Steve Hackett - Highly Strung (1982)

Het 2de album van de man dat ik gekocht heb na 'Voyage of the Acolyte'.
Toch minder mooi dan zijn solodebuut. Staat verder af van Genesis' oude werk.
'Cell 151' is wel meesterlijk mooi en de gitaar komt goed tot uiting.
In het geheel iets minder toch ...

Een heel behoorlijk album, meer rock en iets minder symfo.

Slechts 3,04 en twee berichten?
Eerlijk gezegd heb ik dit album ook niet, maar recent heb ik wel een aantal keren Cell 151 gedraaid. Was toch een prima single, ook al zijn er dan slechts 300 exemplaren van verkocht?

Ik vind het juist geweldig naar Genesis-hoe-het-had-kunnen-zijn-in-1982 klinken, prima orgeltje.
Maar de rest van het album zegt mij dus niet veel.

Is Cell 151 redelijk representatief of is de rest toch duidelijk minder?

Het is voor Hackett begrippen wat meer bondig en catchy en aan de jaren 80 mode aangepast. Dat zag je ook bij oud collega's Banks en Rutherford gebeuren in die periode. Maar je hebt hier gewoon een solide, gesmeerd en prima te genieten progrockalbum te pakken met - naar Genesis gebruik - het thema van de opener terugkerend in de afsluiter dat naar mijn smaak beter in elkaar steekt dan 'Cured' en de 'Till We Have Faces' afgang. Van vertrouwd instrumentaal vuurwerk is zondermeer sprake en dit album blijkt daarin verrassend toegankelijk. Daarna zou Hackett het GTR avontuur beginnen wat nog meer AOR gericht zou worden om vervolgens (gelukkig) weer op zijn oude schreden terug te keren.

Wat is dit toch een verschrikkelijk mooi album. Ik begin dit album aardig grijs te draaien. Het is het enige album dat ik bezit van Hackett. Waarschijnlijk zijn eerdere albums minstens zo goed. Elke keer weer genieten

Eigenlijk wel een album waar veel energie van uit gaat...en nog symfonisch ook. Een apart album van Steve dus. Ik zou er 4 sterren voor gegeven hebben maar...de stem van Steve brengt mijn beoordeling een stuk omlaag. Maar.. het is en blijft een geweldige muzikant.

Enige? Echt? Nog genoeg te ontdekken dan zou ik zeggen.

Niet al zijn albums ken ik al, maar van degene die ik ken, vind ik dit het zwakste. De hoes is mooier dan het album. De gezongen nummers irriteren me zelfs wat.

Deze plaat gaat nog wel. Staan toch enkele aardige nummers op.

Till We Have Faces is pas echt een drama.

'Till We Have Faces' vind ik beter dan deze. De gezongen nummers doen me denken aan het zwakste van Mike Oldfield of Vangelis met die zanger van Yes. Ook de instrumentale nummers vind ik voor zijn kunnen ondermaats.