Sonic Youth - EVOL (1986)

Indrukwekkend album van Sonic youth,weer iets toegankelijker dan het ook al voortreffelijke Bad moon rising maar nog met meer dan genoeg scherpe randen.Dat toegankelijker komt overigens voornamelijk op het conto van de opener Tom Violence,Starpower en het slotakkoord Bubble Gum (tenminste op cd).Vooral Starpower is een magnifiek nummer met een heerlijke zanglijn van Kim Gordon en prachtig gitaarwerk.
Bubble gum is dan weer de song die het dichts in de buurt komt van een radio vriendelijk pop/rock liedje,tenminste tot dan toe in het oeuvre van Sonic youth.
Voor het overige originele,inventieve en spannende gitaar noise,zoals we van de band gewend zijn en die in die tijd per album steeds wat volwassener en doordachter werd zonder vrijwel niets aan zeggingskracht te verliezen.
Uitstekende plaat.

Deze heb ik nu inmiddels een aantal keer beluisterd, maar ik blijf het lastig vinden deze goed in te schatten. Aan de ene kant vind ik de sound erg nice, maar ik merk dat de nummers los minder goed blijven hangen. Iets wat ik met de latere bekendere Sonic Youths albums wel heb. Daardoor mist de echte klik met dit album nog een beetje.

Vergeleken met het voorgaande album zijn de nummers en het album een stuk georganiseerder. Daarnaast klinkt deze een stukje minder onheilspellender dan de vorige, maar wel weer furieuzer. Ze zetten - zoals tot nu toe met elk album - weer een stap vooruit. Madonna, Sean, And Me (Aka Expressway to Your Skull) is zoals vele anderen hier al zeggen het hoogtepunt van het album. Voor nu houd ik het nog op 3,5*, maar wie weet valt het kwartje binnenkort ineens wel en zit er een verhoging in.

Mijn kennismaking met Sonic Youth eind '86. Ik leerde m'n vrouw vrouw in die tijd kennen. Ze had Evol op plaat en voor mij ging er een wereld open: ik maakte kennis met bands als Dinosaur Jr., Swans, Big Black en later Pixies. Toen nog allemaal vrij underground, maar in de nineties werd het (helaas) al snel mainstream.

Dissonantie gevangen in pop. Da’s niet makkelijk. Heel knap gedaan. Het noodzakelijke zaad en de vruchtbare grond voor de Pixies. Ook het debuut, wat jaren later, van Pale Saints maakt gebruik van de hier onderwezen lessen, maar dan in een zachtere en meer dromerige, “heiige” context.

Sister en Daydream Nation gaan daarin nog een stapje verder, na hun White Album ben ik ze uit het oor verloren....