Saigon Kick - The Lizard (1992)

Lekker niets aan de hand hardrockplaatje met vrij veel variatie, vrij veel samenzang, gitaren die lekker vet klinken.

4 maal een 3,5 zegt waarschijnlijk genoeg.

Inderdaad een lekkere afwisselende hardrockplaat

Heerlijk afwisselende hardrock plaat met keyboard,akoestische gitaar en harmonische zang.

Hostile Youth is een erg goede single... De band hangt tegen de grunge aan, maar is toch hier en daar wat agressiever en melodieuzer. Beetje zoals Skid Row... Moeilijk te plaatsen in ieder geval.

Vraag me af, wat er nog van deze band is terecht gekomen.

The Beatles kruisen hun zwaarden met Metallica. Geplaatst in de 'hair metal' categorie. Toch wil ik een lans breken voor deze plaat. Met name de verschillende invloeden (folk, pop, soul en metal) komen terug in songs die knallen. De mysterieuze opener en dan knallen de riffs door je speaker. Gevolgd door het rustige God of 42nd street. Met The Peppermint tribe knallen the lizards gewoon door. Dit is een heerlijk album, de productie is degelijk maar klinkt inmiddels wat achterhaald. Desalniettemin een band die meer succes had verdiend, alleen met de opkomst van de grunge......De band treed inmiddels weer op in Amerika dus hopelijk zit er nog een album in.

Deze heren stonden destijds nog op het aardschok festival meen ik. Het geluid was behoorlijk dicht geknepen maar ze probeerde er toch een feestje van te maken. Leuk deze bij de updates tegen te komen met deze zeer verdienstelijke plaat.

Ik heb het even teruggezocht, maar ze stonden op DOA en niet op de aardschokdag. Aanrader voor fans van oa Extreme, Warrior Soul etc.

Extreme en Warrior Soul kunnen inderdaad dienen als referentiepunten. Als je dit album goed vind probeer dan ook zeker het debuut van Saigon Kick. Nog wat meer funkmetal maar de songs zijn zeker niet minder slecht. Aanrader.

Waarom moeten bands altijd vergeleken met andere bands om ze - als enige manier - te kunnen 'omschrijven' of te 'plaatsen'. Omschrijf het eens alsof het de enige band op aarde is. Nog best moeilijk.

Een band vergelijken met andere artiesten is lastig maar je kunt wel refereren aan andere bands daar is naar mijn mening niks mis mee. Daarnaast staat er in mijn recensie dat er sprake is van een uitstekende band die gebruik maken van invloeden uit diverse genres. Dat er een recensie wordt geschreven die niet naar ieders smaak bevalt dat kan maar dat wil niet zeggen dat een beoordeling eigenlijk maar op 1 manier beschreven mag worden lijkt mij niet nodig en overbodig. Blijft over dat Saigon Kick een zwaar onderschatte band is en jammergenoeg nooit echt is doorgebroken.

Een band die mij zeker met de eerste 2 platen altijd heeft weten te boeien met de combinatie van frisse hardrock en harmonieuze samenzang. Ofschoon de plaat bij vlagen lekker kont schopt wordt er ook regelmatig gas teruggenomen en dan blijkt dat de heren een uitstekend gevoel voor melodie hadden. Een nummer als All I Want met zijn kamerbrede arrangementen kan voor de een aanvoelen als pure kitsch maar voor mij is het prachtige song. De puberale tekst laat ik dan maar even voor wat het is. God of 42nd Street; zelfde laken het pak. Een euvel wat een beetje aan dit plaatje kleeft; de heren proberen veel stijlen te integreren en dat levert een breed klankenpallet op wat niet iedereen zal appreciëren, hoewel Jason Bieler (de bandleider) het na Kramer's vertrek nog veel bonter zou maken. Kortom, een album vol met songs die de pan uit swingen, goed in elkaar steken en genoeg ingrediënten bevat om destijds uit te groeien tot een mijlpaal in het hardrock genre, de toekomst zou echter anders uitwijzen. Beste tracks; de heerlijk swingende rakkers Peppermint Tribe, Freedom, Miss Jones en het kamerbrede All I Want.

Love is on the way was toen nog wel een redelijke hit, meen ik mij te herinneren. Het is wel hun bekendste nummer denk ik.

Love Is on the Way was nog een redelijke hit destijds in de VS, het piekte nog op plek 12 in de Billboard lijst. Volgens mij kwam de song ook nog wel eens langs op Headbanger's Ball. Het is van het kaliber More Than Words en To Be With You, ontzettend kitscherig en kazig en ook niet altijd representatief voor het gebodene op deze schijf. De huisvrouwen die dit schijfje destijds aan hebben geschaft vanwege de 'hit' zullen zich rot geschrokken hebben als Hostile Youth vervolgens uit de speakers knalde ha ha.

een uitstekend schijfje van deze raadselachtige glam-metal/rockband. Raadselachtig omdat ze niet voor 1 gat te vangen zijn. Vooral de eerste 2 platen zijn gestoeld op keiharde riffs in zeer aanstekelijke melodieuze rocksongs. Met close-harmony zanglijnen wat inderdaad aan Extreme doet denken maar zeker ook aan bv Lillian Axe. Aan de ene kant zeer toegankelijk maar tegelijk blazen de vette riffs je uit je stoel.
Er staat geen enkel zwak nummer op maar Cruelty, My Dog en Sleep zijn natuurlijk geen volwaardige songs.
Hoogtepunten voor mij zijn Freedom , God Of 42nd Street, Peppermint Tribe en de onvermijdelijke zoete ballad Love Is On The way. Zanger Matt Kramer heeft voor mij wel een net iets te zeikerige zangstem maar echt storend wordt het niet. Bovendien is de productie goed in balans (ieder instrument op juiste waarde ingespeelt). Dat de heren muzikaal zeer gevarieerd zijn blijkt wel uit het afsluitende jazzy Chanel, wat best leuk en grappig is.
The Lizard kwam uit op het moment dat de grunge de hitlijsen aan het bestormen was. Desondanks was deze plaat een aardig succes. Om het momentum te behouden kwam Saigon Kick snel met een nieuwe plaat `Water`. Matt Kramer was daar niet meer bij en de opvolger verdronk zowat in de variatie aan composities met welgeteld 1 machtige metal-rocksong One Step Closer.
Hun laatste wapenfeit als studioplaat The Devil In Details was dan wel weer wat steviger, maar het momentum was allang verdwenen........ zonde.

Saigon Kick was destijds een vreemde eend in de bijt. Een rockmagazine heeft deze plaat ooit nog eens in een top 30 van 1992 geplaatst. Daar valt wel wat voor te zeggen, niet dat alles even sterk is maar interessant is The Lizard zeker.
Alsof je de Beatles met Metallica kruist of iets dergelijks, harmonieuze pakkende zanglijnen met zang van leadzanger Kramer en gitarist Bieler, gaan hand in hand met stevige riffs.
Die combinatie werkt niet overal evengoed maar waar het dat wel doet levert dat direct knallers van songs op.
Freedom vormt zo'n voorbeeld, een stuwende ritmesectie, fraaie riffs worden afgewisseld met haast popachtige zanglijnen.
Peppermint Tribe; zelfde laken het pak, toegegeven, de songtekst is te stupide voor woorden maar de groove is meesterlijk.
All Alright, haast schaamteloos catchy maar bij vlagen is dat af en toe best lekker.
Een track als Body Bags is ook al zo'n earpleaser met riffs per strekkende meter.

Een doorbraak heeft er nooit echt ingezeten, zanger Kramer verliet na The Lizard de band, ontevreden met de richting die bandleider Jason Bieler op wilde gaan. Wellicht was de muziek van Saigon Kick ook wel te divers om een doorbraak te bewerkstelligen. Saigon Kick bivakkeerde ergens tussen bands als King's X en Galactic Cowboys, ook al van die artiesten die moeilijk in een hokje te stoppen waren.

Vandaag bij No Dust meegneomen op lp. Ik ken een paar nummers van 'vrogger'. O.a. Love is all the way (staat ook op één van de Rockballad cd's die toen met bakken tegelijk verkocht werden), All I want en Hostile youth. En die vind ik alle drie prima. Even snel wat nummers geluisterd in de winkel en dat klonk ook niet verkeerd. Wordt wel een lange zit gezien het aantal nummers maar vooruit.

En, bleek het de lange zit waard te zijn?

Ligt nu op de spelert. Ben bij nummer 7 dus valt nog weinig over te zeggen
Maar tot nu toe is het wel genieten hoor! Dat dit in die tijd niet meer is aangeslagen verbaasd me wel een beetje. Al waren ze nog best 'in the picture' als ik me niet vergis? De band heeft in ieder geval echt een 'eigen smoel' qua sound.

Saigon Kick had inderdaad een eigen gezicht, maar viel wel tussen wal en schip. Ten tijde van de hit; Love Is on the Way genoten ze in de VS enige tijd bekendheid.
Wellicht dat het wat schizofrene karakter van The Lizard (onder andere) een doorbraak in de weg heeft gezeten. Het glazuur spat van je tanden bij nummers als God of 42nd Street en Love Is on the Way, maar de heren scheuren de naden uit je onderbroek bij songs als Freedom, Peppermint Tribe en Body Bags.
Net als zoveel andere hardrock bands uit begin jaren 90 die met prima albums op de proppen kwamen toen Seattle 'the big thing' was, vormt The Lizard nog steeds een plaat die af en toe zijn rondjes draait hier in huis. Het album klinkt fris, is gevarieerd en er staat een hele rits uitstekende tracks op.