer dan Gristelijke normen en waarden...want braaf zijn houdt toch ook geen mens vol?!?!

Absoluut.



Niet mee eens , ik zelf voel mij helemaal niet "braaf" zoals hier wordt gezegd. Jammer dat zoveel mensen (incl. een legioen christenen) zo'n vertekend beeld hebben van de boodschap van Jezus.
Verder is dit muzikale gezelschap een rampzalig stelletje opmaakpoppetjes.
Nee dan 10.000 x liever een band als Trouble

Het is wel een misvatting om te denken dat Trouble een christelijke band met dito boodschap is...

Ondanks het uiterlijke vertoon kan ik erg genieten van To Hell With The Devil. Er staat toch best een aantal stoere nummers op zoals het titelnummer en The Way.
Virtuoos spel van met name Oz Fox maken dit absoluut niet het slechtste wat de hairmetal is overkomen.

Ik heb het album vroeger ook gehoord. Dat titelnummer was wel goed. De rest was me niet veel waard; dite teksten konden me geen bal schelen maar de muziek sprak me gewoon niet aan.

Je kan zeggen wat je wil over deze band maar ze waren wel trendsetters destijds. En moedig vond ik ze zéker! Zelfs mensen uit hun 'eigen kringen' vonden dit niet kunnen. Hoezo bekrompen en hypocriet?! Maar goed, de muziek is natuurlijk niks mis mee als je van melodieuze hardrock houdt. Gitarist Oz Fox strooit prima riffs en solo's in het rondt en ook zanger Sweet heeft een prima strot. Alleen in de ballads vind ik 'm niet altijd even sterk. Tsja, die ape pakjes vind ik ook niks maar om dit daarom het slechtste te noemen wat hairmetal ooit is overkomen gaat me veel te ver.

Indertijd had ik de uitklaphoes-versie: klik.

Alleen 'The Way' heb ik recentelijk nog wel eens gehoord, lekker nummer, maar ik durf op het geheel geen cijfer meer te plakken...

Hier 'de waarheid' over Stryper

slimme titel ook

Haha. De essays van die "god hates fags" figuren zijn zonder meer onbedoeld best grappig ja.

En dat is volgens wiki ook de originele hoes. Ik zal eens een correctie doorsturen.

De stevigere nummers zijn best goed. De mierzoete ballads, tja.... die zijn eigenlijk wel heel erg.

(Maar toch overall uitmuntende songwriting.)

Veel beter te verdragen dan vroeger. De bijbel (Oude- en Nieuwe Testament) heb ik niet in huis, maar de muziek van dit album mag gehoord worden. De christelijke boodschap, voor zover die erin zit - want ik schenk niet altijd evenveel aandacht aan teksten -, neem ik op de koop toe. Na jarenlang "Hell & Satan-gebrul' van Venom kan ik die mierzoete ballads best wel verdragen. Nou niet dat ik de discografie van Stryper massaal ga nalopen, maar To Hell with the Devil is zo'n album van vroeger dat een nieuwe kans krijgt. Er zijn ook albums waar ik niets eens meer aan begin, zoals Change of Adress van Krokus, New Jersey van Bon Jovi, de eerste twee Europe platen of voor mijn part Swallowed in Black van Sadus. Allemaal van die albums waar ik toch moeite heb met uitzitten . Het gitaarwerk van Stryper vind ik best wel goed, alleen die zanger vind ik niet zo geweldig. Hoe ze erbij lopen moeten ze zelf weten en is niet van invloed op mijn luisterbeleving.

Toch opmerkelijk dat je To hell with the devil wel kunt uitzitten maar bijv. Wings of tomorrow van Europe niet. Over fijn gitaarwerk gesproken!

John Norum is nou niet bepaald de minste. Seven Doors Hotel vind ik dan nog een goed album van hun debuut, maar toen ik gistermiddag met dat album begon heb ik hem maar weer weggelegd. Die zang van Joey Tempest en de sound konden me niet zo bekoren. Dat album en Wings of Tomorrow had mijn familie vroeger in bezit, zodoende moest ik wel eens wat meeluisteren. Met The Final Countdown had ik altijd de meeste binding en vind ik ook nu wel een fijne plaat.

The final countdown is zeker een fijne plaat. Absoluut mee eens! Maar toch, dat Schenker achtige dat Norum op met name Wings of tomorrow laat horen blijf ik toch hemels vinden. De zang van Tempest klinkt op met name het debuut inderdaad nog wel heel anders dan op bijv. The final countdown. Veel ruwer en ongepolijster. Maar goed, we dwalen af. To hell with the devil blijft een prima album natuurlijk. Al krijg ik het wel aardig moeilijk bij een nummer als Honestly.

Die gozer van Journey deed dat heel aardig met zijn karaokebandje. Kijk maar
Het is een wel goed nummer, maar de keyboards en de opgeblazen zang van Sweet maken het veel te pompeus. Moet je zin in hebben. Mijn absolute favoriet heet The Way. Mooie opbouw en mooi gitaarwerk. Daar had ik graag meer van gezien, maar dat luchtige vind ik ook prima.

Wie Stryper soms te zoet vindt (begrijpelijk) zou eens Against the law moeten luisteren. Waanzinnige plaat. Het gitaarwerk is harder, Sweet zingt rauwer (krijst ook veel meer) en de toetsenpartijen zijn achterwege gelaten. Zelfs de (gitaar)ballade is de moeite waard.

Heb deze Jezusmensen eens zien optreden op Dynamo open air, samen met Slayer. Aandoenlijk.
Het is me te veel een gimmick.

Tsja. Op zijn manier is Slayer ook een gimmick. God hates us all. Kom op zeg, Araya is gelovig. Ik denk dat als je, zoals beide bands doen, dertig jaar meedraait er al lang geen sprake meer is van een gimmick.

Maar goed: Against the law dus. Aanrader.

Ik kan me nog herinneren dat Against the law destijds uit kwam en ie enorm tegenviel. Met name een tenenkrommende cover van Shining star (sowieso een zeik nummer vind ik) staat me nog iets van bij. Jaren later heb ik een verzamel cd van Stryper gekocht en daar stonden, geloof ik, 2 nummers van Against the law op; Lady en One mind one soul. En wat bleek? Beide te gekke nummers! Misschien dan toch Against the law nog eens in de herkansing gooien...

Against The Law is uitstekend. Tikkie serieuzer. Past erg goed bij wat er allemaal nog meer uitkwam aan melodieuze bluesy hardrock in die tijd.

Maar het ging hier om To Hell With The Devil. Alle gimmicks ten spijt: als jochie zag ik Stryper ook op Dynamo. Daar was geen Slayer bij. Wel Testament en Destruction en nog een paar bands. Anyway, ik was tamelijk overdonderd door de strapatzen van de heren. Aanvankelijk lachen natuurlijk, maar schrijf maar eens zo'n epische track als het titelnummer of flitsende The Way. Destijds 'mocht' ik het van de modepolitie niet hardop zeggen maar godverdomme, wat een gave show was dat. Gelukkig bleek later dat meerderen diep in hun zwartgeblakerde hartjes er net zo over dachten.

Later zag ik ze nog eens op een één of ander reli-festival (don't ask) maar dan zonder Michael Sweet. Dat was Scheiße

Ja klopt, vergis me. Testament speelde op die jaargang met Stryper, niet Slayer.

Ik heb dit topic overigens nagelezen omdat er van dit album vijf nummers (To hell with the devil, Calling on you, Free, The way & More than a man) op de liveregistratie Stryper - Live at the Whisky staan. Wellicht interessant voor de liefhebbers van deze plaat.

Stryper To Release 'Live At The Whisky' Concert Cd/Dvd In September - Blabbermouth.net

Laat dat "wellicht" maar weg

Wauw, wat een kinderlijke reacties in de eerste paar commentaren, is het je muziekstijl niet... reageer dan niet. Jeugdzondes zullen we maar zeggen.

Kende deze plaat van de jongens nog niet, bevalt me verdomde goed. Sweet gaat wel eens uit de bocht met zijn geschreeuw, maar wat kan die man zingen. Zijn lagere volle stemkleur in "The Way" trouwens bevalt me ook, de originele zanger van Anibus Gate heeft ook zo'n klank, mooi.
Ben gek op het geluid van Oz, wat een zalig gitaargeluid heeft die man toch, de koortjes en met name de samenzang zijn perfect. De samenzang in "Sing Along Song" doet het me soms denk aan King's X, die waren daar ook meesterlijk in. De remake van "Lights Out", ik bedoel de afsluiter "More Than A Man" is ook een zaligerd zeg...
Verdomd goede plaat, kan misschien wedijveren voor mij met Soldiers Under Command, het totaalgeluid blijft rauw gelukkig maar net iets anders uitgebalanceerd. Maar denk ik pas de eerste keer dat ik het hoor, positief verrast.

Het is mijn muziekstijl wel maar ik heb het schijt aan de teksten. Mag ik dan wel reageren?

Nu, ik denk dat als je graag goede maatschappijrelevante teksten etc hoort, je bij de verkeerde stijl zit
Eén van de zaken die je moet doen bij dit soort muziek en teksten is ze gewoon niet zo serieus nemen, en bij die Christelijke groepen proberen voorbij het prekende te kijken. Los daarvan hoor ik normaal niet zo graag dit soort Motley achtige powerrock. Het titelnummer pakt wel goed uit, hij kan wel een mooie hoge cry doen. Vooral The Way met zijn speedmetalgedoe vind ik persoonlijk een prijsnummer. Ik ben zelf een thrashfan, dit is een pak luchtiger. En dat kan ook wel eens leuk zijn. Hersens op nul en gaan.

Ik zeg niet dat het niet mag, men moet doen wat men niet laten kan. Ik mag er het mijne van vinden en zeg "wees geen kind en doe het dan niet". Ik vind het tamelijk zielig als je van compleet andere muziek houdt en dan expres negatief gaat reageren. Maar dat gesprek hebben we al eerder gehad.
En ja natuurlijk tekstueel kan de boodschap je aanspreken of niet, maar zelfs dan kan de flow of de tekst opbouw nog goed zijn, in artistiek opzicht. Er zijn ook veel bands die infantiele teksten hebben, maar het bekt lekker, ook fijn.