Ultravox - U-Vox (1986)

Bij herbeluistering d.m.v. de 2 cd remaster ga ik het album toch een halfje er bij geven. Het blijft de minste van het stel met Ure maar toch beter dan ik altijd dacht. Een nummer als Moon Madness komt nu toch erg aardig mijn oren in gefladderd. De 2 cd versie klinkt verder prima en de 2de cd is meer dan de moeite waard met de extended edities, een paar b kantjes en 7 live nummers uit nov. 1986.

Het boekje is dan weer wat karig met een paar foto's en zeer summiere informatie.

En klinken de drums beter op de remaster? Minder hol, of klinken ze nog steeds als een koekblik?

Ja klinkt eigenlijk wel wat beter, al is de sound nu eenmaal ook een beetje zo dus daar kan je verder weinig aan veranderen.

Ik ken alleen Same old story, All fall down en All in one day, die ik op een verzamelalbum van Ultravox heb staan. Vandaar dat ik geen cijfer kan geven. Maar voor die drie nummers, zou ik gemiddeld 3 tot 3,5 ster geven.

Ik mis een beetje het wave gevoel op dit album en ook het veelvuldig gebruik van die achtergrond zangeressen had voor mij niet zo gehoeven.De wat bombastische pop sound die we nu voornamelijk voorgeschoteld krijgen haalt het dan ook niet bij het geluid van de vorige platen.De folk invloeden op All fall down vind ik dan weer wel mooi.Ook dream on en het slotakkoord All in one day vind ik wel sterk maar over het algemeen is U-Vox,zeker naar de Ultravox maatstaven een toch wat teleurstellend album.

We gaan het horen. De drie overgebleven reguliere albums van Ultravox. Nooit beluisterd. Tot vandaag! De tweede helft van de tachtiger jaren en de eerste helft van de negentiger jaren was een periode dat ik nauwelijks meer naar nieuwe muziek luisterde, dus ook heel weinig naar nieuwe albums van oude bekenden. Waarom dat zo was weet ik niet meer, maar ik vermoed dat het toch ook met een voor mij vrij lauwe periode in de muziek te maken had. Dat er een paar prachtige albums door o.a. Talk Talk (Spirit of Eden) en Depeche Mode (Violator, Ultra) gemaakt werden, heb ik pas later vernomen. Groepjes als U2 en Simple Minds volgde ik nog wel intensief.

Nu dan deze U-vox. De titel vertelt het al. Er is wat weggelaten en dat is te horen. Niet alleen de wave is weg. Dit vind ik zelf nog niet zo heel erg, maar ook de geweldige composities van toen zijn afgezwakt tot een paar aardige niemendalletjes. Ha... All Fall Down blijk ik dan achteraf toch te kennen en dat is wel een gaaf nummer. Om met de woorden van vorige spreker te eindigen: dit is zéker naar Ultravox maatstaven een wat teleurstellend album.

Gelukkig komt de band nog eenmaal ijzersterk terug met Brilliant, maar zover is het nog lang niet.
Nog twee albums te gaan... plus nog een enkele verzamelaar met b-sides en andere rariteiten. Maar die komen later aan bod.

Ik draai het album U-Vox weer eens een keer en ben er toch wel positiever over dan ik had verwacht. Ik heb deze CD al heel lang in huis (er zit nog een oud stickertje achterop met de originele prijs: 49,95 gulden... ik had 'm gelukkig uit de opruiming voor ik meen 5 gulden ) en dan raak je natuurlijk wel aardig vertrouwd met de nummers. Nu ik de nummers weer zo hoor vind ik het merendeel toch wel lekker om weer eens te horen. Dream On had zomaar op Rage in Eden kunnen staan.

Uit stekende album van Ultravox. Heb ik nog op lp, vaak gedraaid en terecht dat er toch 2 nummers of de verzamel album Dancing with tears in my eyes zijn gekomen. Hadden er wel een paar meer mogen zijn bv Sweet Surrender , The Prize of Dream on

Ah! de plaat waar het allemaal mis ging voor Ultravox. Ik rekende een beetje op een specieke koerswijziging waardoor de magie van de eerdere platen (voor de fans dan) verdwenen zou zijn. Ik tref hier vooral een onevenwichtige plaat aan waar de heren niet echt duidelijke keuzes durven te maken. Toch krab ik regelmatig achter mijn oren, want de pure pop van Same Old Story met achtergrondzangeressen lijkt totaal niet op wat de Vox eerder deed. Ik vind het ook niet per se minder goed dan wat ik eerder gehoord heb. Het is alleen totaal niet mijn ding. Sweet Surrender vind ik in elk geval wel erg goed. Het verbaast me dat dit geen single was. Wat wel een single was, is het folky All Fall Down. Geen slecht nummer (ook niet bijzonder goed overigens), maar het past totaal niet. Datzelfde gevoel heb ik ook met The Prize op dit album. Daar heeft het een te hoog suikerspingehalte. De nummers waarop Ultravox klinkt als Ultravox zijn wat dat betreft de meest aangename.


Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Lament
5. Quartet
6. Vienna
7. U-Vox
8. Rage In Eden

Ok, buiten het prachtige All Fall Down kende ik niets van dit album en ik snap de kritiek in ieder geval absoluut. Het is vooral lastig om de Ultravox die ik op de vorige albums zo goed vond hier te herkennen. Dream On heeft die sound bijvoorbeeld nog wel, maar geldt hier als een van de weinige song van het hele album. Time To Kill heeft echter wel een hele fijne sfeer die me ook aan latere Rush-albums doet denken en All In One Day heeft nog iets van de vertrouwde melancholie. All Fall Down blijf ik, ondanks de on-karakteristieke sound, gewoon een wereldnummer vinden. Maar als geheel is het echt een flink stuk minder hoogstaand dan alle de voorgaande albums.

Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Quartet
4. Lament
5. Systems Of Romance
6. Ha!-Ha!-Ha!
7. Ultravox!
8. U-Vox

Lang zo slecht nog niet. Zeker, een van de mindere albums van deze line up, maar overall toch zeer behoorlijke synthesizermuziek een handvol goede songs oa Sweet surrender moon Madness en all in one Day en Ure zingt prima. 5 sterren om het gemiddelde wat op te krikken.