De stelling dat je door dit album een flink eind wordt weggeblazen, klopt niet alleen figuurlijk, want maar liefst 6 muzikanten bespelen op dit plaatje een blaasinstrumenten. Naast Shepp (verantwoordelijk voor het gros van de composities) op tenor sax, zijn dat volgende heren:
Tommy Turrentine: trompet
Grachan Moncur III: trombone
Roswell Rudd: trombone
Howard Johnson: tuba
Perry Robinson: klarinet
Vooral het feit dat er twee trombonisten meespelen, is wel opvallend; volgens mij gebeurt dat niet al te vaak in kleine bezetting.
De muziek zelf dan. De plaat opent met een lange suite van 19 minuten, een waar festijn voor de liefhebber van georganiseerde toetergekte. De spetterende duels vliegen je om de oren, de spanning is te snijden. Daarna volgt het titelstuk, dat heerlijk swingend van start gaat, en op die manier wel een orkestraal karakter heeft. Het heeft ook wel iets frivools en bluesy, en doet me hier en daar wat aan Mingus denken trouwens, geen misse associatie!
Theme for Ernie is het kortste nummer van het album, en laat het gaspedaal even helemaal varen. We krijgen een broeierig gedoe, alsof het rechtstreeks uit een schemerig, schimmig barretje komt gewaaid, zo rond een uur of drie des nachts, tot de song in de laatste minuut toch enigszins ontspoort, om tenslotte weer tot rust te komen. "Het is laat genoeg jongens, de bar gaat sluiten.". Afsluiten doet deze plaat met Basheer, en dat is weer en wat meer orkestrale track, met een hoofdrol voor de lekker losgeslagen leden van het toeterkoor. Ruim tien minuten uitgelezen uitzinnigheid!
4 sterren