Bubu - Anabelas (1978)

Dit doet me op momenten denken aan King Crimson, en vooral Änglagård(wat pas 13 jaar later kwam), liefhebbers daarvan zullen hier mogelijk ook van smullen.
Maar hier is meer gaande, je kunt van alles vinden op dit pareltje;
jazz-rock(of free-jazz), zeuhl-invloeden,folk, klassiek, maar ook RIO(Rock in Opposition).
Naast de drums bas en gitaar heb je hier ook een ,achtergrondkoor(hemels met grote H), viool,piano, en saxofoon.

El Cortejo de un Día Amarillo is het hoogtepunt van deze plaat voor mij, maar de anderen mogen er zeker ook zijn.
Hoewel je hoort dat dit complex is, blijft dit tegelijkertijd toch toegankelijk, je kan er bij de eerste luisterbeurt voluit van genieten.
En nog een hoop van te zeggen, maar hier laat ik het bij, dit is nog maar me 3e luisterbeurt.

Wat me vooral verrast bij het luisteren van dit album is dat dit pareltje nog zo obscuur is op MuMe na anderhalf jaar.
Ik weet zeker dat een hoop anderen hiervan zullen genieten.
Voor mij een verrassend plezierige ontdekking.

Symfonisch met een grote S. 4,5*

Dit klinkt idd als King Crimson, door de fluit heeft het ook wel wat weg van Harmonium, maar ik hoor vooral veel overeenkomsten met mijn nominatie van een aantal weken geleden, Mar de Robles. Vandaar dat ook dit mij wel bevalt, vooral het eerste nummer is heel sterk. Helaas is de zang wat minder, wat de volgende 2 nummers toch net wat minder maakt. 4* voorlopig.

Lastige muziek! De vergelijking met KC snap ik wel, als ik let op het vileine gitaarspel die aan Fripp doet denken. De muzikale omlijsting is echter een stuk uitbundiger; haast orkestraal. Invloeden van (argentijnse) volkmuziek zijn goed op te merken. Bubu is darnaast niet bang om wat chaotische zijsprongetje te maken in haar composities. Desondanks is dit wel erg mooie muziek die na een aantal luisterbeurten zijn volledige schoonheid prijsgeeft. Ik kan er eigenlijk geen fout woord over zeggen.

Ik snap Misterfool's reactie heel erg goed. Het ligt erg voor de hand om bij (vooral obscure) progressive rock een vergelijk te treffen met wat grotere namen, al is het alleen maar om de aandacht van de lezer te trekken. Vaak is het ook voor de schrijver zelf een houvast en een kader om van daaruit verder te analyseren.

Ik snap de vergelijking met King Crimson wel, al zit dat vooral meer in het gitaarspel (al hoor ik zelfs een beetje dat Oldfield-geluid ook terug) en het het bijtende saxofoonspel. Verder bewandelt Bubu vooral zijn eigen, ecclectische weg. Ik vind de vergelijking met Zeuhl (bijvoorbeeld Magma) die ik teruglees bij schizodeclown ook raak. Dat Titmeister er dan weer Harmonium bij haalt, snap ik ook, want in sommige stukken zijn de strijkers en blazers hemelsmooi. Gooi dan nog wat Maneige en Zappa in de mix, en je hebt wel een beetje een idee.

De plaat is vooral erg intens en tegen het chaotische aan, waarbij de grenzen van freejazzrock ook worden opgezocht. Op andere momenten verwerkt de band folk en klassieke invloeden in de muziek. De complexe en energieke gekte van deze janusprog zou je ook best kunnen onderverdelen in de Rock in Opposition (RIO), ware het niet dat dat echt een clique was, een beweging en Bubu is gewoon ook erg zichzelf.

Na deze plaat was er heel lang geen Bubu en pas in 2018 kwam de band met een vervolgplaat. Is het dan zo dat het zo veel tientallen jaren duurt om zo een ingewikkeld werkstuk te schrijven? Het zal wel. In elk geval is het ook een plaat waar je wel tientallen luisterbeurten voor nodig hebt om het een beetje te begrijpen. 25 Musicmeter-bewoners hebben de plaat in elk geval al begrepen. Wie is de volgende?