Asia - Astra (1985)

Haha cut out, dat was de ultieme vernedering voor een artiest en zijn album wie dat ooit bedacht heeft .....

Dan is de plaat 'beschadigd' en mag je hem beneden de adviesprijs te koop aanbieden.

Tja. Adele staat nu ook met al haar poeha en bombarie in de uitverkoop/sales-secties van de platenwebsites.

Met name de platen waar zo nodig zo enorm veel van geperst moet worden, belanden in de uitverkoopbakken. Alleen maar omdat het label misgegokt heeft.

Prima band hoor Asia, maar Geffen had met Bon Jovi en Guns n Roses toch wel betere melkkoeien in de stal. Het zal ze bij Geffen niet echt geboeid hebben.

Ja, dat is de reden. Er werden van zo'n album gewoon aanzienlijk minder exemplaren verkocht dan de platenmaatschappij verwachtte. Kennelijk waren de verwachtingen voor dit Asia-album tamelijk hoog.

Zo'n inkepinkje betekende dat zo'n album niet meer voor de volle marktprijs verkocht kon of mocht worden, en zo raakten ze toch geleidelijk van hun voorraad af.
Het zegt niet altijd wat over de muzikale kwaliteit. Ik kan me herinneren dat een dubbelaar als Tusk dit lot ook ten deel veel, vooral omdat het geen Rumours deel 2 bleek te zijn, iets waar de platenmaatschappij op hoopte. Eigenlijk veranderde de publieke opinie over Tusk pas jaren later.

Nou, Geffen zat rond deze tijd (1983 dus) echt wel dik in de problemen. Hetr was het kindje van Asylum-labelbaas David Geffen, die vanaf 1980 voor veel geld een aantal grote namen had getekend, die in de daaropvolgende jaren allemaal ondermaats presteerden: Neil Young, Donna Summer, Joni Mitchell... En eigenlijk kun je ook Asia in dat rijtje scharen. Hun debuut, ook op Geffen, was natuurlijk een klapper, maar van de volgende twee albums vielen de verkoopresultaten tegen.

Bon Jovi heeft bij mijn weten nooit bij Geffen getekend, en Guns 'n' Roses kwam pas aan het eind van de jaren tachtig opzetten. Toen brak inderdaad een betere tijd aan voor het label.

Heel erg genant. ik verwarde Bon Jovi met Van Zant (maar die plaat zal ook niet veel hebben verkocht). Weet je dat ik eigenlijk niet zoveel over Geffen weet?

Zoals meestal is Wikipedia je vriend als je in het kort wat over de historie van het platenlabel wil weten. Maar dat had je wellicht zelf ook al bekeken.

Die tekst herinnert me eraan dat Geffen begin jaren tachtig al enkele commerciële klappers boekte met het album dat John Lennon vlak voor zijn dood afleverde (met zijn vrouw als co-artieste) en de live-dubbelaar van Simon & Garfunkel. En hoewel de artiesten die ik hierboven noemde de hooggespannen verwachtingen niet waarmaakten, geloof ik niet dat we medelijden met David Geffen hoefden te hebben.

Ik volgde dit soort dingen in de jaren zeventig en tachtig vrij nauwgezet. Tegenwoordig niet meer, maar het is ook minder interessant, met slechts drie grote platenmaatschappijen die al die leuke labels van vroeger hebben opgekocht. Als ze nog bestaan, zijn ze getransformeerd tot weinig meer dan een icoontje. Dat onze eigen Waylon ooit albums uitbracht op het Motown-label heeft allang niet meer de betekenis die het vroeger gehad zou hebben.
A&M, ooit zelf een independent, zie je als logo nog wel eens terug op Universal-releases, maar het stelt niks meer voor. En David Geffen's eigen Asylum-label, ooit de thuishaven van Eagles, Jackson Browne, Joni Mitchell en vele andere rock- en folkartiesten, brengt tegenwoordig vooral hiphop uit.

Daarnaast kent de muziekwereld nu talloze 'indies', die op een paar uitzonderingen na, weinig onderscheidend zijn. Maar dat kan zeker ook aan mijn eigen perceptie liggen; ik volg het allemaal niet meer zo nauwgezet.

Indies volgen is dan wel weer erg leuk.

Ik houd me overigens momenteel vooral bezig met Impulse!, Muse, SteepleChase, Candid, Strata-East, (oude) Blue Note en Timeless. Eigenlijk ook allemaal indies. Nu vooral opgeslokt, opgekocht, toegeeigend door de drie groten.

Terug naar Asia. Ik dacht toentertijd dat dit symfo was, ook omdat ik Queen en Saga luisterde. Gek want ik luisterde ook Camel en Tull, die veel progressiever waren.

Er was ooit een term hiervoor, die in ongebruik is geraakt: Pomp Rock.

Klopt die term is uit geraakt. Meat Loaf was de koning van het genre. Deze plaat valt daar ook wel onder inderdaad. Styx ook heel erg.

Deze plaat valt na herbeluistering ook niet mee. De plaat is erg hard en lawaaiig en mist daardoor veel nuance. Verantwoordelijk voor die stoere, harde sound is Mike Stone, die het eveneens overdonderende 'Whitsnake' uit 1987 produceerde, die gek genoeg wel een enorme hit werd (betere songwriting, dat zeker).

Deze plaat van Asia is een poging om met Mandy Meier een beetje meer het hardrock-publiek aan te trekken, want tegen 1985 was de Glammetal/Hairmetal wel aan een flinke opmars bezig en domineerde de hitlijsten, dankzij het succes van bands als Def Leppard, Great White, Bon Jovi etc (maar die waren wel jonger en knapper). Het was een vooral Amerikaanse aangelegenheid (even Def Leppard en Whitesnake buiten beschouwing gelaten) en dus klinkt Asia hier Amerikaanser dan ooit. Ik heb bij sommige nummers zelfs het idee dat Asia een beetje als Night Ranger wil klinken ('Hard on Me' en 'Too Late').

Maar dat stevige is niet wat deze plaat persé domineert, daarvoor staan hier teveel ballads op en flirt de band teveel met de wat gladdere AOR-sound. Ik vind de wat stevige nummers wel wat beter uit de verf komen dan de pseudo-progrocksongs als 'Countdown to Zero' met zijn vervelende refrein, het langdradige autobiografische en daardoor ook egocentrische 'Rock 'n Roll Dream' en 'After the War' met ditto vervelend refrein dat teveel zijn best doet een prog-epic te willen zijn. Wie de geluiden van ontploffingen een goed idee vond, was niet helemaal helder op dat moment.

De leukste songs op deze plaat vind het standaard AOR-deuntje 'Wishing', met een gitaarsolo die de zanglijn emuleert, het rockende 'Go', en de synthpop van 'Suspicion' nog het leukst.