Riot - Restless Breed (1982)

De lelijkste hoes die ik ooit gezien heb. Over de muziek van Riot kan ik kort zijn. Bij vlagen leuk, maar niet spectaculair. Een van de vele jaren '80 hardrock/glamrock- bandjes.

Auw, deze release deed pijn. Guy Speranza was weg, en zijn plaats werd ingenomen door Rhett Forrester. En die drukte gelijk zijn stempel op het geluid van RIOT. Het werd bluesier, minder gedreven. Meer mainstraim zelfs. Het enige nummer wat er voor mij met kop en schouders uitsteekt is "Loanshark". Op vinyl.

Beetje een standaart release. Als je iets goeds van Riot wil horen kan je beter Narita opzetten.

Toch heb ik dit altijd een goede plaat gevonden.
Het was de eerste die ik van Riot kende en op
zich is dit gewoon goed dus. In vergelijking met
het betere werk van Riot valt het natuurlijk tegen.

En Fire Down Under natuurlijk. Dit hebben ze nooit meer kunnen evenaren laat staan overtreffen.

Ben het met Kronos eens. Natuurlijk kan deze zich niet meten met de eerste 3 albums (met als topper Fire down under), maar hij is zeker niet slecht. Jammer dat het zo met deze band is afgelopen, was zeker één van de meest getalenteerde bands eind jaren 70/begin 80. Hebben de jaren erna nog wel behoorlijk wat CD's uitgebracht met wisselende kwalitiet, maar nu Mark Reale onlangs overleden is, lijkt het me het definitieve einde van de band. Heeft op de eea andere manier altijd wel mijn sympathie gehad.

Prima onderschat album van Riot.

Ik snap de kritiek niet.

Dit is inderdaad een onderschatte plaat, eigenlijk is het gewoon een prima rock album met een uitstekende zanger.
Vooral het titelnummer vind ik echt geweldig. Leuke plaat die zeker meer waardering mag krijgen hier.

Bij dit album was Guy Speranza er dus niet meer bij, de zanger die de band naar grote hoogte deed stijgen met zijn gepassioneerde vocalen. Zijn opvolger (Rhett Forrester) vind ik eigenlijk helemaal niet slecht, hij klinkt ook zeer gedreven. Toch is dit geen 2e Fire Down Under, het vorige album. Dat komt omdat het melodieuzer en meer mid-tempo is. dat hoeft op zich geen probleem te zijn maar als de composities dan ook minder zijn...……
Hard Lovin' Man, Loanshark en Voilent Crimes zijn de hoogtepunten en die zijn juist wat harder.
Dream Away vindt ik dan wel een mooie mid-tempo ballad en dat heb je het wel gehad. De rest klinkt mat en futloos.
Op de bonus cd uitgave van 1999 staan 6 live tracks (productioneel niet denderend) waaronder Loved By You en dan klinkt het nummer veel beter! En dan ook nog eens Sword & Tequila!(van Fire Down Under) Dat doet Rhett helemaal niet slecht.

Toch een album met een paar erg leuke nummertjes, vooral Loanshark ramt door en kan de zang op Loved by You extreem goed hebben.
Verder begint het album aardig, rest valt niet heel erg op.
Is Born in America een album dat de moeite waard is?

1. Restless Breed
2. Fire Down Under

Nee, is echt een heel stuk minder dan dit, eigenlijk gewoon slecht.

Ik zag op Marktplaats een hardrock verzamel album van albums uitgegeven in 1982, waar Loanshark ook op staat. Dit album heb ik destijds gekocht en bezit ik nog steeds op LP. Alleen heb ik geen platenspeler meer. Maar op Spotify vond ik elk album die op deze verzamelaar staat, behalve Riff Raff met My My. Ik ga ze allemaal (als ik Riff Raff kan vinden op You Tube) beluisteren en me omwentelen in nostalgie. Ik begin met Riot.

Dit album zat in een stapel lp's die ik laatst heb gekocht van iemand. Kende Narita en Fire down under al en die vind ik te gek. Maar ook dit Restless breed mag er absoluut zijn! Heerlijke hardrock met een bluesy inslag. En ook al vind ik Speranza een fantastische zanger, ik mis hem op deze plaat niet echt. Leuke en onverwachte meevaller!

Minder hard dan zijn voorganger, maar nog steeds prima te pruimen. Staan een paar lekkere nummers op.