REO Speedwagon - Hi Infidelity (1980)

Precies. Nou gaat In your letter natuurlijk niet over de leukste kanten van het leven. Een vrouw die op lafhartige wijze de relatie per brief verbreekt. Maar de melodie geeft natuurlijk wel hoop.

Nou als je dat wilt dan kan ik je er wel 10 PM-en, maar of dat iets toevoegt. Ik wil alleen maar aangeven dat In your letter best goedkoop is maar zeker niet vervelend zoals Heartofsoul al aangeeft. Zet de radio maar aan en grote kans dat je een beroerder nummer hoort. Denk dat jij dat ook wel vindt.

Reo speedwagons beste. Veel op toppers op dit album. Album begint ijzersterk met dont let him go. Keep on loving you is natuurlijk inmiddels te vaak gehoord. Eigenlijk is take it on the run een nog betere ballad. Andere toppers van dit album zijn follow my heart en out of season

Dit weekend heb ik dit album na jaren weer eens op de draaitafel gelegd. In mijn tienertijd maakte deze plaat mij tot een doorgewinterd REO-fan, die ook enkele albums uit de jaren zeventig en enkele platen die hierna kwamen aanschafte. Van dat stel vind ik de voorganger Nine lives net iets beter, maar ik snap wel waarom dit album voor de grote doorbraak zorgde. Net iets gestroomlijnder dan het pittiger werk dat de band in de jaren zeventig uitbracht, maar nog niet zo glas en commercieel als het hierna zou worden.

En natuurlijk een aantal zeer memorabele melodieen, met name de drie grote hits natuurlijk, maar ook een nummer als Follow your heart, Tough guys en de slepende afsluiter I wish you were there hevermelden waard zijn. Naast het al door anderen genoemde In your letter zakt het niveau op kant 2 iets in, maar door de bank genomen is dit een heel behoorlijk rock-album. Dat bovendien op het juiste moment kwam, want in 1980 was er grote vraag naar dit soort radiovriendelijke rockmuziek. Ik denk dat het kansloos zou zijn als het nu werd uitgebracht.

Die intro bij tough guys van de zwart wit serie "de boefjes" blijft geweldig. Maar de opener steelt de show. De demo ervan lijkt erg op George Michael 's Faith.

Een redelijk album van deze 'stadionrockband' met zijn grootse refreinen. Een hele rits nummers laat staan albums luisteren van dit bandje is voor mij een te grote opgave. Echter af en toe wat cheesy songs met een hoog commercieel sausje aan een luisterbeurt onderwerpen is prima te doen. Ik heb Keep On Loving You altijd een uitstekende song gevonden, de eerste herkenbare keyboard tonen, de zanglijn die wordt ingezet en het weidse geluid uitlopend in het refrein, voor mij een guilty pleasure. De eerste helft van dit plaatje bevat nog meer goede songs. Het vlotte Don't Let Him Go is een prima opener en Take It on the Run doet niet onder voor Keep On Loving You. De tweede helft van deze plaat is echter duidelijk minder en dat euvel heeft dit bandje altijd parten gespeeld. Te weinig compositorisch en muzikaal vernuft om een heel album lang te boeien. De beste van deze band maar meer dan een dikke voldoende zit er niet in.

Van Reo Speedwagon hebben 2 singles de Nederlandse hitlijsten bestormd waarvan Keep on Lovin You de bekendste is. De andere is Don't let him go. En als je deze track wat analyseert is dat gezien de rest wat er voor de rest in zo'n top 40 stond best verbazingwekkend. De dreigende gitaar/drum opening, de wat verwijtende zang naar het vlotte refrein door. Daarna komen de toetsen er nog bij terwijl het gitaartje de dreiging nog probeert vast te houden wat uiteindelijk uitmond in een heuse keys/ gitaar battlle. Daarna gaat de band zoetjesaan all- out in het refrein. Dan mikken we er nog een maar eens een zware riff bij terwijl de zanger echt een punt wil maken door de titel te herhalen en een scheurende solo erdoor doet de rest. Tja, ik ben er dol op, knap staaltje schrijfwerk. Bij de eerste noten ga ik als in een Pavlov reactie al rechtop zitten

Vooral onsterfelijk dankzij Cobra Kai, het is niet meer mogelijk om niet van dit nummer te houden.

Deze band altijd links laten liggen eigenlijk. Het nummer keep on loving you ken ik uiteraard, en stoorde me nooit als hij op de radio voorbijkwam, maar heeft nooit ook het intresse gewekt om er wat van te halen en thuis op te zetten. Tot sinds kort dus. Pas weer paar platen gekocht, en deze er puur bijgedaan voor derbij, de prijs kon ik niet over vallen dus dacht , laten we eens gek doen. Van het weekend nu paar keer gedraaid, en ben zeer verrast. En dat bedoel ik zeer zeker in de positieve zin. Opener Don’t let hem go, weet me gelijk te pakken. Wat een fantastisch nummer. Maar ook nummers als Take It on the Run ( die solo wauw) en touch Guys zijn geweldig. Waar ik op voorhand de gedachten had, dat de plaat gedragen zou worden door de hit, blijk daar geen moment van waarheid in te zitten. Sterker , voor mij staan hier nummers op die keep on loving you doen vergeten. De plaat klinkt lekker fris , en luistert heel fijn weg. Nee deze ga ik nog wat vaker draaien, en zit er dan misschien toch aan te denken wat meer op te snorren van deze mannen. Zo zie je maar, nooit te oud om te ontdekken. Voorlopig en 3,5 wellicht moet ik hem later verhogen, maar wat in t vat zit verzuurd niet

Aardige singlesband dit, maar bij hun albums vallen ze toch wat door de mand. Dit is hun beste plaat en die krijgt een krappe voldoende.

Ze hebben zeker sterke singles gehad altijd. Maar ze weg zetten als 'aardige singlesband' is me wat te kort door de bocht. Wel vind ik dat je de albums tot en met deze het beste kunt hebben. Hierna werd het wel minder. You can tune a piano vind ik minstens net zo sterk als dit album trouwens. Evenals Nine lives. Wat hun meest heavy album is (zeg ik voorzichtig).

Okee bedankt Vielip, die ga ik dan maar eens opzoeken deze plaat heeft me nieuwsgierig gemaakt, kijken wat ze mijn nog meer te bieden hebben

Voor mij het beste album van Reo Speedwagon.