Ty Segall - Sleeper (2013)

Verrassende plaat. Heb Segall nog nooit zo ingetogen gehoord. Best verfrissend en het komt de liedjes ten goede denk ik. Voor smerig gitaarwerk ben je hier in ieder geval aan het verkeerde adres.

Vorig jaar stonden 2 van de 3 platen van Ty Segall in mijn eindejaarslijstje, waarvan één op 1. Zijn pure garage punk met surf en psychedelische invloeden vond ik fantastisch. Ik hoorde dat deze plaat meer ingetogen zou zijn. Dat had te maken met het overlijden van zijn pleegvader en de ruzie daarna met zijn pleegmoeder. Zeer vervelend voor hem, alleen, tja, dat zijn wel de omstandigheden om een mooie plaat te maken. En dat is dit Sleeper.

Het bloemetjeskleed op de cover geeft al aan dat er een psychedelische insteek in deze plaat zit. Verder zijn de elektrische gitaren voornamelijk in de kast gelaten en speelt hij akoestisch. En laat ik eigenlijk niet zo'n liefhebber daarvan zijn. En toch: de intense songs met de prachtig bijpassende stem van Ty snijden soms dwars door je heen. En af en toe knalt die elektrische gitaar er zo lekker doorheen, te horen op het fantastische The Man Man. Of wordt er fraai gebruik gemaakt van strijkers (She Don't Care), bijzondere percussie (Come Outside) of synthesizers (Queen Lullabye).

Terwijl op eerdere platen vergelijkingen met bijvoorbeeld Nirvana te maken waren, hoor je hier eerder John Lennon erin terug. Of anders the Black Angels, ook uit California, maar dan wel ook akoestisch. Weer een goede plaat dus van Ty Segall, maar ook anders dan eerst: gedurfd en met lef. Pluspunt is natuurlijk ook de titel van de laatste song: the west...

Ik weet niet wie het album hier heeft ingevoerd en goedgekeurd, maar het album begint met Sleeper en aanwijzing: ga dan terug naar 1 (zoals het hier nu staat). Alleen the West staat goed op 10...

01 – Sleeper
02 – The Keepers
03 – Crazy
04 – The Man Man
05 – She Don’t Care
06 – Come Outside
07 – 6th Street
08 – Sweet C.C.
09 – Queen Lullabye
10 – The West

denk dat deze lijst goed is

ik vind het een kruising tussen lennon en bowie die een blowtje heeft gedaan
het klinkt of deze cd word gezongen of Ty Segall in een put staat dat bedoel ik niet
hoe het hier nu staat :dus geef ik naar een luisterbeurt ****
morgen nog eens beluisteren

2012 was het jaar van Ty Segall waarin hij maarliefst drie studioplaten uitbracht. Het betekende, met lovende recensies en een optreden op Le Guess Who in Utrecht, de definitieve doorbraak van werelds hardst werkende garagerocker in Nederland. En 2013? 2013 is vooral het jaar van Ty Segall Band-bassist Mikal Cronin, die de hemel werd ingeprezen met zijn tweede soloplaat MCII. Segall houdt zich dit jaar een beetje van de vlakke, althans, voor Ty Segalls doen. Maar zijn eerste soloplaat van 2013 is wel een verassende met een ander geluid. Dan dat weer wel.

Dat andere geluid klinkt als het antwoord op Cronins MCII. Segall heeft met Sleeper namelijk ook een echte liedjesplaat gemaakt. Tien stuks. Fris. Ingetogen en - uiteraard - een onvervalste jaren '60 sfeer. Het fuzz pedaal was iniedergeval ver buiten het opnameproces te vinden, en wordt dan ook (op één hoge uitzondering na) nergens ingedrukt. De opening met 'Queen Lullabye' en 'Sweet C.C.', waarin Segall zich waagt aan een gefloten solo, voelt wat ontwenning aan. Het klinkt als een akoestische kruising tussen Nirvana en onze eigen Mozes and the Firstborn (die samenzang!). Tel daar een soms behoorlijk psychedelisch geluid (zoals in 'She Don't Care') bij op en je hebt Sleeper. Tijdens afsluiter 'The West' heeft Segall nog een verassing in petto: een country nummer. Toch is een ander nummer het hoogtepunt van de plaat. In 'Come Outside' horen we voor de enige keer op Sleeper een vertrouwd Ty Segall geluid. Het betreft een catchy melodie en een gruizige gitaarsolo die net voor het rauwe randje zorgt dat een dergelijk nummer nodig heeft.

Helaas wordt zo'n gruizige gitaarsolo op de overige nummers achterwege gelaten. De tien nummers zijn allen vergelijkbaar qua opbouw en tempo. Het kabbelgehalte op Sleeper is daardoor relatief hoog en de eentonigheid ligt constant op de loer. Daar komt bij kijken dat Segalls stem wat eenvormig is en daardoor minder geschikt is om ballads te dragen. In deze 35 minuten gebeurt dan ook relatief weinig. Onze conclusie moge duidelijk wezen. Een sterke zet van Segall om eens wat anders te proberen, maar de volgende keer toch liever weer wat anders. Por favor.

Van: Daan's Muziek Blog

Daan, niet vervelend bedoeld: maar hoe vaak heb je 'm gedraaid? Des te vaker, des te beter hoor je de verschillen tussen de songs.

Die elektrische gitaar hoor je trouwens op the Man Man en niet op Come Outside.

Dat ben ik met je eens, maar bij deze viel het kwartje niet. Drie maal gedraaid.

Bedwelmend mooie plaat dit! Hoorde op Segalls eerdere werk tussen het gitaargeweld al zo nu en dan de geesten van Barrett en Lennon rondwaren, fijn dat die kant van hem nu eens een plaat lang op de voorgrond komt te staan. Ook omdat ik Segall altijd wel kon waarderen, maar voor het eerst volledig door hem geraakt word. Doet me op momenten ook wel denken aan Thank God For Mental Illness van The Brian Jonestown Massacre en One Foot In The Grave van Beck, weirde kampvuurplaten waar ik enorm van houd. Ben het met West eens dat er binnen deze sound best veel variatie zit. She Don't Care is mijn voorlopige favoriet, dat nummer is van een schoonheid die pijn doet.

Mensen, zet Ty (nog net wat hoger) in je rotatielijst: komt 'ie in die van Musicmeter... heeft deze plaat toch wel 'verdiend'.

Vorig jaar was mijn eerste kennismaking met Ty Segall (Sleeper), omdat hij me in de handen gedrukt werd bij de platenzaak. Die vond ik erg goed, maar dit is weer (heel) wat anders. Toch greep het mij meteen wel. Je wordt er in gezogen en meegenomen op een rustige maar afwisselende muziekreis, die wat mij betreft juist niet kabbelt. Fijne ontdekking deze man. Ga de eerdere platen ook nog eens proberen.

Nou, veel plezier dan! Ze zijn allemaal de moeite waard. Ik zou in de tijd terug gaan, trouwens.

Dit is werkelijk geweldig en helemaal in mijn straatje. Niet héél gek akkoorden-gebruik, maar toch is het allemaal net iets afwijkender, maar ook weer niet raar. Perfect afgewogen wat mij betreft en stukken beter dan de noise, garage-punk !

Zijn er trouwens meer mensen die ergens een link zien (en horen) met Neutral Milk Hotel , oftewel Ty en Jeff Magnum?

Ik bedoel natuurlijk Twins ipv Sleeper. Dank voor de tip West, ik zal ze van nieuw naar oud afwerken.

Allebei een enigszins geknepen stemgeluid, maar verder niet eigenlijk, nee.

Voor iedereen die de ruige garagerock van Ty Segall dit jaar mist, dan is dit Californische 2-tal mogelijk een alternatief:

Deap Vally - Sistrionix (2013)

Bedankt om het te melden! Ik mis de ruige garagerock van Ty Segall inderdaad, al mag deze plaat er ook wel wezen. Eén dezer dagen eens opzetten.

Ik kreeg vanmiddag een grote grijns op mijn bek toen ik die cd op de luisterpaal aanzette. Hopelijk lukt het bij jou ook.

Voor de mensen die de ruige garagerock missen komt later dit jaar zijn project Fuzz uit. Volgens mij drumt hij daar maar aan 'Loose Sutres' te horen is het bekende gitaargeluid gewoon aanwezig.

repelstefan: je bent een held: wat een nummer!
Ik kan niet wachten op het album Fuzz.

Ga voor verder hot Ty Segall nieuws snel naar zijn side project Fuzz!

Goed nieuws: er is een nieuwe plaat van Ty Segall & White Fence. Dit keer alleen onder de noemer White Fence, maar het is wel degelijk precies dezelfde samenwerking van Tim Presley & Ty Segall. Ook Nick Murray drumt soms mee en jawel, Mikal Cronin op de piano. De plaat heet: "For The Recently Found Innocent" en klinkt geweldig! Surfrock gekruist met Beatles-achtige pop met vleugjes Americana.

Ik heb 'm inmiddels toegevoegd:
White Fence - For the Recently Found Innocent (2014)