Peste Noire - Peste Noire (2013)

Ik zit nog een beetje in mijn maag met de nieuwe Peste Noire. Het is zonder meer weer een staaltje vol apart getinte black metal geworden. Scherpe passages worden moeiteloos vervangen door sterk melodieuze passages. En ook de monmartre harmonika's duiken links en rechts weer op. Op het eerste gehoor vind ik Peste Noire een dunnere variant op L'Ordure à L'état Pur. Vooral de zolderkamerproductie valt erg op. Niettemin houdt het wel de aandacht vast. Ik wacht nog even met becijferen. Het is een moeilijk te beoordelen album geworden.

Een dunnere variant op L'Ordure à L'état Pur. Daar blijf ik bij. Denk de bizarre elektronica weg en je houdt Peste Noire over. Een basaal album vol bizarre songwendingen. Onverwachte Riffjes en dingetjes komen weer uit de lucht vallen als ja, de vliegende pest of zo. De Franse folkelementen keren ook weer terug. Voor de extra hysterische lading. De vroegere releaseses wisselden stoere black metal af met een vorm van black n roll. Dat is heden ten dage veel meer met elkaar verweven.

Peste Noire is geen band die zichzelf erg serieus neemt. Het sarcasme druipt ervan af. La Bêche et L'Epée - Contre L'Usurier heeft wel iets van het epische geluid dat veel andere black metal kenmerkt, maar de expressieve manier van gillen en de avontuurlijke plotwendingen hebben door de combinatie met het nogal gekke zolderkamergeluid de uitstraling van een dronken zeebonk die de haven in onvaste lijnen afstruint op zoek naar een vechtpartij.

Het poppy intro van Niquez Vos Villes is weer een ander exponent van een band die provocerend laat weten alles te durven. Een tartende groove en een jennende zangpartij. Knettergekke blaaspartijen. Het zit er allemaal in. Peste Noire komt er wel mee weg. De aparte sfeer is maniakaal maar zeker niet duivels ofzo. De band experimenteert er lustig op los met het inbedden van allerlei stijlen in haar eigen black metalgeluid. Het hoge niveau van het vorige album wordt niet gehaald maar dat betekent niet dat Peste Noire een miskleun is. Op hun eigen gereide manier levert de band weer een bijzonder album af.

Hier wist ik dus niets van! Alle gekheid op een stokje.

Ik weet niet waarom, maar ik moest vanavond plots aan deze obscure band denken, ging de voorganger van deze luisteren en stootte op dit album. Maar 'ns opzoeken!

Top 10 materiaal voor het jaar. Ik was niet zo kapot van het vorige album door de electronic elementen en de iets betere productie. Dat is hier weer weg, gelukkig.

De gitaarpartijen zijn hier weer iets slepender, dus dat is fijn. Verder is er ruimte voor veel middeleeuws aandoende instrumentatie, wat het album een clownesk, maar ook erg gestoord sfeertje geeft. de screams van Famine zijn weer lekker schel en bedolven onder een dikke laag kraak. De gestoorde professor die dit losgeslagen gekkenhuis enigszins gestructeerd moet houden. Audrey Silvain komt ook af en toe een stukkie meezingen, maar echt groot is haar vocale rol hier niet.

Afwisseling is ook hier weer de grootste troef. Ze gaan van furieuze Black naar Thrash, naar cheesy classic rock, naar folk. Maken even een omweg bij het circus, komen daar nog een fanfare tegen en als het circus is afgelopen spelen ze toch "gewoon" weer Black Metal. De zolderkamer productie blijkt ook maar schijn, als alles in de rustige folkpassages opeens kraakhelder klinkt, die afwisseling is dus niet alleen in de muziek zelf te vinden. Nooit saai, altijd afwisselend, altijd gestoord.

Iemand had het er al over, het is jammer dat ik geen Frans versta, want de teksten van deze band schijnen nogal eens op het randje te zijn. Trots nationalistisch, deinsde de band er (vroeger vooral) niet voor terug om het nazisme in hun muziek en image te verwerken. Famine is verre van racist, maar geniet ervan om met dat soort controversiële onderwerpen te spelen. We zullen in dit topic geen politieke discussie opstarten, maar een vreemde man blijft hij wel. Dat kan ook niet anders met zulke muziek natuurlijk.

Jep, geweldig plaatje en alvast een plek in het eindejaarslijstje, dat kan niet anders.

Na tig keren draaien, en de oudere werkjes nog eens te hebben opgesnord, kan ik voor wat betreft Peste Noire, slechts bij één conclusie uitkomen: dat het verdomd deugd doet om zo’n collectief aan te treffen in een deel van de muziekwereld dat zichzelf over het algemeen toch wel aardig serieus neemt. Famine, het genie achter dit project (zo mag ik het wel noemen, vermoed ik), zet namelijk al enkele platen de meest fantastische karikatuur van black metal neer die ik ken.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de muziek doet aardig middeleeuws aan. Die indruk is te danken aan de soms verrassende gitaarriffs die Famine afvuurt, de zanglijnen (vooral met Audrey Sylvain, ook bekend van Amesoeurs) en uiteraard het “accordeon” van Ardraos. Ook enkele andere instrumenten, zoals de lituus (trompet die al werd bespeeld in het oude Rome) en de carnyx (koperen blaasinstrument). En dan komt er af en toe nog eens een folky fluitje tussen, als intermezzo.

Want rustpunten zijn er genoeg, in de danteske draaikolk die Famine (volledig: La Sale Famine de Valfunde) creëert. De dynamiek tussen zijn cleane vocalen en de engelenzang van Audrey Sylvain werkt zeer goed; maar de wisselwerking tussen die engelenzang en het schijnbaar organen uitkotsende gegorgel van Famine evenzeer. Het is gedurfd, provocerend, bij vlagen geniaal. ‘Peste Noire’ is een bijzonder goed gesmeed geheel.

Het album opent met een eigenzinnig intro, dat meteen een onheilspellende sfeer neerzet. De tekst “Nous avons à l’heure actuelle un rachat à effectuer” blijft hangen bij mij. ‘Démonarque’ opent met ziedende black metal; de gitaar- en drumsalvo’s vliegen je om de oren. Even later lijkt het alsof iemand die jarenlang sigaretten heeft gerookt alle teer uit zijn lichaam staat te spuwen; althans, zo klinkt het gerasp en gekrijs van Famine. Maar al snel blijkt dat het geen standaard black metal is; er gebeurt heel wat, inclusief een rustiger tussenstuk. De song is geïnspireerd op een middeleeuwse tekst, geschreven door de troubadour Gaucerant de Sant-Leidier tijdens één van de vele kruistochten.

In ‘Niquez Vos Villes’ wordt de lituus volgens mij halfweg te berde gebracht. De sound van het instrument kan misschien nog het best worden beschreven als “een hoorn met een permanente snotvalling”. Dat komt misschien niet zo goed over, maar het werkt wel; de soms nogal abrupte overgangen van traag naar snel, van gruizig naar kraakhelder, van volmaakte stilte naar oorverdovende herrie komt vaak aan als een oplawaai van jewelste, en maakt dat het nooit saai wordt met deze band. Je blijft je vermaken, drie kwartier lang.

Sarcasme is een zeldzaam goed in black metal; de meeste bands die zich ophouden in het genre, pretenderen kunst te maken. Nu is muziek wel een kunstvorm, dus hebben zij een punt. Famine echter werpt er een geheel andere blik op, en lijkt zichzelf en zijn collega muzikanten constant als risee te gebruiken. Dat alles leidt tot een bizar soort van kwaliteit. Een knotsgekke combinatie van factoren, die het voor mij onmogelijk maken om hier niet door gefascineerd te zijn. Om hier niet van te walgen en te houden tegelijk. De estheet in mij trekt zijn wenkbrauwen op; het primitieve oerbeest gaat volledig los, echter. En dit is niet eens hun strafste.

4 sterren

Een rammelend en compleet geschift album, van dit Franse disharmonische orkest. De gitaar- en drum salvo's vliegen je als verdwaald artillerie vuur om de oren en daaroverheen kotst Famine (het gestoorde broertje van King Diamond) zijn vuilbekkerij, af en toe liefelijk bijgestaan door Audrey Silvain.

Deze band bewijst maar weer eens dat Frankrijk broedgrond is voor veel erg originele metal bands!

4,0