Lush - Spooky (1992)

Prachtige eerste volwaardige cd van Lush, je kan de band hooguit verwijten dat ze (met dank aan producer Robin Guthrie) teveel als een kopie van de Cocteau twins klinken. 4,5*

Het lijkt inderdaad erg veel op de Cocteau Twins (Heaven or Las Vegas). Alleen vind ik dit album véél zwakker. Na mijn eerste luisterbeurt denk ik dat ik het niet zo snel weer eens zal draaien... 2,5*

Volgens mij vond ik deze plaat nooit zoveel, de opvolger hiervan is stukken sterker en volwassener.

't Is het inderdaad net allemaal niet.

Stem verhoogd naar 5 sterren. Dit is, aan het gemiddelde op MuMe te zien, een zwaar ondergewaardeerde klassieker. Zelden heeft de naam van een band de muziek zo goed weerspiegeld als op deze tweede van Lush; een perfecte kruising tussen het etherische van de Cocteau Twins en de drive van My Bloody Valentine. Het is bijna pijnlijk mooi te noemen, want als ik nummers als Nothing Natural, Superblast! of Monochrome hoor mis ik Lush meer dan ooit en zou ik willen dat het weer 1991 was. Ook minder bekende nummers als Ocean, Fantasy en Take klinken zo heerlijk zweverig en zomers... Na de dood van Chris Acland zal Lush helaas nooit meer zijn, maar luisterervaringen als deze blijven me gelukkig altijd bij.

insgelijks

allemaal zo veel intenser en heftiger dan alles van cocteau twins bij elkaar....

Erg leuk album.

Hm, Garlands zeker nooit gehoord, allemaal zo veel intenser en heftiger dan alles van Lush bij elkaar

Om maar in het jargon te blijven van dit genre: Lush mag de SHOElaces van de Cocteau Twins nog niet strikken

Ik snap de woordspeling wel, maar vind dat je Lush met zo'n opmerking toch wel te kort doet. Het zijn allebei geweldige groepen; Cocteau Twins is mystieker, Lush is dynamischer. Ik heb alle studio albums van beide bands. Als tiener luisterde ik veel Cocteau Twins en nu, als dertiger, luister ik aanzienlijk meer naar Lush. Met nummers als Sweetness And Light, Olympia, Lovelife en Superblast! doen ze kwalitatief echt niet onder voor CT.

En ja, Premonition, ik heb Garlands zeker gehoord (ook al was je reactie niet naar mij toe). Het is, alleen al vanwege de onheilspellende sfeer, de 5 sterren waard die ik aan het album gegeven heb. Maar... wel makkelijk om daar mee te komen, want zoals het debuut klinkt eigenlijk geen enkel ander album uit hun oeuvre, zo donker en intens.

Ik kan Lush ook goed smaken hoor.. ik zal het weer eens opzetten om te kijken of ik me hier niet op verkijk

Dromerige sound en net even minder dan opvolger Split. Maar dit zeker niet slecht. Nothing Natural...het geluid sterft zo mooi weg in schoonheid.

Ik zocht nog een aardig plaatje voor het slapen, en heb deze nog eens uit de kast gepakt. Ik kan Spooky toch onmogelijk afvallen, gewoon een hele goede shoegazer. Kan zéker wedijveren met Heaven Or Las Vegas.

Tot en met het nummer 'Laura' had ik een 3½ ster in mijn hoofd voor deze Lush, maar toen kwam als afsluiter 'Monochrome' en dat vind ik wel zo mooi dat ik er toch een ½ ster bij doe.


Gewoon beter dan 'Heaven or Las Vegas' maar wel minder dan 'Garlands' nu we het toch over de Cocteau twins hebben.

4,0*

Spooky is een echte classic in het shoegazer genre. Zeer terecht bejubeld om zijn adembenemende schoonheid. De hemelse, etherische vocalen van zangeressen Miki Berenyi en Emma Anderson vormen een magisch muzikaal huwelijk. De sterke tracks hebben een hypnotiserende aantrekkingskracht. Bijzonder geschikte plaat om heerlijk bij weg te dromen.

Dit album zag ik tot mijn grote verrassing vandaag liggen op de CD/vinyl markt in Nijmegen voor nog geen € 3,50. Uiteraard meegenomen.

Ik kende alleen Ladykillers, en met dat nummer heb ik totaal niks.
Dit is gelukkig allemaal een heel stuk beter.

Grappig, op die markt kocht ik deze afgelopen zaterdag voor 1 Euro.
Trouwens wel met een andere hoes, zo'n zilverkleurige uitklapbare.

Toen dit uitkwam (ik heb de zilveren inlay versie), helemaal grijsgedraaid (in zoverre dan kan met een CD). Geweldig album, en dit was iets totaal nieuw voor mij. Heb het een hele tijd niet meer gedraaid, maar nu komen de albums van Lush weer wat meer in de CD speler, net zoals de albums van Ride. Ben deze muziek weer een beetje aan het herontdekken.

Heerlijke zweefwave die ik ook alweer veel te lang niet gedraaid heb.
Warme sound ook, alsof je op een berevelletje voor de open haard ligt.
Ik ga mee in de vergelijking met Cocteau Twins, maar ik vind dit dan toch wel wat gezelliger.
Ook deze (gaan we weer) gaat weer een aantal keren meer draaien.

Ik zie dat ik 13 jaar geleden wel heel erg streng was over dit album (2,5* wat bezielde mij?). Snel verhoogd naar 3,5*. Nog steeds niet hun beste, dat vind ik opvolger Split (met het geweldige Desire Lines), maar best wel aangename shoegaze dat door de productie van Guthrie een flinke dreampop injectie krijgt. De productie lijkt mij teveel op het geluid van Heaven or Las Vegas en daar lijdt dit album wel een beetje onder imo (HoLV is mijn minst favoriete Cocteau album vandaar).