Miles Davis - Big Fun (1974)

''Go ahead John'' kan ik wel 3 keer achter opzetten, hééérlijk nummer.
De telkens van speaker wisselende gedubde drums en die solo van McLaughlin.. Helemaal goed.

Ik zat wat te kijken bij de Miles-albums die ik nog niet ken en dit viel me toch echt op, allemaal lange tracks Lijkt me interessante Cd.

Kan iemand zeggen hoe ik hieraan kom??

De hoes doet denken aan de "On the Corner" hoes. Het zijn opnames van nummers tussen 1969 en 1972. Dat geeft de plaat een diversiteit mee die ik zelf wel prettig vind.

"Great Expectations" heeft een heerlijke basgroove en een beetje sinistere sfeer die na 13 minuten over gaat in een erg mooi en sereen stukje trompet. Het hele nummer doet, mede door het gebruik van de sitar, wat psychedelisch aan.
"LFE" start met een super cool orgel en een waanzinnig funky basloopje. Dito gitaar en lekkere solo`s van diverse instrumenten.
Bij mij staat "Recollections" als 3e nummer en dat is er overduidelijk één van de "Silent Way" sessies. Nummer 4 is ook een bonus nummer "Trevere". Spannend en donker nummer waarin veel te ontdekken valt.
Zou zo de soundtrack van een horror film kunnen zijn.
"Go Ahead John" is een lang uitgesponnen stuk jazzrock met super spel van Miles Davis. Er zit een enorm lekkere groove in het nummer. Psychedelische momenten zodra de gitaar er in fuzzed. Halverwege een geweldig relaxte jazzy break met heerlijke solo`s.
"Lonely Fire" is een mooi nummer met een goeie opbouw dat er prima achteraan past.
Nu heeft mijn versie nog 2 bonustracks, "The Little Blue Frog" is erg fijn en heerlijk funky met een pompende ritmesectie en freaky geluidjes.
"Yaphet" is een broeierige afsluiter.

Deze plaat verdient veel meer aandacht dan hij tot nu toe gehad heeft. Dit zijn stuk voor stuk geniale nummers die samen een ongelooflijk spannende en sfeervolle jazz/rock ervaring brengen.

nee joh, deze plaat vind je in nieuwstaat na een jarenlange zoektocht op regenachtige zaterdag ochtenden rond lopend op trieste en teleurstellende rommelmarkten! Je trekt hem tussen de platen van abba en james last er nonchalant tussen uit en geeft de verkoper het natte klamme 2 euro muntje en drukt de plaat tegen het hart onder de jas en snelt met een strak gezicht naar huis om hem op de draaier te leggen en met trillende koude handjes leg je de naald in de groeven. En je weet dat je wat gaat beleven.....

Ik denk dat ik 'm toch maar eens ga bestellen i.p.v. een leven lang te wachten tot ik er eentje voor 2 euro tegen kom.
De (online) beluistering bevalt een stuk beter, en klinkt groovier en toegankelijker dan Bitches Brew die ik toch al lang ken. De hoezen alleen al zijn haast reden genoeg om beiden te willen hebben trouwens.

Zeker met de bonustracks erbij is het een lange zit. Ook is het meer een compilatie van outtakes/sessies met verschillende muzikanten dan een album. Niet zo indrukwekkend als bijvoorbeeld On the Corner en Bitches Brew. Het kunstje raakt misschien een beetje uitgewerkt en er zitten her en der wat kabbelende passages tussen waarin niet zo gek veel gebeurt dat het opmerken waard is. Ook hoor ik hier minder de bas die alles steeds voortstuwt. Misschien meer een kijkje in de keuken dan het daadwerkelijke diner. Maar Big Fun is nog steeds Miles met all star ensembles (Mclaughlin!), wars van commerciële pretenties.

De meeste tracks zijn opgenomen vrij kort na de Bitches Brew sessies en dat is duidelijk te horen. Een uitzondering vormt Ife dat in 1972 is opgenomen.
Het is gebouwd op een repeterende basrif net zoals dat bij On the Corner is gedaan behalve dan dat in Ife dit basisritme wat eenvoudiger van opzet is.
Mijn favoriet is Great Expectations. Zowel Miles Davis als Joe Zawinul zijn de componisten ervan. De bijdrage van Zawinul is goed hoorbaar in sommige melodielijnen en de sfeertekening.
De inbreng van Zawinul als componist in het hele Bitches Brew gebeuren is onderbelicht gebleven in de muziekgeschiedenis maar dat even terzijde.
Het gebruik van Indiase muziekinstrumenten geeft het geheel een aparte klankkleur en soort van betovering tijdens de ingetogen gedeelten.
Voor diegenen die Bitches Brew goed vinden is Big Fun een aanrader!

Met glas whisky goed te doen. Heb de sacd voor 10 euro op de kop getikt. Of dat nou veel beter is dan cd vast niet. Freaky.

Ik dacht na Kind of Blue en In a Silent Way dat ik wel effe vooruit kon met deze 2 superalbums .... zou het een verslaving worden? Heb inmiddels al 5 van de man .
Niet alleen Go Ahead John is super. Deze hoorde ik bij Concerto A'dam en tegelijkertijd keken mn vriend elkaar aan en fronsten.....huh ... McLaughlin met Miles ? dus meteen aangeschaft voor leuk 2e hands prijsje ook nog eens.
Genieten tot en met bonus nummers !!

Welke 2 heb je nog meer? Grappig want ik heb ik ook die 3 die je noemt + Walkin', Sketches of Spain, het prachtige Ascenseur pour L'Échafaud, Bitches Brew en Tutu voor de mooie hoes. Wel zo'n beetje zijn bekendste werk denk ik m.u.v. Walkin' en Big Fun denk ik.

Ik heb verder het geweldige Bitches Brew en Four & More waarop het nummer Walkin' op staat...... aangeprezen door mijn andere held John McLaughlin in een interview ooit; zie:

https://www.youtube.com/watch?v=Y4XtlHDb6iw

Wederom een dubbelalbum dat toch vooral behoorlijk 'lang' aanvoelt, en dan focus ik me nu alleen nog op de vier tracks van de oorspronkelijke LP. Big Fun staat zo'n beetje aan het einde van Davis' vroege elektrische periode, wat mij betreft zijn grootste creatieve piek tot dan toe. Een auto-ongeluk in oktober 1972, een cocaïneverslaving en andere sores zouden zijn productiviteit in de jaren daarna doen afremmen, totdat hij in 1975 (tijdelijk) helemaal stopt met muziek maken. De platen die Colombia in die jaren nog uitbrengt onder zijn naam, zijn verzamelaars van studio-outtakes.

Dat is Big Fun eigenlijk ook al: de oorspronkelijke LP verzamelt vier stukken die Davis grotendeels opnam tussen de sessies voor Bitches Brew (najaar 1969) en Jack Johnson (begin 1971). Opener 'Great Expectations' is meteen de oudste (november 1969), en valt op door het gebruik van Indiase instrumenten. Dat geeft de muziek in ieder geval een wat andere kleur dan andere langgerekte stukken uit die tijd. Af en toe neigt het naar screensaver-muziek, maar slecht is het zeker niet.

Tijdens deze plaat moet ik wel soms denken aan een scene uit de serie Mad Men, waarin een paar hippies tegen Don Draper zoiets zeggen als: Laten we stoned worden en naar Miles luisteren. Davis beweert in zijn autobiografie dat hij vooral jonge zwarte mensen aan het dansen wilde krijgen in deze periode, maar dit lijkt me eerder muziek die vooral geschikt is voor stoners die graag op hun rug liggen en mompelen: waaauw man.
'Ife' (een latere track uit juni 1972) is interessant vanwege de Afrikaanse ritmes en de personele wisselingen (o.a. Sonny Fortune op sax en Al Foster op drums) maar beluisterd met een nuchter hoofd eigenlijk nog langdradiger dan de opener. Afsluiter 'Lonely Fire' is bij vlagen zelfs behoorlijk saai.

Voor mij toch wel de beste track is 'Go Ahead John', waarin een veel kleinere band (buiten Davis alleen Steve Grossman/ John McLaughlin/ Dave Holland/ Jack DeJohnette) veel strakker in de wedstrijd zitten dan de grote en meer pielerige bezettingen op de andere tracks, met heerlijk freaky gitaarwerk van McLaughlin (vandaar de titel). Misschien moet ik er ook weer eens een jonko bij roken, maar vooralsnog vind ik het toch een plaat die aangenaam is, maar die te weinig echt mijn aandacht vasthoudt.

Desondanks: Davis heeft een hoop slechtere platen gemaakt.

Afgelopen half uur met plezier naar Great Expectations geluisterd. Da’s eerst ook wel weer genoeg. Leve shuffle-play.