Herman van Veen - Bloesem (1972)

Door de hits van de jaren '80 en de In Vogelvlucht heropanes van de 'klassiekers' van Herman van Veen is het makkelijk om te denken dat het jaren '70 material niet zo belangrijk is. Niets is minder waar heb ik ontdekt! Op het album 'Bloesem' hoor je de progressieve mindset van de vroege jaren zeventig met prachtige liedjes, orginele ideeen, soulvolle voordrachten en heerlijk klinkende instrumenten! Soms gewoon een Hollandse huwelijk tussen Leonard Cohen en de kleinkunst school van weleer (Wim Sonneveld bijvoorbeeld), maar soms ook bijna als King Crimson (zie de improvisatie in 'Arm') en andere rock uit die tijd. Opvallend is ook de warm klinkende Fender Rhodes piano. Herman van Veen zingt hier vaak op een intieme manier, zachtjes, soms bijna pratend en haalt af en toe uit. Iets minder perfect en vol dan later, maar erg 'echt' en 'in het moment'. Intimiteit wordt afgewisseld met grootschaligheid en niet elke liedje hoeft per se binnen het standaardformat te vallen. Heerlijk, wat een ademruimte en wat een artistieke creatie! Tussendoor mag er nog wel eens een oneffenheidje te horen zijn, maar ach wat geeft het; deze muziek leeft!