The Sisters of Mercy - Floodland (1987)

Vanwege onenigheid komt er in 1985 een scheuring binnen The Sisters Of Mercy.
Wayne Hussey en Craig Adams verlaten het ouderlijk huis.
The Mission wordt een zware maar succesvolle bevalling.
Het resterende The Sisterhood met als resultaat The Gift van Andrew Eldritch is de nageboorte.
Een leeg omhulsel, waarbij een dunne navelstreng de verbintenis is met de oude Sisters Of Mercy.
Klaar om bij het vuilnis gegooid te worden.
Vervolgens gaat Eldritch met Jim Steinman in zee.
De producer die mede verantwoordelijk is voor vervelende nummers als Total Eclipse of the Heart van Bonnie Tyler en de samenwerking met Meat Loaf.

Het gevolg is een album met een theatralere aanpak.
Dominion/Mother Russia is een mooi samenspel tussen Patricia Morrison en Andrew Eldritch.
Het bombastische van Jim Steinman omgezet in een kleine rockopera.
De voormalige bassist van The Gun Club blijkt een aardig stemgeluid te bezitten.
De gothic hoek bevalt haar prima.
Later zal ze aan de slag gaan bij The Damned.
De samenwerking met zanger Dave Vanian levert vervolgens ook nog een huwelijk en dochter op.

Flood I heeft het Oosterse sfeertje wat bij The Sisterhood al aanwezig was.
Flood II is een stuk dansbaarder.
Al blijven dit wel de mindere nummers op Floodland.

Lucretia My Reflection is te kort.
Later zal er op A Slight Case of Overbombing een versie komen te staan die bijna 2x zo lang is.
Die had hier beter gepast.

1959 is het geboortejaar van Andrew Eldritch.
Mijn gedachte is dat het een ode aan zijn moeder is.
Helaas blijkt de Isabelle in het 1959 een fan te zijn, die een brief schrijft met daarin het verzoek om een piano ballade te maken.
Soms hoop je dat je de oorsprong niet kunt achterhalen.

Het kerkkoor dat This Corrosion opent klinkt groots.
Nog steeds een van de hoogtepunten uit hun carrière.
De samenwerking met Steinman levert hier de beste vruchten af.
De kers op de slagroom.

Driven After The Snow is een rustpuntje.
De zang van Eldritch te ver op de achtergrond.
Een probleem wat zich op Floodland vaker voor doet.
Het ene moment een strakke productie, vervolgens is de balans weer helemaal verdwenen.

Never Land (A Fragment) is een mooi concept, maar vervolgens te vluchtig uit gewerkt.
Ik heb altijd het idee gehad dat hier meer in gezeten had.

Torch is een bonustrack; vreemd wat dit komt weer een stuk beter over.
Na een moeilijke periode is het Eldritch toch gelukt om het vuurtje brandend te houden.

Bij Colours heb ik het programma Kassa van de VARA ingeschakeld.
Een panel van honderd doemdenkers wordt geblinddoekt.
Met een koptelefoon op worden beide versies geluisterd.
De uitslag is verrassend.

35% zegt de versie van The Sisters Of Mercy beter te vinden.
25% zegt de versie van The Sisterhood beter te vinden.
40% hoort geen verschil.

Ik hoorde altijd bij de laatste groep.
Pas toen ik wist dat de zang op The Sisterhood niet verzorgd werd door Eldritch, ben ik er op gaan letten.
Altijd gedacht dat het dezelfde versies waren.
Als je er van op de hoogte bent is het wel hoorbaar.
Maar minimaal.

Een geslaagd resultaat, zelfs hun beste studio album.
Al vind ik The Sisters Of Mercy een duidelijk voorbeeld om juist de verzamelaars aan te schaffen.
A Slight Case Of Overbombing en Some Girls Wander By Mistake geven mij een meer voldaan gevoel.

Een album wat al heel lang een favoriet van mij is, eigenlijk op de gok gekocht terwijl ik alleen Dominion/Mother Russia kende en wat was ik toch blij met deze aankoop.

Gelijk na mijn aankoop het discje in de autoradio gedaan en genieten met de harde drumcomputer en de bombastische sound. Zelfs mijn moeder, die achter het stuur zat (en waar ik de laatste tijd niet meer zoveel smaakovereenkomsten mee heb) vond het toch wel heel lekker en we betrapten er ons zelfs op dat we toch wel mee zaten te zingen met Some day, some day, some day, - Dominion. Ja heerlijk was dat. We moesten van Amersfoort naar Zeewolde toe, een stukje waar je meestal nipt 25 á 30 minuten over doet. Gelukkig namen we door werkzaamheden de verkeerde snelweg en kon ik - zo blij als ik was - dit hele album in 1 keer beluisteren en wat een trip was dat zeg! Nog nooit was voor niks omrijden zo leuk. Genieten bij elk nummer, de aparte klanken van Flood I, het zoals Deric Raven al genoemde tekorte Lucretia My Reflection (fantastisch nummer) en het rustige 1959. Mijn moeder houdt helemaal niet van goth muziek, maar ik wist wel dat ze dit goed zou vinden eigenlijk, ze is namelijk groot liefhebber van keiharde drums, en ja, daar staat dit album bol van.

We waren immers net van de snelweg af en moesten door het hobbelige weilanden gebied van Nijkerk/Putten rijden en wat is This Corrosion de perfecte soundtrack daarvan. De aparte manier van zingen door Eldritch die de lead neemt na het kerkelijke en grootse intro. En weer waren we aan het swingen en zingen geslagen met dit nummer. Hoe gemakkelijk dit opzwepende album je pakt is onbegrijpelijk. Maar is dit dan allemaal maar makkelijke muziek, want goth muziek van de 80's hoort toch depressief te klinken met sombere teksten? Nou daar doen Eldritch en Morrison niet aan. De teksten zijn nog steeds vol tragiek, echter word het soepeler gebracht. Op een catchy manier kun je wel zeggen. En als ik in het boekje kijk voor de teksten moet ik toch ook zeggen dat de teksten vrij sterk in elkaar zitten, niet zo makkelijk te begrijpen en steeds een mooie woordkeuze.

And her halway
Moves
Like the ocean
Moves
And her halway
Moves
Like the sea

Wat een mooie opening door Eldritch die al fluisterend en kreunend ons introduceert tot Flood II die ik ietwat minder, maar nog steeds erg de moeite waard vind
Ja, de plaat blijft sterk doorgaan met Driven Like the Snow, het liedje wat de plaat afsluit, de tekst die de plaat afsluit is Never Land (a Fragment).

En zo komen we eindelijk thuis aan, na toch te hebben genoten, ook al hebben we flink omgereden. En zo vomt dit album eigenlijk - ook al ben ik nog maar 16 - al wat jeugdsentiment Het ''echte'' album is al voorbij, maar dat wil niet zeggen dat er niks meer te genieten valt. Het lome Torch grijpt wel een beetje terug naar de oude Sisters, Colours is swoel en heeft een heerlijk drumritme plus synths, Never Land is fantastisch, waar de afsluiting van deze plaat een fragment uit het nummer was is dit de volledige versie en als laatste de sublieme Hot Chocolate cover Emma, die van zichzelf al donker is, maar hier helemaal zwart is, heel grimmig met de baslijn en de dreunende drums en ik vind deze versie eigenlijk nog wel mooier. Daar stonden de Sisters natuurlijk ook om bekend, hun fantastische covers, maar dit slaat alles. Een volmaakt eind van een geweldig album genaamt:

Floodland

Dit kan me toch een stuk minder bekoren dan the Sisters of mercy in de begintijd.Maar goed dit is ook eigenlijk een heel andere band met zanger Andrew Eldritch als enige constante factor.Ik vind dat sommige nummers te lang worden uitgesponnen en ook is het nivo van de songs niet altijd even hoog.Alleen This Corrosion,Dominion,Flood I en Lucretia my reflection zijn prima.Het overige materiaal matig.Het is de geweldige stem van Eldritch die het geheel toch nog naar een drie tilt.

Dit album was eigenlijk een toevalsaankoop. Ik had wat gelezen over Floodland in mijn ‘1001 albums’-boek, had eens wat muziek van The Sisters of Mercy op Youtube beluisterd (ook omdat deze band regelmatig voorbijkomt als het gaat om bands die Paradise Lost beinvloed hebben) en dat klonk wel goed. Toen ik het in de platenzaak als tweedehandsje zag liggen, kon ik Floodland niet laten liggen.

Deze toevalsaankoop is niet 100% een toevalstreffer gebleken. De diepe stem van Eldritch bevalt me erg goed, hoewel de muziek veel minder zwaar en donker is dan ik had verwacht. Flood I, Lucretia, 1959 en Driven Like the Snow steken er voor mij bovenuit, 1959 deels omdat het een mooi contrast vormt met de rest van het album. Daar staat dan weer tegenover dat ik de langste nummers, Dominion-Mother Russia en This Corrosion niet echt de moeite waard vind. Te lang, en met name This Corrosion wordt geplaagd door teveel herhaling. ‘Hey now, hey now now’ ad infinitum en ook de vrouwelijke zang op die nummers staat me wat tegen.
Mijn cd heeft Torch en Colours nog als bonusnummers. Die zijn me prima bevallen.

Ik vind Floodland wat wisselend. Als iemand me een ander Sisters of Mercy/Sisterhood/The Mission album kan aanbevelen, dat meer in de richting gaat van de Floodlandnummers die me goed liggen, dan hoor ik het graag

3.5*