Diana Ross - Swept Away (1984)

Ben heel erg lang op zoek naar deze ceedee.....is gewoon niet te vinden. "Missing you" is mijn favoriet van dit album. "Swept Away" vind ik ook erg goed. Mijn zus heeft deze LP maar zit onder de krassen, ik wil 'm digital. Dan luisteren met de speakers hard aan...en meezingen....yeeeeahhhhh..


"Oooh oooohhh, i'm missing you, tell me where the road turns.." skitterend!!!!

-3.5-

Gewoon hier boven op "Vergelijk prijzen van deze CD" drukken.

Deze cd is ergens eind 2006, begin 2007 op cd verschenen, ik heb hem bij Bol.com besteld, is hij mischien wat duur maar dan heb je hem wel op cd, aangezien ik ook fan ben van Diana Ross (maar alleen in de periode 1970 t/m 1989)

Als je echt fan bent, en je wilt dat album graag op cd hebben, dan zou ik zeggen, kopen die handel.

Dit doe ik nu ook met alle albums van Carole King die ik nog niet heb op cd, vele albums waren nog nooit op cd verschenen, en sinds dit jaar eindelijk onbekende albums ook verschenen op cd, wel wat aan de dure kant, maar dat moet je als fan niet wakker van liggen. En dan heb je dat ene album wel op cd.

Ross’ vorige album flopte, dus moest ‘Swept away’ haar weer naar de top brengen. In zekere zin gebeurde dat ook, want dit album werd een succes voor haar. Uiteindelijk zou dit album meer dan 1.000.000 exemplaren verkopen in haar thuisland. Diana heeft veel producers ingeschakeld voor dit album, waaronder Lionel Richie, Bernard Edwards en Richard Perry.
De albumopener ‘Missing you’ was een eerbetoon aan Marvin Gaye, die dat jaar was overleden. Men zou zich een mooier eerbetoon kunnen voorstellen, maar ach, iedereen verwerkt het op zijn eigen manier hè? Andere nummers op dit album zijn (een stuk) meer genietbaar.
Neem bijvoorbeeld ‘Touch by touch’, ‘Swept away’ en de beste nummers op dit album: ‘Telephone’, ‘Forever young’ en ‘Nobody makes me crazy like you do’.
Minder geslaagd vind ik het duet met Julio Iglesias, een ietwat saai nummer. ’t Is net een smartlappen ballad ofzo. Het nummer was overigens van Julio en naar verluidt verkoos hij Diana Ross boven Barbra Streisand die aanvankelijk werd aangemerkt als mogelijke zangeres voor het duet. De ‘Rescue me’ cover (origineel van Fontella Bass) is niet om aan te horen. Nou vind ik het origineel al niet echt je-van-het, maar Diana’s versie is vreselijk. Het nummer ‘Forever young’, een cover van Bob Dylan vind ik niet slecht gedaan, al kan ik me voorstellen dat de gemiddelde Bob Dylan-fan dit absoluut niet wil horen. Zelf vind ik dit het verreweg het mooiste nummer op dit album.
‘Swept away’, een typisch jaren ’80 album. Aardig, maar meer ook niet. Af en toe leuk om te horen, maar in vergelijking met haar repetroire van Motown uit de jaren ’70, stelt het niet veel voor.

Naast de draak Rescue Me vind ik ook Nobody Makes Me Crazy Like You Do een bar slecht nummer. De productie op dit nummer is te matig met enkel eighties synthesizer klanken gedaan. Het lijkt wel een slecht elektro nummer met vloekende vocalen van Diana erover. Ik ben liefhebber van de jaren '80, maar dit is toch wel veel slechter dan menig nummer uit dit decennium. De rest van het album is wel aan te horen, maar nergens echt goed. Het duet met Julio is ook verre van een hoogtepunt te noemen. Toen ik de LP uit zijn binnenhoes haalde, kwam er nog een foto van Diana met Julio uit rollen. Die geeft eigenlijk dit duet goed weer: fout, cliché, klef en verre van tijdloos. Touch By Touch, Swept Away, Telephone en Forever Young gaan nog wel. Het laatste nummer is in mijn ogen ook gelijk het sterkste (veruit). Overall vind ik dit een matig album van Diana. Ik hoor teveel foute (kinder)koortjes, gitaren en muzikale ondersteuning die soms erg vloekt met de vocale vaardigheden van Diana. Trouwens ook een van de lelijkste albumhoezen van Diana.

Inderdaad. Dit was simpelweg een matig album.

De vermakelijke/goeie songs zijn Touch by Touch, It's Your Move, Swept Away en Telephone. Eerste helft is dus ondanks Missing You en Rescue Me nog te pruimen. De tweede helft is eigenlijk om weg te gooien. Vooral dat gladde en makkelijk scorende Duet met Iglesias.
Dus uiteindelijk kan ik er niet veel van maken dus krijgt het van mij een 2,0.

De titelsong is een krampachtige poging om bij de tijd te blijven (vgl Into the groove van Madonna). Opvallend is de medewerking van Jeff Beck in Forever Young. Verder een aardig plaatje, maar niet meer dan dat.