Asia - Astra (1985)

Hmm dit is eigenlijk Asia onder de maat. Goede nummers zijn een herhaling of verdere uitbouw van eerdere successen en de mindere nummers zijn ditmaal vrij talrijk (Wishing, Love now till eternity, Suspicion). Hard on me heeft een outro dat echt niet meer kan en Rock and roll dream duurt net iets te lang (hoewel het daarbuiten een erg lekker nummer is). Beste nummers zijn de pakkende single Go en de afsluiter After the war met zijn onorthodoxe galop. 3*

Go is een lekkere opener, maar wat daarna volgt kan toch niet tippen aan bijvoorbeeld het debuutalbum. Het klinkt allemaal wat geforceerd bombastisch en het geluid is nogal statisch. Countdown To Zero kan ik ook nog hebben en de keyboard solo in Suspicion is een leuk moment, maar als geheel scoort het geen voldoende.

lekkere mid jaren 80 plaat. Wetton & co lekker op dreef.

Misschien ietsje ninder dan de voorgangers, maar nog steeds een goede plaat. En gezegd met een betere produktie (dwz geluid) dan Alpha, misschien omdat de songs iets simpeler in opzet zijn. Go was de single, en dat heeft de tipparade nog gehaald. Rock and roll dream en After the war zijn mijn favorieten van dit album. Op vinyl.

Na twee platen was de inspriratie op, of zoiets. Go is nog een aardige opener, maar de overige tracks zijn te gezocht en weinig pakkend.

Na het vertek van Steve Howe idd te weinig inspiratie in deze te geforceerd klinkende opvolger van Alpha. De chemie lijkt weg en wat is gebleven is degelijke en goed in het gehoor liggende AOR muzak zonder al te veel bite. ''After The War'' blijft als afsluiter iig genoeg tot de verbeelding spreken. Toch nog goed voor een ruime voldoende.

Aardig album, had er minder van verwacht. Go, Rock and Roll Dream, Countdown to Zero en After the War zijn prima nummers. Voice of America kan er ruim mee door. Wishing is een skipper. De rest gaat wel.

Astra is een Asiaplaat die voortborduurt op de eerste 2 platen .
Steve Howe is uit de band en dat zou een gemis kunnen zijn . Hoewel ik dan wel vind dat diezelfde Howe veel uitdrukkelijker zijn stempel drukte in een band als Yes .
De opener Go stemt nog hoopvol . Een pakkende song met een sterk refein . Ook Voice Of America is goed . Sterke zang van de immer herkenbare Wetton . Maar al snel slaan de cliche's toe . De composities missen vooral originaliteit en afwisseling en Asia klinkt hier als een weinig geinspireerde A.O.R band met wat symfo invloeden. Het uitgangspunt is duidelijk gericht op een zo vet mogelijk Amerikaans geluid te fabriceren .
Daarbij klinkt Astra behoorlijk gedateerd .

Ik vind Astra enthousiaster en beter geproduceerd dan Alpha...

Ook vind ik de toevoeging van Mandy Meier een goede stap... Ben nooit zo'n fan geweest van dat gepiel van Howe en Mandy geeft de muziek wat meer crunch, in de solo's maar ook in het riffwerk...

De riff van Go is ook zo heerlijk aanstekelijk...

Ik kijk bij albums graag bij de 'statistieken', of ik dezelfde nummers leuk die anderen leuk vinden. Soms ontdek je dan dat je nog nooit eens goed naar een (groei)nummer geluisterd hebt. En vaak blijkt er aardig wat verschil: nummers die velen goed vinden vind ik saai en andersom. Of er zijn weinig nummers die er uitspringen.
Bij deze plaat zie ik dat allemaal NIET:

Go (8 stemmen)
After the War (7 stemmen)
Voice of America (5 stemmen)
Rock and Roll Dream (4 stemmen)
Suspicion (1 stem)
Countdown to Zero (1 stem)
Love Now Till Eternity (1 stem)

Want:
*De top 3 is precies mijn top 3, in dezelfde volgorde:
*Er springen 4 nummers uit, de andere 4 zijn met voorsprong minder populair.

Leuk als je een verzamelalbum samenstelt, dan weet je meteen welek je (niet) moet hebben...

Ik heb Go en Countdown to Zero aangevinkt...

vergeet ik vaak.

bij dezen: countdown to zero en suspicion

Nummertjes 5 en 10. Bij deze.

En hij mag een halfje omhoog. De gelikte 'moderne' gitaarsound maakt er een wat stugge bedoening van maar op zich heeft dat ook wel weer een bepaalde charme. Toch is Asia zonder Howe als een kerstboom zonder ballen.... ehhh piek.

Dat kan dan wel zo zijn maar het blijft wel onder de maat vind ik. Wat je nou precies nodig hebt bij deze plaat is een vieze vuile moddervette productie maar dat mis ik toch wel. Koud, kil en/of klinisch het is maar net hoe je het wel noemen. Er staan overigens een aantal prima nummers op hoor, daar niet van.

R and R Dreams is favoriet ondanks dat vuilnisbak drummen op driekwart van het nummer.

Als er iets niet past bij Asia dan is dat het.

Het geluid vande twee voorgaande platen was nogal sophisticated en daar sluit Astra vrij goed bij aan. Waar het op deze plaat aan ontbreekt is inspiratie en overtuigingskracht.

Nee, dat is waar. Van die fijne kale back to basics producties waar de AOR zo om bekend staat...

Die laatste zin is ironisch bedoeld, neem ik aan.
Asia begeeft zich op het grensgebied tussen AOR en (neo)prog, en beide genres staan nou niet bepaald bekend om hun kale back to basics producties.
Deze plaat klinkt noch 'back to basics', noch 'vies/vuil/moddervet' maar uitgebalanceerd, clean en gepolijst en wast zelfs op 40 graden goed schoon, dat is wat ik bedoel met sophisticated.
En dat geluid past prima bij Asia; ik kan me geen voorstelling maken van hoe Wetton en/of Downes zouden klinken op een punkplaat.
Astra klintkt wellicht nog cleaner dan z'n voorgangers vanwege het ontbreken van het stekelige gitaarspel van Howe.

Dat eerste klopt

voor mij is het nu wat duidelijker, ik vind het geluid te kil en klinisch noem het gepolijst. Van mij had het wat warmer en voller gemogen dat bedoel ik er mee.

Aha nu snap ik je punt.



Tja het waren natuurlijk wel de eighties hè.

Gezien het (veel te) lage gemiddelde had ik niet zo'n goed voorgevoel bij dit album. Blijkt dus weer eens compleet misleidend te zijn. Zeer acceptabel album van Asia namelijk! Zo goed als met name het debuut is ie niet nee. Maar zo ver achterop als het stemgemiddelde hier doet vermoeden komt ie absoluut niet wat mij betreft. Sterker nog; ik geloof dat ik deze prefereer boven album nummer 2. Maar dat is een uitspraak die ik zo even uit m'n hoofd doe. Met name kant A vind ik bepaald niet misselijk. Toegegeven; het nieuwe is er wel behoorlijk af. De beproefde formule staat en daar wordt prima op voort geborduurd.

Volgens mij vindt bijna iedereen de 3e plaat beter dan de 2e

Ik denk dat een heleboel stemmen op deze site (met name oudere platen) op gevoel en geheugen zijn gedaan. Dat mensen de plaat tientallen jaren geleden gehoord hebben en een stem hebben achtergelaten.
In het geheugen van veel symfo-liefhebbers is deze plaat niet zo goed. Vooral als je het vergelijkt met het debuut.

Maar in melo-rock/aor begrippen is die een krachtige en goede plaat.

Na 30 jaar nog eens opgezet, en het pakt mij nog steeds! Zeer genietbaar album van de heren.

De nummers 1,5,6,8,9 & 10 zijn gewoon voortreffelijk ,de rest wel wat minder maar toch is deze CD nog uiterst genietbaar (het nummer Too Late is ook wel van zeldzame klasse)
Dit was de eerste CD die ik ooit kocht ,1989 als ik me goed herinner bij Free Record Shop in de uitverkoop (een CD speler had ik nog niet)

Hmmm...ik heb er niet veel bijzondere herinneringen aan. Ik zal het stof er af vegen en weer eens opzetten. Wie weet...

Ooit was dit de eerste plaat die ik kocht van Asia, toen was ik nét symforock-fan geworden via Queen, Saga en Marillion. Wat dat betreft zit dit wel in die zelfde hoek. Arena-progrock?

Weinig prog, veel rock. Harde, kille productie en veel macho. John Wetton een beetje als Bon Jovi, een nieuwe gitarist die ook niet vies is van arena-rock achtig gitaarspel, dus het is wat dat betreft precies een plaat die in zijn tijd past. Gek genoeg was dit voldoende om de band echt naar superstardom te lanceren en het was na deze plaat al snel over met de populariteit en het succes.

Wat mij betreft draai ik deze alleen maar om me even weer 15 jaar oud te voelen, maar ik zal het niet in mijn hoofd halen deze op te zetten, als er iemand in de buurt is. De rockers gaan trouwens nog wel, het zijn vooral de ballads die echt erg zijn. After the War en Countdown to Zero draaien ze wel als band vakkundig de nek om, terwijl de songs in de kern best aardig zijn. Rock 'n Roll Dream is ook een beetje heel erg zelfingenomen.

Leukste song blijft Go, maar Hard On Me en Too Late zijn ook best gaaf.

Een krappe voldoende nog, maar de koek was hier duidelijk op. Voor dit moment.

Video van Go toegevoegd: https://www.youtube.com/watch?v=OubZVZyl2ww

Asia helemaal in de hairmetal-trend, met een vreemd science fiction verhaal eromheen. Toch leuk om te zien. Inclusief sexy vrouw onder de douche.

Ik sluit me aan bij de bovenstaande meningen: deze haalt het niet bij het debuut, maar is inderdaad beter dan voorganger Alpha. Inderdaad, een supergroep van muzikale helden die hun sporen in de prog - en dus in aanzienlijk complexere muziek - hadden verdiend. En die gaan hier full-mode op de AOR-toer, net als op de twee voorgaande albums.

Het hangt er een beetje vanaf hoe je deze plaat benadert. Leg je het beste werk van Yes, UK of King Crimson ernaast (The Buggles laat ik gemakshalve even buiten beschouwing), dan kan ik me voorstellen dat je teleurgesteld bent. Maar als op zichzelf staande AOR-plaat is dit best genietbaar,. Staan echt wel een paar mooie radiovriendelijke stukken op, met name Go, Voice of America en Rock 'n' roll dreams. Op kant 2 zakt het compositorische niveau iets in, maar de afsluiter is dan gewoon weer een goede rocksong. Uitvoering is op zichzelf natuurlijk perfect, dat kun je wel aan deze vakmensen overlaten.

Zoals zo vaak: als je een album op zichzelf bekijkt (al is ook dat weer mede afhankelijk van je persoonlijke smaak) en de omgevingsfactoren wegdenkt, kun je van veel albums best genieten. Maar eerlijk is eerlijk: mij lukt het ook lang niet altijd om de voorgeschiedenis van muzikanten of van een album buiten beschouwing te laten In dit geval hielp het dat ik dit album eerder kende dan het gros van de Yes- en King Crimson-albums.

En hij was ook niet al te duur, al mag dat in de beoordeling van de muziek natuurlijk niet meespelen. Ik heb zowel de LP als de CD, en meen me te herinneren dat beide destijds als Amerikaanse cut-out in de uitverkoopbakken lag bij de Free Record Shop, ik meen zelfs voor 4 gulden 95 elk. Die Asia-CD is echt nog zo'n oud exemplaar in een 'patent pending' doosje met een gladde en dus geen geribbelde rand. De CD-nerds weten dan genoeg...

Ik kocht deze als tiener nog in wrapping, maar wel met cutout. Het zal me niet meer dan 10 gulden hebben gekost. Ik was toen wel echt idolaat van John Wetton. Toen al moest ik dan alles bij elkaar sparen van een artiest.

Overigens was Wetton al vóór Asia met zijn soloplaat op E.G. (Caught in the Crossfire) en bij Wishbone Ash (Number the Brave) al behoorlijk aan het 'experimenteren' met radiovriendelijke softrock/pop.