Miles Davis - Four & More (1966)
mijn stem
23 stemmen
2
geplaatst: 24 juni 2019, 15:09 uur
Ultieme live plaat van Miles Davis. Februari 1964 New York. Met de geweldige Tony Williams op drums, Herbie Hancock op piano (geweldige solo in So What), Ron Carter swingt de pan uit op bas en George Goldman blaast zijn heerlijke tenorsolo's. Miles is ook in bloedvorm. Genadeloze vette harde trompetsolo's, fraaie melodielijnen. Heb al jaren de cd maar sinds kort de LP. Andere mooiere beleving. Lekker warm geluid. Van het zelfde concert is ook verkrijgbaar de LP My Funny Valentine. Net zo mooi.
2
geplaatst: 1 november 2021, 22:14 uur
Met: Miles Davis (trompet); George Coleman (tenorsax); Herbie Hancock (piano); Ron Carter (bas); Tony Williams (drums)
Prima liveplaat van deze protoversie van Davis' Tweede Grote Kwintet, een band die ons vooral livewerk heeft nagelaten. Kennelijk had Davis niet zoveel zin om de studio in te gaan in deze periode, maar wilde hij best dit benefietconcert spelen in het Lincoln Center (New York) ten faveure van organisaties die zwarte kiezers registreerden.
Probleem was alleen dat de rest van de band, die minder verdiende dan hij, niet zo blij was dat ze niet werden betaald. In zijn autobiografie vertelt Davis trots dat ze, tegen de tijd dat ze het podium op moesten 'madder than a motherfucker with each other' waren, en dat hij vermoedt dat er daarom met zoveel vuur werd gespeeld.
Hij heeft een punt, want de stomende versies van 'Joshua', 'Four' en 'There is No Greater Love' overstijgen met gemak de eerdere studioversies die Miles Davis opnam, met een felle Davis, een als een slangenmens door notenladders kruipende George Coleman en een soevereine Ron Carter in de lagere registers. Alleen is het ergens jammer dat er alleen de uptempo nummers op staan, de ballads van dit concert waren een jaar eerder al op een andere liveplaat verschenen: My Funny Valentine.
Prima liveplaat van deze protoversie van Davis' Tweede Grote Kwintet, een band die ons vooral livewerk heeft nagelaten. Kennelijk had Davis niet zoveel zin om de studio in te gaan in deze periode, maar wilde hij best dit benefietconcert spelen in het Lincoln Center (New York) ten faveure van organisaties die zwarte kiezers registreerden.
Probleem was alleen dat de rest van de band, die minder verdiende dan hij, niet zo blij was dat ze niet werden betaald. In zijn autobiografie vertelt Davis trots dat ze, tegen de tijd dat ze het podium op moesten 'madder than a motherfucker with each other' waren, en dat hij vermoedt dat er daarom met zoveel vuur werd gespeeld.
Hij heeft een punt, want de stomende versies van 'Joshua', 'Four' en 'There is No Greater Love' overstijgen met gemak de eerdere studioversies die Miles Davis opnam, met een felle Davis, een als een slangenmens door notenladders kruipende George Coleman en een soevereine Ron Carter in de lagere registers. Alleen is het ergens jammer dat er alleen de uptempo nummers op staan, de ballads van dit concert waren een jaar eerder al op een andere liveplaat verschenen: My Funny Valentine.
* denotes required fields.
* denotes required fields.