Mr. Mister - I Wear the Face (1984)
mijn stem
14 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: RCA
-
Hunters of the Night (5:10)
-
Code of Love (4:31)
-
Partners in Crime (4:21)
-
32 (4:38)
-
Runaway (4:15)
-
Talk the Talk (4:25)
-
I'll Let You Drive (4:07)
-
I Get Lost Sometimes (3:52)
-
I Wear the Face (4:53)
-
Life Goes On (5:14)
0
geplaatst: 17 oktober 2010, 01:34 uur
Vorig jaar een goedkope editie van deze plus de opvolger Welcome To The Real World gekocht maar eigenlijk nog nooit echt goed naar geluisterd. Blijkt dat ik Hunters Of The Night al ergens van ken... zit te denken dat het in een film of tv-serie is gebruikt maar kan er niks over vinden.
Oh ja, dit plus dus de beide opvolgers komen, naar het zich laat aanzien, allemaal in geremasterde vorm uit bij Sony. Eerder dit jaar heeft het reissue label Friday Music dat ook gedaan met WTTRW maar die schijnt niet van al te beste kwaliteit te zijn. En het allerbeste nieuws is dat het nooit uitgebrachte 4de album Pull binnenkort echt gaat uitkomen en wel op Richard Page's eigen label.
Oh ja, dit plus dus de beide opvolgers komen, naar het zich laat aanzien, allemaal in geremasterde vorm uit bij Sony. Eerder dit jaar heeft het reissue label Friday Music dat ook gedaan met WTTRW maar die schijnt niet van al te beste kwaliteit te zijn. En het allerbeste nieuws is dat het nooit uitgebrachte 4de album Pull binnenkort echt gaat uitkomen en wel op Richard Page's eigen label.
0
geplaatst: 21 januari 2014, 21:49 uur
Typische Amerikaanse jaren 80-popplaat met gitaren, synths, herkenbare refreintjes en gladde productie. De sound zit dicht tegen de jaren 80 platen van een band als Toto aan.
Toch zitten alle nummers goed in elkaar en komen de songwriterkwaliteiten van Richard Page en Steve George (samen met John Lang) naar boven in nummers als 'Hunters of the Night', 'Runaway' en 'I'll Let You Drive'. Het is dan ook niet vreemd dat ze met de opvolger van deze plaat wel erkenning kregen en wereldhits scoorden met 'Broken Wings' en 'Kyrie'. Dat niveau wordt op deze plaat echter nergens gehaald. Ondanks dat is het een verdienstelijke debuutplaat.
Toch zitten alle nummers goed in elkaar en komen de songwriterkwaliteiten van Richard Page en Steve George (samen met John Lang) naar boven in nummers als 'Hunters of the Night', 'Runaway' en 'I'll Let You Drive'. Het is dan ook niet vreemd dat ze met de opvolger van deze plaat wel erkenning kregen en wereldhits scoorden met 'Broken Wings' en 'Kyrie'. Dat niveau wordt op deze plaat echter nergens gehaald. Ondanks dat is het een verdienstelijke debuutplaat.
0
geplaatst: 13 november 2020, 22:49 uur
rkdev schreef:
Ondanks dat is het een verdienstelijke debuutplaat.
Ondanks dat is het een verdienstelijke debuutplaat.
En zo is 't!
Ik verbaas me over het erg lage gemiddele. Het is toch best een aardige plaat vind ik. Page zijn stem zou nog wat groeien, extreem 80's en de muziek heeft nog iets te veel huppeligheid in zich maar ik kan dit toch best waarderen.
Talk the Talk is mijn persoonlijk favoriet en het titelnr de minste van t stel.
1
geplaatst: 4 april 2023, 01:35 uur
Deze lage waardering slaat inderdaad helemaal nergens op. Dit album is een lekkere AOR plaat met veel synths erin gepropt, waardoor het bij tijd en wijlen iets te commercieel klinkt. Ironisch genoeg leverde de plaat geen echte hit op, maar was het wel een blauwdruk voor het zeer succesvolle album wat hierna kwam. Desalniettemin een onderhoudende plaat met prima songs en de prachtige stem van Page die de songs naar een hoger niveau tilt. 4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.