Disappears - Era (2013)

Hier kijk ik erg naar uit, Pre Language stond namelijk in mijn top 10 van 2012. Hun eerste 2 platen moet ik ook nog eens beluisteren.

Eerste single 'Power' is al te beluisteren. Terug mooi gitaarwerk - ritmesectie en typische stem-zang van Brian Case er bovenop. Ik krijg er niet genoeg van
Al mogen we hier langere nummers verwachten; zo duurt Elite Typical live ruim 8 min.

Weird House en New House als toppers.

Ik begin aan mijn eerste luisterbeurt. Tot nu toe zijn ze met elke plaat die ze gemaakt hebben beter geworden dus ik verwacht hier wel wat van.

Je bent er aardig positief over zo te zien. Ik vond de eerste twee albums van deze band eigenlijk tamelijk saai, afgezien van het geweldige Revisiting dan. Het derde album pakte me veel beter en ik keek dan ook uit naar dit album. Het is echter geen makkelijk in het gehoor liggend album geworden, zoveel is zeker. Ik ga hem nog maar flink wat luisterbeurten geven voor ik hem beoordeel.

Na een kleine halve minuut valt er in het openingsnummer een muur van noise over je heen als een verstikkende deken. Zo claustrofobisch klonk Disappears niet eerder. De voorganger was eerder broeierig te noemen. Toch vind ik Girl wel een goed nummer.
Power heeft meer van het vorige album: Diep bas, veel echo en een afterbeat, dit heeft iets van dub toch?
Het derde nummer Ultra doet zijn naam zeker eer aan: een ondoordringbaar nummer met een wat onduidelijke structuur, waarop de weirdness die de band toch al kenmerkte grote hoogten bereikt.
Era klinkt weer een stuk vertrouwder en vind ik het beste nummer tot dan toe.

Het beste heeft de band voor het laatst bewaard, want daarna volgen drie prima nummers. Elite Typical heeft daarbij zo'n heerlijke stuwende bass, die sterk doet denken aan Gang of Four (zie At Home he's a Tourist van het debuut). Ook de bezwerende afsluiter New House bevalt me goed.
Geen makkelijk album dus, eerder eentje waarvoor je in de juiste stemming moet zijn, maar toch een (krappe) vier sterren voor dit album.

De vriendelijkheid van de vorige plaat is een beetje ingeruild en maakt weer plaats voor meer eentonige structuren. Gelukkig! Zo is de band op zijn best.

Ultra

De lp vandaag voor het eerst op de Rega.
Fantastische sound, worden met de dag strakker, ook consistenter als was Pre Language al behoorlijk consistent.
DIt is één van de mysteries voor mij, waarom is deze band niet bekender en wordt die vrijwel nergens opgepikt? Ook niet in de lijstjes. Maakt mij niet uit maar vindt het wel typisch.
Komen wel steeds meer in de richting van de eind jaren 80 met geluiden die soms tegen bv een Big Black aanliggen maar dat is natuurlijk alleen maar prettig. Ook erg dansbaar zit een bepaalde mantra in, vond ik bij de concerten ook al.
Weird House en Ultra zijn, op dit moment, de hoogtepunten.