Madness - Absolutely (1980)

In deze koude dagen verlang ik steeds meer naar de eerste lentezon, naar 'rokjesdag', naar het moment dat het glas in je hand het koudst is en verkoeling brengt. Een blik naar buiten en je realiseert je dat het nog wel even duurt voor het zover is. Gordijnen dicht, lampen aan, verwarming omhoog en Madness op! Samen met One Step Beyond staan de eerste twee van Madness garant voor een anderhalfuur-durend gevoel van lente kriebels.
De plaat opent ontzettend sterk met de ska-klassieker Baggy Trousers (tingelingeling... meteen raak) gevolgd door een hit-gevoelige, maar daarom absoluut niet slechtere A-kant.
De echte klasse toont zich subtiel op de andere kant, met als uitschieters In the Rain en You Said. Alles dat Madness is culmineert in stomende ska/punk nummers met die typische Cockney-attitude. Het mooiste is dat de band niet te moeilijk over komt, maar de nummers stiekem toch erg mooi in elkaar zitten. Samenspel tussen ritmesectie en blazers/toetsen verloopt soepel, waarbij zeker de kwaliteiten van dhr-en Barson en Thompson niet onderschat moeten worden. Elk nootje klopt!
Last but not least: de presentatiekwaliteiten van The Lord Suggs en z'n maatje Chas Smash, dan hilarisch, dan weer ontroerend, maar steeds weer pakkend. Het vult elkaar prima aan, en tovert hier een traantje en daar een big smile op mijn gezicht.
Na de laatste tonen van Return of the Los Palmas 7 kijk ik weer naar buiten en zie de treurige februari lucht, maar dat vrolijke gevoel gaat toch niet zo gemakkelijk meer weg.
Madness, madness, they call it gladness, ha-ha.

Madness, de grappigste band uit begin jaren 80, ik heb altijd het idee dat ze ook een positieve invloed hadden op The Police, die vervolgens ook meer humor in hun muziek durfden te leggen.
Op de hoes staan ze afgebeeld als een groep hangjongeren in gangsterstijl, min of meer weer een parodie op het gelijknamig nummer van die andere populaire skaband; The Specials.
Wel grappig, ook hedendaags willen de kids er ook zo uit zien.
Meer nog een eigen geluid en smoel dan op hun debuut, maar eigenlijk vind ik die achteraf gezien wel sterker.
Met Baggy Trousers en Embarrasment wisten ze zich in Nederland ook definitief op de kaart te zetten, en een plek in de Top 40 te verwerven.
En eigenlijk open je dan al gelijk met de twee jokers van Absolutely, waarna de overige mogelijkheden van het kaartspel gespeeld zijn.
Bijna 30 jaar later komen ze met het veel sterkere The Liberty of Norton Folgate, waarbij de sound echt helemaal af is, maar Madness hoort thuis in het tijdsbeeld van de jaren 80, waardoor deze plaat helaas niet werd opgepakt.

Herinnering: op een doordeweekse middag Europees voetbal op tv, een unicum. Woensdag 26 november 1980 uit school. Een grauwe, grijze en koude dag, AZ '67 speelt uit tegen het Joegoslaafse (Servische) FK Radnički Niš. Van de wedstrijd weet ik niks meer (eindstand 2-2, even opgezocht), wél dat van tevoren een klok in beeld was, die tikkend naar de uitzending Baggy Trousers als muzikale ondersteuning kreeg. Genieten op de bank, nippend van hete citroen-vitaminedrank uit een zakje, stiekem gemengd met vermouth uit het dressoir van mijn ouders.

Meteen met het debuut en de singles daarvan bleek Madness een onverwachte hitmachine. Niet alleen in het eigen Verenigd Koninkrijk, ook in het kikkerlandje aan de overkant. Baggy Trousers haalde hier eind december #6, Embarrassment in februari #4. Ook Vlaams succes: de drollenvangersbroek kwam in januari '81 tot #23, Embarrassment in maart #11.
In hun eigen land werd Baggy Trousers al in oktober #3, Embarrassment in november #4 en daar bovendien succes voor The Return of the los Palmas 7, in februari '81 #7.

Hierboven berichten van MuMensen die Absolutely na de twee hits die het album aftrappen, van minder allooi vinden. Zó mee oneens. Eigenlijk klinkt de plaat als een best-of, als één lange lijst van hits. Vrolijk, swingend, dansbaar, energiek, soms iets ernstiger... Het gaat maar door.
Zeven nummers per plaatkant, veertien in totaal. In mijn oren had ieder nummer een singlehit kunnen zijn. E.R.N.I.E. bijvoorbeeld, 130 seconden klasse, of het rap gezongen On the Beat Pete met z'n koortjes, orgel, piano, tenorsax en zelfs een (ultrakorte) gitaarsolo of de boogiewoogie rock 'n' roll van Solid Gone.

Op kant 2 zakt het niveau dus niet. Bijna melancholiek in Take It Or Leave It, het swingende Shadow of Fear, pop in Disappear, etcetera etcetera. Genoeg variatie binnen deze ska.
De elpee kwam in Nederland in februari '81 tot #2, van Vlaanderen zijn uit die tijd geen elpeegegevens beschikbaar en in het VK werd Absolutely in oktober #2. Al in 2010 verscheen een 2cd-versie met de nodige extra's, vertelt Discogs.

Mijn reis door new wave en aanverwanten kwam van het Nederlandse The Tapes en vervolgt bij de punk van U.K. Subs en liveplaat Crash Course.

PS In 2009 en 2013 vroeg DjFrankie ons tevergeefs of iemand de film Take It or Leave It heeft gezien. Nooit van gehoord, maar deze 1981-docu over Madness blijkt inmiddels op YouTube te staan. Ga ik deze week bekijken, kom ik hier op terug.