Bert Jansch - Avocet (1979)

Martin Jenkins (viool, dwarsfluit) en Danny Thompson (contrabas) zijn hier de kameraden van Bert Jansch. De laatste twee speelden samen in Pentangle.
Thompson, met zijn virtuose jazzy speelstijl, krijgt alle ruimte om zijn ding te doen. Dat levert spannende duels met de gitaar op.
Avocet is geheel instrumentaal en daardoor afwijkend van andere albums van Jansch. Evengoed is het een fraaie jazzfolk plaat die goed binnen de 'school' van Pentangle en haar leden past.

Voor mij was Bert Jansch een naam die ik pas, misschien in de jaren 90, pas voor het eerst hoorde. Folk, jaren 60, dat was mijn ding, echt, niet. Zeker niet in de jaren 70 toen ik platen als 'Lief & Liege' voor het eerst hoorde. Kortom, nooit de moeite genomen om kennis te maken.

Toen ik enige maanden geleden een reissue van Avocet in mijn mailbox aantrof, was dat dus geen aanbeveling om eens te gaan luisteren. Nu, in de eerste twee weken van 2020 het nieuwe jaar het aantal releases op een laag pitje staat, heb ik gewoon eens e.e.a. beluisterd, waar onder Avocet. Ik werd heel aangenaam verrast. Waarom?

Eigenlijk gebeurden er twee dingen. Ik hoorde hoe ontzettend goed er gemusiceerd wordt door Jansch, Jenkins en Thompson, hoe razend knap het allemaal in elkaar zit. Maar ik merkte ook dat het mij emotioneel maar moeizaam raakte. Ik sluit niet uit dat dat met het ontbreken van zang te maken heeft, maar voor een deel ook zeker door de kwalitatief hoge, maar wat steriele manier van spelen.

De kwaliteit is echter zo goed, dat de plaat mij heeft overtuigd. Ik ga hem zeker vaker beluisteren en wie weet, leidt tot een halve * meer en tot een diepere, dus emotionele band. Ik kan mij voorstellen dat dit zijn beste plaat is, zoals hierboven een paar maal geschreven wordt. Het zit immers zo goed in elkaar.

De stuk is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.