The Doobie Brothers - One Step Closer (1980)

De laatste stuiptrekking van de Doobies in 1980.
In 1980 de elpee gekocht (was voor mij de eerste DB-lp) voor het prachtige "Real love". Na de beluistering van beide kanten viel mij de gladde Amerikaanse productie op. Lekker West Coast muziek die je op een heerlijk warme zondagmiddag zou kunnen opzetten. Muziek die 30 jaar later nog gemakkelijk is op te zetten want er is sfeer genoeg.

Prima popplaat die in Nederland zwaar onderbelicht is geworden.
Net teveel Amerikaans voor ons Europees continent.
Met de stem van Michael Mc Donald was de American look en sound helemaal af...en dat betekende dan ook het virtuele einde van de Doobies...teveel van het goede/beste.

Goede plaat maar niet meer zo pakkend als de jaren 70-catchy sound.

Dit album kent een paar andere namen in vergelijking met de vorige...de belangrijkste afwezige zijn natuurlijk Tom Johnston die verantwoordelijk was voor een paar van de mooiste doobie liedjes en Jeff Baxter die deze vergezelde met zijn pakkende gitaarspel. Het 'eigene' van het geluid van de doobies hangt nu meer tegen de sfeer van Earth, Wind and Fire en Stevie Wonder aan. Toch vind ik dit het beste van de latere Doobie Brothers met Michael McDonald 'aan het roer'. Het heeft wel een laid back sfeertje en de muzikale verzorging is dik in orde en doet ook denken aan de compactheid van een Steely Dan.

Ja, nu het zegt Madjack, doet zo nu en dan wel een beetje denken aan Steely Dan's werk uit die tijd. Heeft Michael McDonald ook niet eens bij Steely Dan z'n stem mogen opzetten? Dacht ik me wel te kunnen herinneren.
Hoewel de eerste platen met Michael McDonald als zanger me nog niet echt kunnen bekoren overtuigt hij me wel met Minute by Minute en natuurlijk deze One Step Closer. Het is allemaal natuurlijk een andere stijl als waarmee ze ooit begonnen maar ja, het is ook een decennium later, veel gebeurd op muziekgebied, en in dat licht bezien niet zo vreemd.

Ik heb deze elpee vandaag nog eens beluisterd. Ondanks vele negatieve kritiek toen vond ik het toch een meer dan behoorlijke afsluiter van de Doobies. Vandaag, 30 jaar na datum, beleef ik een totaal andere luisterervaring. Ik vind deze One Step Closer gewoon nog beter klinken dan toen. Het feit dat ik het vandaag een absolute topplaat vind, is het bewijs dat deze muziek tijdloos is. Een echte klassieker !!!

Ook ik vind dit nog een prima album. In de trent van Takin in to the street, Living on a fault line en Minute to Minute. Met hierin natuurlijk een hoofdrol voor Michael Mc Donald met zijn wereld stem.

Gun de Doobies het beste, maar kan weinig chocola maken van dit album. Mijn favoriet van One step closer is en blijft Real love.

Maar de overstap van interessante westcoast met Tom Johnston naar een soort van Steely Dan Light met zang van Michael McDonald doet zich nog steeds ongenadig voelen. En ondanks dat ik McDonald van harte een mooi solo album toedicht, volgespeeld door oude Doobie leden en zowaar met de aanwezigheid van Chris Thompson op No stoppin' us now, is het allemaal bepaald geen Long Train Runnin'.

Natuurlijk, Johnston was niet in staat tot spelen. En McDonald een zeer vaardig vervanger en kundig zanger met een sympathiek geluid. Geliefd door velen en enorme verkoophits voor de Doobies, met name in de VS.
En het alternatief voor de zieke Johnston zou zijn geweest stoppen. Dat is natuurlijk ook geen optie als je wilt spelen. Hoewel dat tijdelijk best zou hebben gekund, voor de man aan wie ze alles hadden te danken.

Maar het wordt na de omzetting in creativiteit en composities er allemaal niet beter op en One Step Closer is daarin voor mij geen uitzondering.

De Doobies, ik heb er een zwak voor. Hoewel hun beste albums m.i in de jaren 70 zijn gemaakt is dit toch een alleszins acceptabele plaat. Het heeft een heerlijke “late night “ sfeer die mij zeer aanspreekt.
Gladjes oké maar soms is glad lekker...

En wat is dat real love toch een lekker tijdloos nummer.

Een plaat die ik met plezier zo af en toe eens opzet en waarbij ik met een glimlach lekker wat voor mij uit ga mijmeren.

mede omdat Michael Mc Donald nog van de partij is, is dit zeker nog wel een prima album.