Sonic Youth - EVOL (1986)

Voor Sonic Youth begrippen begint het allemaal erg lief met Tom Violence en Shadow Of A Doubt.
Pas als Kim Gordon haar zang daarin laat horen wordt het wat angstaanjagender.
Sonic Youth bezit het beide; de zachte gedeeltes, maar dan opeens gaat het maniakale weer overheersen.
Een soort van schizofrenie, maar dan muzikaal gezien.
Aan de ene kant een heerlijke trip met de nodige rustmomenten, gevolgd door onvoorspelbare paranoïde.
Later werk werd enigszins voorspelbaarder, maar bleef wel van ongekende schoonheid, meer uitgekristalliseerd.
Deze heeft nog raakvlakken met bands als Swans (Marilyn Moore) en het vroegere Nick Cave/The Birthday Party werk.
Hier is het nog een groot ijsblok, waar flink ingehakt wordt, met een versplintering tot gevolg.
EVOL is het spiegelbeeld van LOVE, maar dat laatste lijkt wel weggecijferd.
De voorstudie voor het vervolg in Sister en Daydream Nation, dit is de ruwe schets, vervolgens kwam de uitwerking.

Indrukwekkend album van Sonic youth,weer iets toegankelijker dan het ook al voortreffelijke Bad moon rising maar nog met meer dan genoeg scherpe randen.Dat toegankelijker komt overigens voornamelijk op het conto van de opener Tom Violence,Starpower en het slotakkoord Bubble Gum (tenminste op cd).Vooral Starpower is een magnifiek nummer met een heerlijke zanglijn van Kim Gordon en prachtig gitaarwerk.
Bubble gum is dan weer de song die het dichts in de buurt komt van een radio vriendelijk pop/rock liedje,tenminste tot dan toe in het oeuvre van Sonic youth.
Voor het overige originele,inventieve en spannende gitaar noise,zoals we van de band gewend zijn en die in die tijd per album steeds wat volwassener en doordachter werd zonder vrijwel niets aan zeggingskracht te verliezen.
Uitstekende plaat.

Deze heb ik nu inmiddels een aantal keer beluisterd, maar ik blijf het lastig vinden deze goed in te schatten. Aan de ene kant vind ik de sound erg nice, maar ik merk dat de nummers los minder goed blijven hangen. Iets wat ik met de latere bekendere Sonic Youths albums wel heb. Daardoor mist de echte klik met dit album nog een beetje.

Vergeleken met het voorgaande album zijn de nummers en het album een stuk georganiseerder. Daarnaast klinkt deze een stukje minder onheilspellender dan de vorige, maar wel weer furieuzer. Ze zetten - zoals tot nu toe met elk album - weer een stap vooruit. Madonna, Sean, And Me (Aka Expressway to Your Skull) is zoals vele anderen hier al zeggen het hoogtepunt van het album. Voor nu houd ik het nog op 3,5*, maar wie weet valt het kwartje binnenkort ineens wel en zit er een verhoging in.