Bert Jansch - Avocet (1979)

Volkomen instrumentaal en een hoge priegel-factor maar waw, het klinkt verdomde lekker. Errug jazzy met zware bass. Vreemde eend in zijn discografie in ieder geval.

Vreemde plaat. Niet wat ik van Bert Jansch gewoon ben, en ergens toch ook weer wel. Het lijkt wel een kapstok waar Jansch z'n folkjasje aan heeft gehangen. De titels zijn op z'n minst bizar te noemen, en ook intrigerend. De muziek, daar kan je net hetzelfde over zeggen. Erg mooi, dat wel.

Martin Jenkins (viool, dwarsfluit) en Danny Thompson (contrabas) zijn hier de kameraden van Bert Jansch. De laatste twee speelden samen in Pentangle.
Thompson, met zijn virtuose jazzy speelstijl, krijgt alle ruimte om zijn ding te doen. Dat levert spannende duels met de gitaar op.
Avocet is geheel instrumentaal en daardoor afwijkend van andere albums van Jansch. Evengoed is het een fraaie jazzfolk plaat die goed binnen de 'school' van Pentangle en haar leden past.

De titels zijn de Engelse benamingen voor de vogels die te zien zijn op de hoes.

Oh, oké. 'Kingfisher' had toch wel een hint moeten zijn, eigenlijk.. Het blijft wel een schitterende plaat, natuurlijk.

Magistrale plaat, zeker een van de beste die ik tot dusver van Jansch heb gehoord. De wisselwerking tussen Jansch, Jenkins en Thompson werkt ondanks (of dankzij) de duidelijke contrasten tussen folk en jazz wonderwel. Jansch krijgt het voor elkaar om puur en authentiek te blijven klinken en tegelijkertijd muzikale grenzen te verleggen. En dat kunnen er op de John Faheys van deze wereld na niet zo gek veel zeggen. Schitterende productie met een prachtige klank en veel ruimte voor de individuele instrumenten bovendien.

Ik meen dat dit tevens een persoonlijke favoriet van Jansch is? Hij heeft er kijk op.

Voor mij was Bert Jansch een naam die ik pas, misschien in de jaren 90, pas voor het eerst hoorde. Folk, jaren 60, dat was mijn ding, echt, niet. Zeker niet in de jaren 70 toen ik platen als 'Lief & Liege' voor het eerst hoorde. Kortom, nooit de moeite genomen om kennis te maken.

Toen ik enige maanden geleden een reissue van Avocet in mijn mailbox aantrof, was dat dus geen aanbeveling om eens te gaan luisteren. Nu, in de eerste twee weken van 2020 het nieuwe jaar het aantal releases op een laag pitje staat, heb ik gewoon eens e.e.a. beluisterd, waar onder Avocet. Ik werd heel aangenaam verrast. Waarom?

Eigenlijk gebeurden er twee dingen. Ik hoorde hoe ontzettend goed er gemusiceerd wordt door Jansch, Jenkins en Thompson, hoe razend knap het allemaal in elkaar zit. Maar ik merkte ook dat het mij emotioneel maar moeizaam raakte. Ik sluit niet uit dat dat met het ontbreken van zang te maken heeft, maar voor een deel ook zeker door de kwalitatief hoge, maar wat steriele manier van spelen.

De kwaliteit is echter zo goed, dat de plaat mij heeft overtuigd. Ik ga hem zeker vaker beluisteren en wie weet, leidt tot een halve * meer en tot een diepere, dus emotionele band. Ik kan mij voorstellen dat dit zijn beste plaat is, zoals hierboven een paar maal geschreven wordt. Het zit immers zo goed in elkaar.

De stuk is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.