Miles Davis Quartet - Miles Davis Quartet (1954)
Alternatieve titel: Blue Haze
mijn stem
36 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Prestige
-
When Lights Are Low (3:25)
-
Tune Up (3:53)
-
Miles Ahead (4:28)
-
Smooch (3:04)
-
Four (4:01)
-
That Ole Devil Called Love (3:22)
-
Blue Haze (6:09)
-
Miles Davis Quintet - I'll Remember April * (7:52)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
28:22
(36:14)
2
geplaatst: 2 februari 2020, 16:21 uur
Met Miles Davis (trompet); David Schildkraut (altsax op 1 ); Horace Silver (piano op 1, 2, 3, 5 ); John Lewis (piano op 6, 7, 8 ); Charles Mingus (piano op 4 ); Percy Heath (bas); Kenny Clarke (drums op 1); Art Blakey (drums op 1, 2, 3, 5 ); Max Roach (drums op 6, 7, 8 )
Heruitgave van Miles Davis Quartet (1954) met daarbij de toevoeging van ‘I’ll Remember April’, met David Schildkraut op altsax. Alle andere opnames zijn dus met een vierkoppige band. Hoewel Schildkraut geen saxofonist is waarvan het zweet in je bilnaad komt te staan (hij klinkt hier als een wat bedeesde Art Pepper) is hij een welkome toevoeging aan het kleurpalet. Verder een half uur alleen de koele, droge toon van Miles Davis kan de aandachtspanne nog wel eens te veel belasten.
De oudere sessie, met John Lewis op piano en Max Roach op drums, stamt uit mei 1953. Misschien omdat Prestige niet genoeg oefentijd gaf aan de muzikanten, misschien omdat Davis zelf nog te veel met zichzelf worstelde in die periode, hoe dan ook: de muziek is aardig, maar niet al te urgent. Het volstaat om het duo ‘Tune Up/ When the Lights Are Low’ te vergelijken met de versies die Davis een paar jaar later zou opnemen met zijn klassieke kwintet met Coltrane, duidelijk veel vitalere opnames.
Leuk is wel dat Charles Mingus de plek op de pianokruk overneemt van Lewis op ‘Smooch’, ook door hem meegeschreven. Het contrast (en de samenloop) tussen de vroege stijlen van Davis en Mingus is duidelijk hoorbaar, interessant voor fans van beide heren.
Horace Silver zorgt op de overige tracks (uit maart 1954) voor iets meer sjeu. Hij had een soulvolle, krachtige pianostijl die overdadig kan overkomen, maar zijn invloed op de ontwikkeling van Miles Davis wordt eigenlijk onderbelicht. Desondanks staan de beste opnames die ze samen maakten waarschijnlijk op andere platen. Het van onderhuidse spanning zinderende ‘Blue Haze’ is terecht het titelnummer, want veruit de beste opname op dit album.
Verder zoals hierboven al gezegd, geen plaat die de aandacht trekt, of die stoort op de achtergrond.
Heruitgave van Miles Davis Quartet (1954) met daarbij de toevoeging van ‘I’ll Remember April’, met David Schildkraut op altsax. Alle andere opnames zijn dus met een vierkoppige band. Hoewel Schildkraut geen saxofonist is waarvan het zweet in je bilnaad komt te staan (hij klinkt hier als een wat bedeesde Art Pepper) is hij een welkome toevoeging aan het kleurpalet. Verder een half uur alleen de koele, droge toon van Miles Davis kan de aandachtspanne nog wel eens te veel belasten.
De oudere sessie, met John Lewis op piano en Max Roach op drums, stamt uit mei 1953. Misschien omdat Prestige niet genoeg oefentijd gaf aan de muzikanten, misschien omdat Davis zelf nog te veel met zichzelf worstelde in die periode, hoe dan ook: de muziek is aardig, maar niet al te urgent. Het volstaat om het duo ‘Tune Up/ When the Lights Are Low’ te vergelijken met de versies die Davis een paar jaar later zou opnemen met zijn klassieke kwintet met Coltrane, duidelijk veel vitalere opnames.
Leuk is wel dat Charles Mingus de plek op de pianokruk overneemt van Lewis op ‘Smooch’, ook door hem meegeschreven. Het contrast (en de samenloop) tussen de vroege stijlen van Davis en Mingus is duidelijk hoorbaar, interessant voor fans van beide heren.
Horace Silver zorgt op de overige tracks (uit maart 1954) voor iets meer sjeu. Hij had een soulvolle, krachtige pianostijl die overdadig kan overkomen, maar zijn invloed op de ontwikkeling van Miles Davis wordt eigenlijk onderbelicht. Desondanks staan de beste opnames die ze samen maakten waarschijnlijk op andere platen. Het van onderhuidse spanning zinderende ‘Blue Haze’ is terecht het titelnummer, want veruit de beste opname op dit album.
Verder zoals hierboven al gezegd, geen plaat die de aandacht trekt, of die stoort op de achtergrond.
* denotes required fields.
* denotes required fields.