Miles Davis - Water Babies (1976)

Biezonder sfeervol en lekker jazzplaatje, kan het moeilijk beter omschrijven.
Must voor de fan, maar ook te genieten voor iemand die niet echt into jazz is.
Prima schijf is dit.
4 sterren ****

waar klinkt dit ongeveer naar evanshewson?

Dit zijn leftovers van opnames tussen "Nefertiti" en "In A Silant Way". Dat maakt deze plaat op zich best wel uniek, want dit was een grote overgangsperiode voor Miles Davis. De eerste 3 nummers klinken in het verlengde van "Nefertiti" en de laatste 2 komen meer richting "In a Silent Way". Mede door de invoering van electrische piano en bas. Laat je niet misleiden door het woord leftovers, want dit zijn stuk voor stuk top composities en de plaat is uiterst aangenaam om naar te luisteren. Hoewel dus duidelijk in 2-en te delen.
De opnames dateren uit 1967 en 1968, maar de uitgave van de lp was in 1976.

Buiten het feit dat mijn LP best wel wat kraakjes heeft, zijn de opnames zuiver en goed van toon. Vind het voor deze periode van Miles wel wat ingetogen. Dit is een soort van mix tussen zijn fusion werk en het geen dat hij eind jaren 50 deed. Een soort van cool fusion ofzo Net even te relaxed om echt te beklijven.

Ik zou dit geen 'left-overs' willen noemen maar het is wel zo dat ze pas jaren na opname (tracks 1-3 in juni 1967 en tracks 4-6 in november 1968) als een album zijn uitgebracht. Later is daar op CD nog Splash als zesde track aan toegevoegd.
Dit is een Miles Davis album maar de eerste 4 tracks zijn gecomponeerd door Wayne Shorter terwijl tracks 5 en 6 van Davis afkomstig zijn. De eerste vier tracks zijn wat ingetogener dan de laatste twee, maar van grote schoonheid. De laatste twee tracks zijn meer up-tempo met meer trompetspel van de maestro.
Heel opvallend is ook het drumwerk van het jonge talent Tony Williams, je hoort in de meer recente tracks 5 en 6 hoe snel hij zich ontwikkelde en in toenemende mate zijn stempel op de uitvoeringen drukte met zijn unieke drumritmes en drive.
De geluidskwaliteit is prima zoals eigenlijk op alle CD Columbia/Legacy Miles Davis re-issues het geval is.

Met: Miles Davis (trompet); Wayne Shorter (tenorsax); Tony Williams (drums)
en op tracks 1-3: Herbie Hancock (piano); Ron Carter (bas)
andere tracks: Herbie Hancock, Chick Corea (elektrische piano); Dave Holland (bas)

Aangezien Miles Davis tussen 1975 en 1980 nauwelijks een trompet aanraakte, restte zijn platenmaatschappij slechts het uitbrengen van restmateriaal, met een behoorlijk aparte hoes in dit geval.

De eerste drie nummers van Water Babies (allemaal composities van Wayne Shorter) stammen uit juni 1967, van dezelfde sessies waarin het materiaal voor Nefertiti werd opgenomen. Deze band (het ‘Tweede Grote Kwintet’ van Davis) wordt door sommigen omschreven als zijn beste band. Voor die mensen is dit natuurlijk essentieel materiaal. Zelf heb ik er iets minder mee, het enigmatische titelnummer is erg bijzonder maar in de twee tracks daarna wordt weer mijn vooroordeel over deze band bevestigd. Dat wil zeggen dat ik het allemaal bijzonder knap gespeeld vind, maar dat het me verder niet echt iets doet.

De overige nummers zijn opgenomen tussen Filles de Kilmanjaro en In a Silent Way. Toevallig vind ik dat wel twee van Davis’ beste platen en deze stijl ligt me ook wat beter. Davis is wel duidelijk nog wat zoekende in zijn vroege ‘elektrische’ periode, en mede vanwege de lengte van de tracks gaat de pielerigheid soms wat overheersen, alsof je naar een lange jamsessie zit te luisteren.