Ty Segall - Sleeper (2013)

Vorig jaar stonden 2 van de 3 platen van Ty Segall in mijn eindejaarslijstje, waarvan één op 1. Zijn pure garage punk met surf en psychedelische invloeden vond ik fantastisch. Ik hoorde dat deze plaat meer ingetogen zou zijn. Dat had te maken met het overlijden van zijn pleegvader en de ruzie daarna met zijn pleegmoeder. Zeer vervelend voor hem, alleen, tja, dat zijn wel de omstandigheden om een mooie plaat te maken. En dat is dit Sleeper.

Het bloemetjeskleed op de cover geeft al aan dat er een psychedelische insteek in deze plaat zit. Verder zijn de elektrische gitaren voornamelijk in de kast gelaten en speelt hij akoestisch. En laat ik eigenlijk niet zo'n liefhebber daarvan zijn. En toch: de intense songs met de prachtig bijpassende stem van Ty snijden soms dwars door je heen. En af en toe knalt die elektrische gitaar er zo lekker doorheen, te horen op het fantastische The Man Man. Of wordt er fraai gebruik gemaakt van strijkers (She Don't Care), bijzondere percussie (Come Outside) of synthesizers (Queen Lullabye).

Terwijl op eerdere platen vergelijkingen met bijvoorbeeld Nirvana te maken waren, hoor je hier eerder John Lennon erin terug. Of anders the Black Angels, ook uit California, maar dan wel ook akoestisch. Weer een goede plaat dus van Ty Segall, maar ook anders dan eerst: gedurfd en met lef. Pluspunt is natuurlijk ook de titel van de laatste song: the west...

2012 was het jaar van Ty Segall waarin hij maarliefst drie studioplaten uitbracht. Het betekende, met lovende recensies en een optreden op Le Guess Who in Utrecht, de definitieve doorbraak van werelds hardst werkende garagerocker in Nederland. En 2013? 2013 is vooral het jaar van Ty Segall Band-bassist Mikal Cronin, die de hemel werd ingeprezen met zijn tweede soloplaat MCII. Segall houdt zich dit jaar een beetje van de vlakke, althans, voor Ty Segalls doen. Maar zijn eerste soloplaat van 2013 is wel een verassende met een ander geluid. Dan dat weer wel.

Dat andere geluid klinkt als het antwoord op Cronins MCII. Segall heeft met Sleeper namelijk ook een echte liedjesplaat gemaakt. Tien stuks. Fris. Ingetogen en - uiteraard - een onvervalste jaren '60 sfeer. Het fuzz pedaal was iniedergeval ver buiten het opnameproces te vinden, en wordt dan ook (op één hoge uitzondering na) nergens ingedrukt. De opening met 'Queen Lullabye' en 'Sweet C.C.', waarin Segall zich waagt aan een gefloten solo, voelt wat ontwenning aan. Het klinkt als een akoestische kruising tussen Nirvana en onze eigen Mozes and the Firstborn (die samenzang!). Tel daar een soms behoorlijk psychedelisch geluid (zoals in 'She Don't Care') bij op en je hebt Sleeper. Tijdens afsluiter 'The West' heeft Segall nog een verassing in petto: een country nummer. Toch is een ander nummer het hoogtepunt van de plaat. In 'Come Outside' horen we voor de enige keer op Sleeper een vertrouwd Ty Segall geluid. Het betreft een catchy melodie en een gruizige gitaarsolo die net voor het rauwe randje zorgt dat een dergelijk nummer nodig heeft.

Helaas wordt zo'n gruizige gitaarsolo op de overige nummers achterwege gelaten. De tien nummers zijn allen vergelijkbaar qua opbouw en tempo. Het kabbelgehalte op Sleeper is daardoor relatief hoog en de eentonigheid ligt constant op de loer. Daar komt bij kijken dat Segalls stem wat eenvormig is en daardoor minder geschikt is om ballads te dragen. In deze 35 minuten gebeurt dan ook relatief weinig. Onze conclusie moge duidelijk wezen. Een sterke zet van Segall om eens wat anders te proberen, maar de volgende keer toch liever weer wat anders. Por favor.

Van: Daan's Muziek Blog

Bedwelmend mooie plaat dit! Hoorde op Segalls eerdere werk tussen het gitaargeweld al zo nu en dan de geesten van Barrett en Lennon rondwaren, fijn dat die kant van hem nu eens een plaat lang op de voorgrond komt te staan. Ook omdat ik Segall altijd wel kon waarderen, maar voor het eerst volledig door hem geraakt word. Doet me op momenten ook wel denken aan Thank God For Mental Illness van The Brian Jonestown Massacre en One Foot In The Grave van Beck, weirde kampvuurplaten waar ik enorm van houd. Ben het met West eens dat er binnen deze sound best veel variatie zit. She Don't Care is mijn voorlopige favoriet, dat nummer is van een schoonheid die pijn doet.