Ultravox - U-Vox (1986)

Dit was de vijfde en laatste studioplaat van Ultravox met Midge Ure als zanger. In commercieel opzicht was het een grote flop. Voor de opnamen was drummer Warren Cann al met ruzie vertrokken als gevolg van muzikale meningsverschillen. Op deze plaat wordt hij vervangen door Mark Brzezicki van Big Country. Same Old Story is de bekendste single geweest, maar het ook van single bekende All Fall Down is het hoogtepunt van deze CD. Een anti-oorlogsliedje met een prachtig traditioneel arrangement van het Ierse ensemble The Chieftains. Ook het klassiek aandoende All In One Day is zeer de moeite waard. 4*

Inderdaad een wat minder werkje van Ultravox. Toch een 3.5 vanwege het mooie Dream on en All fall down.

Deze plaat was meer een soloproject van Midge Ure dan een Ultravox plaat. Er wordt niet meer geexperimenteerd met electronica, een van de redenen waarom Warren Cann de band heeft verlaten. Wat mij betreft een zeer matige plaat.

Dit is duidelijk een minder goed album van Ultravox. De rek is er helemaal uit op paar songs na, maar dan heb je het ook gehad. Daardoor verlang ik ook na de tijd dat Vienna en Rage In Eden uitkwamen. Dat waren nog eens platen die mij deden geloven dat we met een beginnende top act van doen hadden. Helaas bleek dat niet het geval te zijn, waardoor ik afhaakte. Heb hierna nog twee soloalbums van Midge Ure en eentje van Billy Currie gekocht die best aardig waren.

Billy Currie heeft een aantal fantastische platen gemaakt. Midge Ure was al langer de draad kwijt wat mij betreft.. Zijn Live Aid missie is Ultravox, en Ure's muzikale koers, fataal geworden en daar was deze plaat (U-VOX) een van de resultaten van.

Laatste album met Midge Ure, en nog steeds een goed album. Vooral "All in one day" en "All fall down" zijn erg mooi. Op vinyl.

Laat ik helder zijn. Dit is het laatste Ultravox album wat ik gekocht en gehoord heb. Op de bijzondere tracks na is dit niet echt een geweldig album voor mij. Naast dat de productie erg hol klinkt zijn de composities maar zo zo. Daarnaast past de stijl van drummen van Mark Brzezicki niet zo bij Ultravox. Het laat een rommelige indruk achter. In dat geval klonken de drums van Warren Cann een stuk beter bij de electronica en overige instrumenten.

Het enige goede wat was gebleven was voor mij de stem van Midge Ure. Deze bleef ondanks het bovenstaande goed bij de muziek passen.

Je legt hier inderdaad precies de vinger op de zere plek, Gerard. Objectief beschouwd is Mark Brzezicki een technisch zeer begaafde drummer, waarbij de autodidact Warren Cann niet in de schaduw kan staan. Toch klinkt de bijdrage van de voormalige drummer van Big Country als een ernstige dissonant. Wat op U-Vox pijnlijk duidelijk wordt, is dat Ultravox in zijn hoogtijdagen meer was dan de som der delen. Het was vooral de combinatie van de passievolle, melodramatische zang van Midge Ure, het toetsenwerk van de klassiek geschoolde Billy Currie en de stuwende, bijkans gerobotiseerde ritmes van Warren Cann die de muziek van Ultravox een meerwaarde gaf, die op U-Vox helaas ontbreekt. Dit geldt in nog sterkere mate ook voor het solowerk van Midge Ure. Achteraf is wel duidelijk geworden dat hij Ultravox de nek heeft omgedraaid. Buitengewoon ondankbaar als je bedenkt dat hij in 1979 juist op uitnodiging van Billy Currie is toegetreden tot Ultravox, nadat zanger John Foxx en gitarist Robin Simon het zinkende schip hadden verlaten. Na de opheffing van Ultravox dacht hij net als bijvoorbeeld Sting en Bryan Ferry dat zijn bekendheid als voorman van een bekende band een garantie zou zijn om een succesvolle solocarrière te kunnen lanceren. Daarbij realiseerde hij zich niet dat Ultravox in tegenstelling tot The Police en Roxy Music geen traditionele singer-songwriter outfit was. Sterker nog, binnen Ultravox was Billy Currie de belangrijkste componist. Dat maakte dat Ultravox veel meer was dan Midge Ure met begeleidingsband. Zijn solocarrière is dan ook nooit echt van de grond gekomen. In Nederland heeft hij sinds november 1999 (De Kade, Zaandam) niet meer opgetreden, maar in Engeland en Duitsland schijnt hij nog regelmatig langs te komen met kleinschalige akoestische tours. Er moet kennelijk toch brood op de plank komen. Het spreekt voor zich dat hij daarbij vooral teert op het succes van de vele Ultravox en Visage klassiekers. Als van dergelijke optredens iets op CD verschijnt (vaak zijn dat van die nietszeggende website-only releases), is hij verplicht daarvan royalties af te dragen. Iets dat niet altijd vanzelf gaat heeft Billy Currie moeten constateren. Hij en Warren Cann kunnen het bloed van Midge Ure wel drinken. Bassist Chris Cross heeft zich meteen na U-Vox uit de muziekwereld teruggetrokken en bemoeit zich nergens meer mee. Hij heeft al jarenlang een eigen praktijk voor psychotherapie (of iets dergelijks). Ook drummer Warren Cann is niet meer actief als muzikant en het is niet precies bekend wat hij nu wel doet. Toetsenist Billy Currie leidt net als Midge Ure een marginaal bestaan als soloartiest met in zijn geval hoofdzakelijk instrumentaal werk. Het is ondenkbaar dat de 4 heren ooit nog in één kamer met elkaar vertoeven. Waar we de laatste jaren zijn getrakteerd op een hausse van al dan niet eenmalige reunies en comebacks van jaren 70/80 tijdgenoten (The Police, Roxy Music, Genesis, ABC, The Human League, Culture Club, Duran Duran, Soft Cell, Visage, A-Ha, OMD, Tears For Fears en ik vergeet er vast nog wel een paar) kunnen we dat in het geval van Ultravox absoluut uit ons hoofd zetten. Bijzonder spijtig voor de fans, maar het is niet anders.

Wat een leerzaam verhaal over een band waar ik in de jaren tachtig van de vorige een grote fan van was. Het leest als een soap, maar dan wel een hele treiste aflevering. Zo eentje waarbij niemand een ander plezier gunt in het leven. Dat het zo mis kan zitten binnen een band is haast niet voor te stellen. Toch is dat met de informatie die we nu hebben wel terug te horen. Na het uitkomen van het eerste solo-album van Midge Ure was er bij Ultravox sprake van het wegvallen van de inspiratie, waardoor er op dit album geen drive van fijn muziek maken te horen is. Dat is voor wat mij betreft echt jammer te noemen, want ik vond Ultravox rondom Vienna en Rage In Eden wel een veel belovende groep die je wel in de gaten moest gaan houden.

Haalt het inderdaad niet meer bij het vorige werk.
"Follow your heart" en zeker "All in one day" schieten er positief uit. Die laatste vind ik dan ook wel weer wonderschoon.

Ik kan het solowerk van Midge Ure wel waarderen en dus vind ik album niet echt slecht. Want dit album klinkt wel als een typisch solo album van Midge Ure en niet als een typisch Ultravox album.

Als Ultravox album viel het wel wat tegen, hoewel er toch een aantal hele mooie nummers op staan. Met name 'Dream on', 'All fall down' en 'All in one day' vind ik wonderschoon. De videoclip van 'All fall down' heeft erg veel indruk op mij gemaakt. Helaas staat deze clip niet op de enige DVD van Ultravox: The Collection (logisch ook, want The Collection loopt t/m 1985). Ik wacht nog steeds op een DVD met alle clips van Ultravox, met een goede beeld- en geluidskwaliteit. Maar hier geldt wellicht: Dream on...

Van de bonustracks moet ik toch even het instrumentale 'Dreams?' noemen. Ik heb dit mysterieuze nummer eens gebruikt bij een zwart/wit slideshow en dat werkte erg goed. Ook 'Stateless' is een bijzondere bonustrack, totaal anders dan de rest van U-Vox.

Rage of Eden, Quartet, Lament en Vienna zijn de 4 essentiele Ultravoxplaten. Daarna komt deze als nummer 5. De single Love's Great Adventure is nooit op een regulier album verschenen en zit tussen Lament en deze plaat, maar is nooit op deze plaat verschenen.

Die stelling zal voor de meeste liefhebbers wel opgaan, een enkeling daargelaten die de voorkeur geeft aan het tijdperk met John Foxx. Dit vijfde studioalbum had in de ogen van de echte diehards eigenlijk niet gemaakt hoeven te worden en wordt ook wel geringschattend "The Pink Thing" genoemd, in de trant van Amsterdam dat steevast 020 wordt genoemd door supporters van andere clubs dan Ajax.

Love's Great Adventure is speciaal gemaakt voor de release van de eerste singles compilatie The Collection en past verder ook nergens bij.

Ik ken het album (nog) niet , maar ik vind zelf de hoes wel wat hebben; I like it.

De minste plaat van Ultravox met Midge Ure. Er staan wel sterke nummers op (o.a. Dream on, All Fall Down en ik heb ook wel een zwak voor Sweet Surrender) maar niet genoeg om echt te imponeren.

De drumcomputer vind ik overigens ook iets te huppelig ingesteld om sommige momenten.

Drumcomputer? Dit zijn echte drums van de hand van Big Country drummer Mark Brzezicki die er een aparte stijl op na houdt.

Dat is wel zo, maar ik denk dat hij wel op een electrisch drumstel speelt. Zo niet dan ligt het aan de productie

Het klinkt af en toe wel zo, of hij in een leeg koekblik aan het roeren is met zijn drumstokken. Dat is zijn stijl. probeer daarvoor eens een plaat van Big Country. Van hetzelfde laken een pak.

Lijkt mij althans een aardige typering van het geluid, of heb je daar een andere voorstelling bij.....?

Nee hoor, prima omschrijving. Ik moest alleen wel erg lachen toen ik het las...

Inderdaad een rake typering. De drums op dit album klinken werkelijk nergens naar, veel te droog en te hol. Vooral bij Sweet Surrender met die fills over die toms, krimp ik ineen. Alleen Same Old Story en Follow Your Heart kan ik nog verhapstukken, op die nummers ligt de nadruk op het ritme zonder verdere poespas.

Ik weet niet waar het aan ligt. Het moet haast wel de productie zijn, maar zijn speelstijl past ook gewoon niet bij Ultravox. Als ik Big Country hoor, vind ik het veel minder storend. Op de een of andere manier past zijn stijl wel bij die jengelende doedelzak gitaren. Ook op een album als Vigil In A Wilderness of Mirrors van Fish, vind ik zijn drumwerk zeer op zijn plaats.

Ik vind ook het geluid, maar vooral ook de nummers minder. Nadat ik destijds de single Same old story had gehoord, had ik al gegeten en gdronken, zoals dat heet. Pas een paar jaar later de LP voor een paar gulden gekocht, maar ik vond het zo'n matig album dat ik het nooit op CD heb aangeschaft.

Dat het hierbij is gebleven in deze samenstelling vind ik wel best. Ik waardeer het solowerk van Midge (heel ander geluid, maar ik vind ook dat mooi) en als zijn concerten al om de centen te doen zouden zijn, zoals ergens werd geroepen, dan is dat geen moment aan Midge te merken. Hij geeft parchtige show weg en ja, met de nodige nummers van Ultravox, maar daar heeft hij zelf ook aan meegeschreven.

Op U-Vox deelt Midge wat mij betreft dan ook in de malaise en is plichtmatigheid iets dat voor mij geldt als beschrijving van dit album.
Dat begin van Same old story met die toeters... bah. De rest is bij vlagen iets minder erg, maar dat kan ook bijna niet anders.
De heren missen Warren Cann, maar vooral ook bezieling op U-Vox.

Warren Cann nam trouwens nog een album op met Hans Zimmerman onder de naam Helden; dat is nooit officieel uitgebracht en naar ik mij herinner is er aleen een single van Helden uitgebracht.

Hoezo door de tijd ingehaald? Dit verhaal kan dus de prullenbak in . Niet te geloven, maar de tijd heeft kennelijk ook in dit geval alle wonden geheeld. (Zie verder het bericht van Foxhusky bij Rage in Eden).

Niet mee zitten Edwin!!! Hier is duidelijk sprake van een Sweet Surrender tussen de heren. Gewoon er van genieten en wie weet bloeit er nog meer moois uit.

Ik snap niet helemaal de opzet van dit album.
Volgens mij was er nog weinig van Ultravox over, en scoorde Midge Ure best goed met zijn eerste solo album The Gift.
Ik heb een beetje de indruk dat dit album van de platenmaatschappij nog moest worden uit gebracht.
Kan natuurlijk ook anders zijn, maar door het succes van Dancing With Tears In My Eyes van Lament, zou dat een logische reden kunnen zijn.

Ja, dat is een goede gedachte, wat de opzet van dit album was. Voor de opname was drummer Warren Cann al opgestapt en had Midge Ure al aan het solo succes mogen ruiken. In dat geval kan ik ook alleen denken dat dit een moetje was en dat de heren destijds niet zo met elkaar overweg konden. Daarnaast Live Aid waar Midge Ure erg bij betrokken was. Met andere woorden de balans was uit de band en daar kon producer Conny Plank weinig anders maken dan dit wat vreemd aan plakband hangend album

Bij het vervolgalbum Revelation had ik zelfs het idee dat ik een verkeerde copie in mijn handen had, van een totaal andere band. Zonder Midge Ure was er echt niks meer over van Ultravox.

Dit album hier was voor mij het laatste wat ik van Ultravox heb gekocht, omdat ik inmiddels met andere muziek bezig was. Ook was bij mij het gevoel weg wat ik bij de voorgangers wel had. Midge ben in nog een tijdje blijven volgen, maar het echte Ultravox-gevoel was voor mij verdwenen.

Die voortzetting van wat voor Ultravox moet doorgaan is dan ook louter Billy Currie met een aantral derderangs lieden om zich heen verzameld.

Ik vind U-Vox een baggerplaat, maar tenminste nog een Ultravox baggerplaat.