Rod Stewart - Vagabond Heart (1991)

Zo een beetje de laatste BEHOORLIJKE PLAAT van deze rockgigant;
Daarna zou het alleen nog bergafwaarts gaan met MELIG MELIGER MELIGST
met zijn American Songbook catalogus, man niet om aan te horen.

Alles van voor deze plaat, deze nog inbegrepen, was tenminste van een aanvaardbaar niveau tot zeer goed !

Maar hoe slecht zijn platen de laatste 16 jaar ook geworden zijn, geld scheppen zal hij nog wel gedaan hebben, helaas voor zijn artistiek niveau !

fuk, ik heb er nog een plaat van in de kast staan ook

rockgigant?

wanneer?

Faces, soloalbums tot 71

De eerste 3 a 4 soloalbums, echte juweeltjes.
Dit is iets beter dan pakweg de tien voorafgaande albums maar kan mij niet bekoren. zelden een slechtere cover van Waits als deze Downtown train.

Zoals ik al eerder zei, toch nog een behoorlijk album, niet meer de grandeur van zijn glorietijd natuurlijk.

En ik vind die Tom Waits cover nèt één van de betere tracks, wat is daar potdorie mis mee ???
De opener Rhythm of My Heart is gewoon schitterend, dat is een soort hymne.
3.5 sterren voor middelmatig album, er zou véél slechter materiaal komen de jaren hieropvolgend.

en natuurlijk de twee Jeff Beck Group LP's Truth en Beck-Ola!

Tsa wat is er nou eigenlijk mis met Downtown train op dit album? Het behoort tot een van de slechste nummers op dit album omdat ik bij de ander nummers toch nog iets van bezieling en passie hoor. Ik moet wel zeggen zeggen dat You are everything en Have i told you lately mede in competitie zijn maar downtown train wint met afstand.
Ik heb aardig wat covers van Tom waits nummers gehoord, met wisselend succes overigens. In heel veel van die covers hoor je iets terug van wat die artiest geraakt heeft bij het nummer van waits of mooi vond. Dat mis ik hier volkomen. Het merkwaardige van stewart is dat hij echt hele mooie covers heeft afgeleverd die zeer genietbaar waren (zie het begin solowerk) dus hij kan het wel. Dit nummer echter is volkomen overgeproduceerd, vlak gezongen, boeit helemaal nergens. Jammer. nu ik het allemaal nog eens beluisterd heb is het eigenlijk nog erger dan ik in mijn herinnering had en gaat er alsnog een halfje af.
Overigens het origineel van Waits is ook niet een van zijn sterkste nummers...maar oneindig veel beter dan deze draak. Verder kan ik je clip die bij het origineel hoort van harte aanbevelen. die is werkelijk schitterend, vooral het begin, maar dit terzijde.
Kortom, het is slecht vanwege gebrek aan passie (en dat hoort zeker in dit nummer thuis gezien de tekst) bezieling, en lijdt aan overproductie.
Rhythm of my heart is inderdaad een van de betere nummers al heb ik het verder niet zo op Piet Veerman imitaities...

Dat alles perceptie is, is hiermee bewezen, ik heb nog eens geluisterd en blijf het WEL een bezielende versie vinden, ik wil het wel horen zoals jij het doet, maar helaas ik hoor wel bezieling en absoluut geen overproductie, echt niet!
Tja...

Ik vind dat ook een prima album, het laatste goede reguliere album van Rod Stewart. Het spelplezier en de bezieling zijn hier duidelijk aanwezig en de songs zijn meer dan behoorlijk, vooral "Rhythm of My Heart", "The Motown Song" en "If Only".

weer een betere en die covers van waits en van zijn zeer goed !!!

Die cover van Tom Waits (Downtown Train) vind ik zeer goed, die van Van Morrison (Have I Told You Lately) vind ik een stuk minder. Wel één van de betere albums van Rod sinds 1980.

Ik blijf nog even bij beoordelingen inzake Rod Stewart, de man heeft een oeuvre waar je ook voorlopig wel even zoet mee bent.

Maar slechts drie studio-albums in de jaren '90, het lijkt wel of hij dat decennium zonder ideëen aan de kant stond.

In 1991 leek dat overigens niet te gaan gebeuren. Voor het eerst sinds lange tijd worden de drumbeats sterk teruggedrongen en draait het hoorbaar weer om de compositie. Rod klinkt zowaar zelf ook enigszins enthousiast.

Weet je wat het is. Een nummer als het zwakkere The Motown song is nog niet zo erg, als het maar omringd wordt door betere nummers.

En aan die eis wordt zowaar uitgebreid voldaan. Met name de covers worden beduidend meer eer aangedaan, door het weglaten van een zogenaamd nieuwerwetse aanpak en doordat Rod Stewart zowaar redelijk dicht bij het origineel blijft, You are everything, Have I told you lately (oprechte complimenten!). Ook Downtown train is voortreffelijk uitgevoerd.

Rod Stewart laat op Vagabond heart weer eens horen dat hij ook het gevoelige werk nog steeds goed kan beheersen, getuige If only.

Hij weet daarnaast zowaar sinds lange tijd een sfeer te scheppen van ouwe jongens krentebrood, iets waar toch meer zijn talenten liggen. Rhythm of my heart is een klein juweeltje, later op deze cd nog eens dunnetjes overgedaan met No holding back.

Moment of glory een mooie stamper.

Al met al slaagt Rod Stewart er zelfs in een cd te maken die eigenlijk niet leidt tot skippen, een zeldzaamheid, zeker voor hen die nog de tranen in hun ogen hebben van Rod's dramatische jaren '80. Er is werk van gemaakt en dat hoor je er aan af. 'Gelukkig hij kan het nog' is dan ook een logische reactie.

De cover van Have I Told You Lately weet ik nu meer te waarderen, vind het zelfs even goed als die van Van Morrison.

Voor mij is Broken Arrow de blikvanger van dit album; geweldig liedje, fraai en intens voor het voetlicht gebracht

Rhythm of My Heart is in de loop der jaren een groeier gebleken, ook Rod zelf schijnt veel op te hebben met dit liedje, staat steeds vaker op het live-menu, waarbij in de climax ook zijn achtergrond-zangeressen voor het voetlicht treden.

Het 'origineel' van Rhythm of my heart is van onze eigen René Shuman. Was niet heel moeilijk om die versie te verbeteren. De Schotse band Runrig deed in 1996 nog een verdienstelijke poging, maar de versie van 'Rod the Mod' is toch echt de beste. Ik gun het hem wel dat dit uitgroeit tot een hoeksteen in 's mans oeuvre. Het past wel bij hem, het is natuurlijk ook op en top Schots (ja ja, Rod is geboren in Londen, ik weet het...)

Dit is een heel behoorlijke plaat van Rod Stewart, en dat had ik destijds eigenlijk niet meer verwacht na zijn treurig stemmende output van de jaren tachtig. Hij klinkt ook alsof-ie er zelf weer zin in heeft. Verdraaid, ik vind zelfs zijn cover van It takes two tamelijk gedreven. Al haalt die het natuurlijk NIET bij het origineel...

Rhythm of my Heart is het laatste nummer tijdens zijn toegift bij het concert in Gdansk in 2007. Rod Stewart laat hier zien dat hij zich inleeft in het land waar hij speelt, met een fabelachtig mooi einde als climax.

Uiteindelijk een intrigerend album met hoge pieken en flinke dalen, waarbij de covers Have I Told You Lately, Downtown Train en It Takes Two voor uitgesproken/felle tegen-en voorstanders hebben gezorgd. Ikzelf ben nog het meest gevallen voor de uitvoering van Rod van Broken Arrow, werkelijk prachtig. Dat tezamen met Rhythm Of My Heart, No Holding Back en If Only laat dit album in de positieve modus belanden.

Je zou het op het eerste gezicht absoluut niet vermoeden maar Vagabond Heart is uitgegroeid tot een enorm succesvol album ( maar liefst 4 nummers; Downtown Train - Have I Told You Lately - Rhytm of my heart en The Motown Song haalde de top 10 in zowel Amerika als Engeland, het album evenzo en daarnaast ook nog It Takes Two in Engeland). Zonder dat je bij dit album ( dat was in de jaren 80 helaas wel vaak het geval) het gevoel had dat het om de hits/singles draaiden. Na Vagabond Heart droogde die bron bijna geheel op, alleen Walzing Matilda en All For Love (met Bryan Adams en Sting ) gooiden nog hoge ogen.

Ik heb me dat ook nooit zo gerealiseerd, dat dit album zo succesvol was. In ons land pikte hij zijn 'verplichte' hitje mee met Rhythm of my heart, de andere nummers zijn hier volgens mij nooit wat geworden.

Tja, dat het daarna niets meer werd met Rod aan het hitfront, heeft natuurlijk ook alles te maken met de veranderende tijdgeest én met de muziekbusiness. Vinylsingles maakten plaats voor CD-singles en die werden gewoon veel minder verkocht. Daarnaast werd de hitparade, ook door andere meetmethoden, ook steeds meer illustratief voor de debilisering van wat er op de radio gedraaid werd. En 'oud' was uit - generatiegenoten als Paul McCartney, Paul Simon en noem ze allemaal maar op, scoorden ook geen hits meer in de jaren negentig en daarna.

Best vreemd eigenlijk, heb dit album lange tijd genegeerd. Na een onverwachte beluistering bij een nichtje ben ik weer een beetje verliefd geworden op deze plaat. Met name de spirit, passie en bovenal zijn stem zijn facetten die mij hier zeer, zeer bevallen. Rhytm of my Heart - Broken Arrow - No Holding Back en If Only zijn op vocaal terrein pareltjes.Het allen op single verschenen It Takes Two - Have I Told You Lately en Downtown Train kan ik wat moeilijker plaatsen, heb daar een haat-liefde verhouding mee. Vallen die in de categorie beetje stout maar wel erg, erg lekker ?

Hier ook een tijdje niet meer gedraaid. Tot vandaag.
Maar viel behoorlijk mee.
Rhythm Of My Heart is gewoon een hele fijne opener en was een hit ook. Heeft wel een beetje een bierhijsgevoel in zich ook .
It Takes Two (met Tina Turner) was Top 3 zelfs en werd ik ook weer even blij van. Downtown Train (tipparade gehaald) is ook goed.
Verder vielen mij Rebel Heart, No Holding Back en Go Out Dancing nog weer positief op.
Mijn CD heeft 13 nummers, maar niet This Old Heart Of Mine.

Nodig nogmaals iedere muziekliefhebber uit voor zijn versie van Rhythm of my heart Live in Gdansk 2007, zie Youtube. Hier krijgt dit nummer wat al zo goed bij hem past, een prachtig intiem, bevlogen en adembenemend karakter.

En dat mag ook wel eens worden gezegd, glansrollen voor de band, speciaal de (achtergrond)zangeressen, wat een kanjers.

Di Reed, is mijn favoriete zangeres in de band van Rod, zo veelzijdig, zo pittig, zoveel soul en kracht in haar stem, op Rhythm of my Heart in Gdanks zingt ze alsof de wereld compleet verlicht wordt opgetild. Ademloos bijna!

Zijn 80/90 jaren periode is op plaat (live bleef het wel op peil) gemiddeld genomen niet al te best en soms zelfs bedroevend slecht. Wel waren er uitzonderingen met When we where the new Boys, Out of Order en dit album wat precies 30 jaar geleden is uitgebracht. Het middenstuk ( 5t/m 8 ) kan ermee door, het begin en einde kan voor mij op best veel sympathie, luisterplezier en rooie oortjes rekenen. Mooie gelegenheid om het Paasweekend een extra tint te geven.