Diana Ross - Silk Electric (1982)

De top 10 hit muscles werd ook geschreven door Michael Jackson, destijds dacht men dat hij homo was naar aanleiding van de lyrics.

Het is eerste wat opvalt aan dit album is natuurlijk de prachtige hoesfoto, ontworpen door niemand minder dan de bekende Andy Warhol. Met zo’n prachtige hoesfoto, verwacht je ook een prachtig album. Helaas krijgen we die niet voorgeschoteld. ‘Muscles’ valt op zich nog wel mee, typisch een Michael Jackson nummer/productie, al is het nummer kwalitatief slechter dan zijn eigen werk rond die tijd. Maar het materiaal dat volgt is matig, ook voor een jaren ’80 productie steekt het niet voldoende in elkaar.
‘Still in love’ kan ik enigszins waarderen, vooral dan vanwege de catchy melodie. Maar bij een nummer als ‘Fool for your love’, zet ik m’n vraagtekens achter de geloofwaardigheid van deze zangeres.
Diana Ross die een puur (glam)rock nummer doet (dat ze nota bene heeft co-written), gaat er bij mij echt niet in! What was she thinking? ‘Turn me over’ blijkt jaren later overbodig te zijn, in dit nummer verzoekt miss Ross om de LP of cassette om te draaien om de andere kant te beluisten. Trouwens, ook op de LP (die ik bezit) was dit overbodig, daarnaast is het zelfs zwaar irritant te noemen.
Overigens is het wisselen van de LP-kant of cassette nergens voor nodig, want de vijf nummers die hierop te horen zijn, stellen ook al niet veel voor. ‘Anywhere you run to’ is het beste wat er dan nog te vinden, al is dat voornamelijk vanwege de coupletten, verder vind ik dat nummer ook magertjes. Met de afsluiter ‘I am me’ slaat ze een nieuwe richting in, het nummer kent een reggae-vibe.
Op zich leuk geprobeerd natuurlijk, alleen jammer dat het nummer zo nietszeggend is. Vandaag besefte ik in ieder geval wel weer waarom ik dit album nooit beluister…

Dit is inderdaad een kansloos album. 1,5* voor de moeite (en Muscles).

Wel een gave hoes ...Andy Warhol style....

Vandaag op LP gevonden in zowat nieuwstaat.

Inderdaad niet veel spannends te beleven hier, het kabbelt allemaal een beetje voort totdat je je kapot schrikt bij Fool for your love, ook totaal niet te herkennen als La Ross, krijsend baant ze zich een weg door een vrij stevige rocktrack, past totaal niet bij de rest van het album.
Van de B kant is I am me wat opvallender door de afwijkende reggae achtige vibe, maar Who, de opener van kant B vind ik nog wel aardig funky. En gelijk 1 van de beste nummers van het album.