Samael - Reign of Light (2004)

Het is wel even slikken voor de fans van het eerste uur, maar de pakkende en bijna dansbare songs zijn voor de wat meer open-minded luisteraar best leuk. Bij opener Moongate zie je in gedachten haast een bijpassend Macarena-achtig dansje langskomen. De zanger valt door de meer transparante, electronische sound herhaaldelijk door de mand (knullig accent en misplaatste rap), maar het album luistert lekker weg. Geen missers in ieder geval.

Eens wat betreft de zang, al voelt het haast een beetje flauw om de band op zoiets stoms af te rekenen - voor de rest is dit namelijk ontzettend leuke industrial metal, met verder als enige (kleine) mankement dat de nummers (net als op Eternal) hier en daar wat rechtlijnig en voorspelbaar gaan klinken, ondanks de dikwijls fantastische instrumentaties. Al met al zeker een 3.5* waard.

Ik moet zeggen dat ik toch liever het oude werk van deze band heb. Het klinkt allemaal wel aardig, maar na 2 nummers heb ik het eigenlijk wel gehoord. Het klinkt nogal saai. Dat komt vooral ook door de zang, die toch een grote stempel op het bandgeluid drukt.