William Basinski - The Disintegration Loops IV (2003)

Ik kan alle Disintegration Loops erg waarderen, maar met d|p 6 heb ik echt het meeste. Via deze zacht golvende ambient loop ervaar ik een intense mix van zware melancholie, hemelse gelukzaligheid en nostalgische gevoelens. De loop gaat vloeiend, op een bijna gewichtloze manier, van kop naar staart, en zoals een goede loop betaamt, neemt 'ie geleidelijk aan kracht toe door de herhaling en kleine accenten die gelegd worden. Psychedelische muziek waarbij tranen op de loer liggen. Na zoeen 20 minuten erin, kan ik het wel onder de mooiste emotionele muziek scharen die ik ken.

d|p 1.2 en 1.3 geven je nog wat mee van de eerste loop en die is erg fijn, maar deze release draait voor mij om d|p 6

Het slotstuk van The Disintegration Loops is opnieuw van een indrukwekkende schoonheid. de hele serie, en dan met name II, zorgde voor een nieuwe mijlpaal in mijn muziekbeleving. Het idee, de structuur en het uiterlijk van het geluid zorgden voor een perfecte, sferische samensmelting dat, bewust of onbewust, een standaard zette voor alles wat ik hierna zou horen.

Om IV op waarde te schatten moet ik het Disintegration Loops-project als een geheel zien. Op D|p 1.2 en D|p 1.3 wordt nog even teruggekomen op D|p 1.1 (zoals de titels al aangeven) en als dit album op zichzelf beoordeeld zou moeten worden zou het kunnen zijn dat de score wat omlaag wordt gehaald. Het is mooier om dit in perspectief te zien door eerst de voorgaande delen te beluisteren. Hierdoor zijn de laatste twee tracks geen gemakzuchtige herhaling, maar van wezenlijk belang in het ervaren van deze muziek. Ik weet niet of ik hoop of verslagenheid hoor op D|p6; misschien is dat ook net de bedoeling. Misschien een kwestie van of het glas half vol of half leeg is?