Liege Lord - Master Control (1988)

Ik heb dit album op lp gekocht en luister hem nu voor het eerst, speed/power metal uit de jaren 80. De zanger heeft net zo'n stem als Bruce Dickinson verder heeft de band wel wat weg van Metal Church en Iron Maiden.

Schitterend album en het is jammer dat deze mannen ermee gestopt zijn.

Heeft inderdaad soms wat weg van Bruce Dickinson. Vind dit album minder goed dan voorganger 'Burn my touch'

Deze week het Metal Album van de Week.

De zang is echt Dickinson meets Sammet wat mij betreft.

Toch niet helemaal mijn verwachtingen ingelost. Het is wel strak, maar ik ga me in de loop van het album ergeren aan de productie. (De beruchte trigger van de snare.)

Geen onaardige heavy metal desondanks met een paar uitschieters als de titelsong, Feel the Blade en Fallout.

Aardig, meer kan ik er niet van maken. De nummers zijn over het algemeen wel leuk, leuke solo's, maar de saaie drums gaan me na een tijdje tegenstaan. De zang doet me ook aan Bruce Dickinson denken: niks mis mee dus.
Maar er is niks dat er echt uitspringt of waar ik heel enthousiast van word, dus dit album zal belanden op de afdeling 'leuk, maar ik besteed mijn tijd liever aan een ander album'.

3.5*

Tja, ook ik moet aan Bruce Dickinson denken als ik de zang hoor, en ook mij stoort dat zeker niet. Eigenlijk is dit een plaat met een vrij constant niveau, oerdegelijke heavy metal uit de VS. Soms hoef je simpelweg niet veel woorden vuil te maken aan een album.

3,5 sterren

Master Control is een leuke plaat met heerlijke US metal. Toch vind het debuut een stukje beter. Die is wat sfeervoller. Dat wil trouwens niet zeggen dat dit een slechte plaat is. Heerlijk gitaarwerk een degelijke zanger en goede nummers maken dit tot een genietbaar werkje.

Derde album en deze stond ook op mijn shortlist voor Het Metal Album van de Week, speed metal en power metal uit de Amerikaanse stal eind jaren tachtig, mijn dada onder zovelen.

Bij het debuutalbum had ik al bedenkingen bij de zanger Andy Michaud, hier is het een andere zanger Joe Comau. Hij doet inderdaad een beetje denken aan The Air Raid Siren (Bruce), voordien had ik daar nooit op gelet. Muzikaal heb ik geen problemen wanneer het vooruitgaat en de twee gitaristen hun ding doen. Klassesong is het titelnummer en iedereen herkent natuurlijk Kill the King als een cover van Rainbow (RIP Ronnie). Het past naadloos tussen de andere songs. Feel the Blade vind ik nog altijd niets aan.

Laatse wapenfeit van een goede degelijke metalgroep zonder poespas. De tweede helft van het album vind ik wel minder. Wordt gezocht op vinyl ten huize Spamalot, net als vele andere albums.

Typische N.W.O.B.H.M. maar dan van de overkant. Helemaal in mijn straatje dit soort muziek. Prima zang, een paar nummers die iets extra's brengen. Feel the Blade als zwakke schakel. Ook Kill the King is voor mij een minpunt. Waarom een cover als blijkt dat je zelf prima nummers kan schrijven?
Lekker ouderwetse metal waarvan ik meer lust en ik ben dus benieuwd naar hun vorige werk.
Evenals mijn illustere voorganger Sir Spamalot is dit er één die ik graag op vinyl wil hebben.

Dikke 4,0* of krappe 4,5*... Reference: Vinnie Moore's Mind's Eye.

Voor het eerst in lange tijd Master Control weer eens beluisterd. Het was een plezierige (hernieuwde) kennismaking. Ik moet dit album de komende tijd maar eens wat vaker luisteren.

Al een tijdje draait deze weer overuren op mijn platenspeler, blijft een heerlijk album, lekker melodieus en vol toffe solo's.
Ooit heb ik deze nog eens genomineerd voor het metal album van de week, those were the days.

Nou, trebremmit, als jij het voortouw neemt en genoeg liefhebbers kan vinden, zal ik er zeker over denken om nog weer es mee te doen!

Uitstekende plaat, dit, idd.

Inderdaad een uitstekende plaat!

Ik kwam deze tegen tijdens het opvissen van voor mij onbekende albums uit de jaren '80. Dat heeft te maken met de game hier op MuMe, waarbij we per jaar (1980-2021) stemmen op het beste metal-album. Ik ben de archieven op de site gaan uitpluizen, profiterend van de hier aanwezige kennis.

Hier luister ik echt met veel plezier naar, van begin tot eind. Het verveelt geen seconde, het album blijft constant schommelen rond het hetzelfde niveau en dat is knap. Suspicion had niet misstaan als opener. Ik ben eigenlijk zo positief dat ik meteen maar vier sterren heb gegeven. Dit is zo'n plaat waar ik zeker naar teruggrijp. Heerlijk gitaarwerk, goede zang, uitstekende solo's en spelplezier Wat wil een mens nog meer?

Het beste nummer is de cover van Rainbow. De rest is matig tot slecht. Niet mijn band.