Lush - Spooky (1992)

Prachtige eerste volwaardige cd van Lush, je kan de band hooguit verwijten dat ze (met dank aan producer Robin Guthrie) teveel als een kopie van de Cocteau twins klinken. 4,5*

Het lijkt inderdaad erg veel op de Cocteau Twins (Heaven or Las Vegas). Alleen vind ik dit album véél zwakker. Na mijn eerste luisterbeurt denk ik dat ik het niet zo snel weer eens zal draaien... 2,5*

Volgens mij vond ik deze plaat nooit zoveel, de opvolger hiervan is stukken sterker en volwassener.

't Is het inderdaad net allemaal niet.

Stem verhoogd naar 5 sterren. Dit is, aan het gemiddelde op MuMe te zien, een zwaar ondergewaardeerde klassieker. Zelden heeft de naam van een band de muziek zo goed weerspiegeld als op deze tweede van Lush; een perfecte kruising tussen het etherische van de Cocteau Twins en de drive van My Bloody Valentine. Het is bijna pijnlijk mooi te noemen, want als ik nummers als Nothing Natural, Superblast! of Monochrome hoor mis ik Lush meer dan ooit en zou ik willen dat het weer 1991 was. Ook minder bekende nummers als Ocean, Fantasy en Take klinken zo heerlijk zweverig en zomers... Na de dood van Chris Acland zal Lush helaas nooit meer zijn, maar luisterervaringen als deze blijven me gelukkig altijd bij.

insgelijks

allemaal zo veel intenser en heftiger dan alles van cocteau twins bij elkaar....

Erg leuk album.

Hm, Garlands zeker nooit gehoord, allemaal zo veel intenser en heftiger dan alles van Lush bij elkaar

Om maar in het jargon te blijven van dit genre: Lush mag de SHOElaces van de Cocteau Twins nog niet strikken

Ik snap de woordspeling wel, maar vind dat je Lush met zo'n opmerking toch wel te kort doet. Het zijn allebei geweldige groepen; Cocteau Twins is mystieker, Lush is dynamischer. Ik heb alle studio albums van beide bands. Als tiener luisterde ik veel Cocteau Twins en nu, als dertiger, luister ik aanzienlijk meer naar Lush. Met nummers als Sweetness And Light, Olympia, Lovelife en Superblast! doen ze kwalitatief echt niet onder voor CT.

En ja, Premonition, ik heb Garlands zeker gehoord (ook al was je reactie niet naar mij toe). Het is, alleen al vanwege de onheilspellende sfeer, de 5 sterren waard die ik aan het album gegeven heb. Maar... wel makkelijk om daar mee te komen, want zoals het debuut klinkt eigenlijk geen enkel ander album uit hun oeuvre, zo donker en intens.

Ik kan Lush ook goed smaken hoor.. ik zal het weer eens opzetten om te kijken of ik me hier niet op verkijk

Dromerige sound en net even minder dan opvolger Split. Maar dit zeker niet slecht. Nothing Natural...het geluid sterft zo mooi weg in schoonheid.

Ik zocht nog een aardig plaatje voor het slapen, en heb deze nog eens uit de kast gepakt. Ik kan Spooky toch onmogelijk afvallen, gewoon een hele goede shoegazer. Kan zéker wedijveren met Heaven Or Las Vegas.

Tot en met het nummer 'Laura' had ik een 3½ ster in mijn hoofd voor deze Lush, maar toen kwam als afsluiter 'Monochrome' en dat vind ik wel zo mooi dat ik er toch een ½ ster bij doe.


Gewoon beter dan 'Heaven or Las Vegas' maar wel minder dan 'Garlands' nu we het toch over de Cocteau twins hebben.

4,0*

Spooky is een echte classic in het shoegazer genre. Zeer terecht bejubeld om zijn adembenemende schoonheid. De hemelse, etherische vocalen van zangeressen Miki Berenyi en Emma Anderson vormen een magisch muzikaal huwelijk. De sterke tracks hebben een hypnotiserende aantrekkingskracht. Bijzonder geschikte plaat om heerlijk bij weg te dromen.

Dit album zag ik tot mijn grote verrassing vandaag liggen op de CD/vinyl markt in Nijmegen voor nog geen € 3,50. Uiteraard meegenomen.

Ik kende alleen Ladykillers, en met dat nummer heb ik totaal niks.
Dit is gelukkig allemaal een heel stuk beter.

Grappig, op die markt kocht ik deze afgelopen zaterdag voor 1 Euro.
Trouwens wel met een andere hoes, zo'n zilverkleurige uitklapbare.

Toen dit uitkwam (ik heb de zilveren inlay versie), helemaal grijsgedraaid (in zoverre dan kan met een CD). Geweldig album, en dit was iets totaal nieuw voor mij. Heb het een hele tijd niet meer gedraaid, maar nu komen de albums van Lush weer wat meer in de CD speler, net zoals de albums van Ride. Ben deze muziek weer een beetje aan het herontdekken.

Heerlijke zweefwave die ik ook alweer veel te lang niet gedraaid heb.
Warme sound ook, alsof je op een berevelletje voor de open haard ligt.
Ik ga mee in de vergelijking met Cocteau Twins, maar ik vind dit dan toch wel wat gezelliger.
Ook deze (gaan we weer) gaat weer een aantal keren meer draaien.

Ik zie dat ik 13 jaar geleden wel heel erg streng was over dit album (2,5* wat bezielde mij?). Snel verhoogd naar 3,5*. Nog steeds niet hun beste, dat vind ik opvolger Split (met het geweldige Desire Lines), maar best wel aangename shoegaze dat door de productie van Guthrie een flinke dreampop injectie krijgt. De productie lijkt mij teveel op het geluid van Heaven or Las Vegas en daar lijdt dit album wel een beetje onder imo (HoLV is mijn minst favoriete Cocteau album vandaar).

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lush - Spooky (1992) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lush - Spooky (1992)
De Britse band Lush kwam uiteindelijk maar tot drie albums, maar het zijn wel drie van de betere, zo niet de beste, dreampop albums aller tijden, met het bedwelmende debuutalbum Spooky uit 1992 als uitschieter.

De Britse band Lush behoorde in de jaren 90, mede door een aantal tegenslagen, niet tot de grootste bands, maar de albums die de band maakte blijken de afgelopen 30 jaar wel zeer invloedrijk. Het geluid van Lush wordt tot op de dag van vandaag gekopieerd, maar blijft ook uniek. Het is vooral de verdienste van Miki Berenyi en Emma Anderson, die de muziek van Lush niet alleen voorzien van fraai en dromerig gitaarwerk, maar ook van de mooiste stemmen uit de dreampop. De Britse band behoorde tot de pioniers van het genre en persoonlijk vind ik het ook de beste dreampop band. De drie albums van de band zijn prachtig en zijn ook drie decennia later nog albums om te koesteren.

Er wordt tot op de dag van vandaag veel mooie en interessante muziek gemaakt die past in de hokjes shoegaze en dreampop, maar voor de pioniers in de genres moeten we terug naar de jaren 90. Ik had destijds meerdere favoriete bands in de nauw aan elkaar verwante genres, maar één band stak er voor mij duidelijk bovenuit.

Aan het begin van 1992 verscheen Spooky, het debuutalbum van de Britse band Lush. Het is een album waar ik op dat moment al bijna twee jaar naar uitkeek, want ik had Lush in 1990 al gezien tijdens de gezamenlijke tour met de bands Pale Saints en was toen onder de indruk van de muziek van de band. Spooky stelde zeker niet teleur en liet horen dat Lush in die twee jaar alleen maar beter was geworden.

Het debuutalbum van Lush maakte op mij een verpletterende indruk en ik vind het nog altijd een van de beste dreampop albums aller tijden. Lush was aan het begin van de jaren 90 zeker niet de enige band die vorm gaf aan de nieuwe genres shoegaze en dreampop, maar de band viel wat mij betreft op met een bijzonder geluid.

Dat geluid wordt vooral bepaald door de fascinerende stemmen van Miki Berenyi en Emma Anderson, maar ook hun gitaarwerk klonk anders dan dat van de meeste andere pioniers van de dreampop en de shoegaze. Door de zang en het gitaarwerk heb ik Lush altijd meer een dreampop band dan een shoegaze band gevonden, maar de scheidslijn tussen de twee genres is niet altijd duidelijk.

Lush is achteraf bezien een belangrijke band en een van de meest interessante pioniers in de destijds nieuwe genres, maar het zat de band vaak tegen. Het debuutalbum kreeg geen geweldige recensies, het tweede album moest opboksen tegen de opkomende Britpop giganten in het Verenigd Koninkrijk en toen het de band eindelijk voor de wind leek te gaan na de release van het derde album in 1996 maakte de drummer van de band een einde aan zijn leven. Het is een tegenslag die de band niet te boven kwam, waardoor na drie albums het doek viel voor Lush.

Miki Berenyi en Emma Anderson gingen hun eigen weg, wat de afgelopen decennia zeker interessante muziek op heeft geleverd, maar de roep om een reünie van Lush verstomde niet. Die reünie kwam er uiteindelijk in 2015, maar na een EP, een mooie box-set en een tour viel wederom het doek voor de band.

Ik vind alle drie de albums van Lush geweldig, maar als ik moet kiezen tussen Spooky uit 1992, Split uit 1994 en Lovelife uit 1996, kies ik voor het debuutalbum van de band. Het is het album waarop het geluid van Lush vorm kreeg, maar ik vind het ook het meest bedwelmende en bezwerende album van de Britse band.

Spooky is geproduceerd door Robin Guthrie van de band Cocteau Twins en met name de productie van het album kreeg in 1992 de nodige kritiek te verduren. Spooky is voorzien van flink wat galm en herinnert meer dan eens aan de albums van de band van Robin Guthrie.

Zelf heb ik geen moeite met de productie van Spooky, integendeel zelfs, ik vind het album echt fantastisch klinken. De gitaarakkoorden waaien uit in alle richtingen en zorgen voor een wat psychedelisch aandoend geluid, waarin de engelenstemmen van Miki Berenyi en Emma Anderson genadeloos verleiden en wolken synths zorgen voor nog wat meer nevel.

De ritmesectie van Lush trok altijd wat minder aandacht dan de twee frontvrouwen, maar de bassist en de drummer zorgen wel voor de stabiele basis die ervoor zorgt dat de muziek van Lush niet onmiddellijk vervliegt.

De dreampop van Lush had een zwak voor de tijdloze popsong en daar bevat het album er meerdere van. For Love vind ik een van de beste popsongs uit de jaren 90 en Spooky bevat meer geweldige songs. Ik luister er niet heel vaak meer naar, maar Spooky van Lush blijft voor mij een onbetwiste klassieker en een van de beste albums uit de jaren 90. Erwin Zijleman

Ken eigenlijk alleen hun EP Blind Spot uit 2016 goed, dus voor de najaarsreleasetsunami eind deze week begint even de helft van dit album in de wachtrij geschoven.

Voor mij klinkt het iets te veel Pop zelfs ook wat Jangle-Pop, maar ook deden de gitaren me juist denken aan wat ik ken van enkele albums van the Cure met name Seventeen Seconds.

Weet nog niet of dit voor mij is... misschien bij een volgende beluistering dat het kwartje valt.