Neko Case - The Worse Things Get, the Harder I Fight, the Harder I Fight, the More I Love You (2013)

Ik luister dit album nu voor de 2e maal maar het kan me allemaal nog niet overtuigen. Ik ben geneigd om te zeggen dat dit het minste album van haar is tot nu toe. Maar wie weet wat meerdere luisterbeurten doen, het kan altijd nog omslaan.

Dit album is erg wennen, Shangri-la, maar is zeker niet slecht. Het probleem is, de muziek vliegt alle kanten uit. Voor wat het waard is, op Allmusic waarderen ze dit album met 4,5 ster. En de nieuwe van Over the rhine krijgt 3,5 ster

Ik zeg niet dat hij slecht is (een minder album van Neko Case is nog altijd goed in mijn ogen), het valt mij gewoon iets tegen. Misschien had ik te hoge verwachtingen thats all.

Even wennen inderdaad, maar na einige gewenning is het toch weer mooi. Soms in muzikaal opzicht bijna over the top, maar die stem blijft geweldig.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Neko Case - The Worse Things Get, The Harder I Fight, The Harder I Fight, The More I Love You - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Deze plaat wordt in meerdere media donker genoemd, maar ik vind het wel meevallen. Ik vind hem lastig te beoordelen. Eleinor Fritzberger, Caitlin Rose, Alela Diane, Civil Wars, leuke liedjes, maar is het bijzonder genoeg, heeft het dat beetje extra? Ik ga eerst nog maar eens een aantal keren naar de plaat luisteren als ik hiervoor de tijd heb.

"If I puked up some sonnets, would you call me a miracle?", zingt Neko Case op haar nieuwe album. Alsof ze zich ervan bewust is dat songteksten schrijven niet haar sterkste punt is. Onverbloemd wordt de argeloze luisteraar getrakteerd op de naweeën van een hoop persoonlijke sores zonder dichterlijke verfijning. Daar moet je van houden. Als dat zo is dan kan dit album niet stuk want muzikaal staan er geen missers op. Catchy en inventieve poprock, schrijnende ballads en huiveringwekkende a capella door een duidelijk gelouterde Neko Case. Dankzij haar prachtstem, de uitstekende muzikanten en vooral de eigenhandige productie is dit imo een mooi gevarieerd en consistent album geworden. Het ligt lekker in het gehoor en ik vind het minder pretentieus en wispelturig dan haar vroeger werk. De bonustracks op de luxe versie zijn ook in orde maar vallen stilistisch enigszins uit de toon. Passende coverart met Case tussen haar demonen.

Intussen al een paar keer meer gehoord, Kistenkuif, en hoor de potentie, maar ik mis nog steeds de consistentie. Maar ik ga binnenkort toch weer eens een poging wagen.

Kwartje is eindelijk gevallen.

Wat trok je over de streep? Meestal geef je wel enige toelichting....Lazy bones?

Het vreemde is dat, dat ik eerlijk gezegd niet weet. De kwaliteit van de songs hoorde ik al bij eerste keer luisteren, maar de diversiteit stoorde me toen en nu niet meer, misschien is dat het. Een andere verklaring zou ik niet kunnen geven. Muziek, mensen en smaak het blijft een wonderlijk iets.

Na vele luisterbeurten krijgt een album vanzelf een zekere voorspelbaarheid. Soms verhoogt dat de muzikale waarde door de hoorbare samenhang en ga je je hechten aan een plaat. Maar in dit geval werkt het bij mij omgekeerd en valt het album uit elkaar. Songs die ik eerst okee vond, beginnen me langzamerhand te vervelen. Halfje eraf.

Gelukkig kon ik de score nog met 0,02 punt optrekken, want 3.50 is wel weinig voor zo'n fascinerende plaat. Ik vind het een sterke verzameling liedjes, gedragen door Neko's mooie stem en een spannende muzikale begeleiding. Vooral Man, I'm From Nowhere en Ragtime bekoren mij zeer.