Ritchie Blackmore's Rainbow - Black Masquerade (2013)

Daar gaan we dan eindelijk want deze cd is dus 17 jaar telaat maar beter dat dan nooit
Na de intro krijgen we een goeie uitvoering van spotlight kid en too late for tears
Long live rock n roll is met dat meezing gedoe al valt het hier nog mee
De nieuwe nummers zijn best wel te pruimen want Stranger in us all was best wel goed maar de ouwe klassiekers still I m sad ,man on the silver mountain en temple of the king zijn altijd goed
net zo als since you've been gone en perfect strangers
Greensleeves is meer een grap en hall of the mountain king is een van de beste rainbow nummers die ik ken en dus hier op aanwezig (Blackmore nam dit eerder op met de Lancasters met als titel satan's holiday)
Burn en smoke zijn gewoon goed al ken ik betere versies

CD opent met de bekende introductie gevolgd door Spotlight kid en too late for tears. (Onder spotlight kid loopt nog een of ander irritant geluidsspoor van een zingende dame. heel vreemd) Dan begint het publiek long live r&r te zingen en of ze het spontaan inzetten of dat het gepland was weet ik niet, maar met het walsende stuk met we zijn op tv erin gaat de song behoorlijk de mist in. De volgende 2 songs gaan prima maar dan krijgt de toetsenist 5 minutes of glory (waarvan 4 teveel) en in Still I'm sad de drummer (chuck Burgi) ook nog eens. Hierdoor is CD 1 verre van vlekkeloos en het concert "hapert" zal ik maar zeggen. CD 2 Is van voor tot achter wel een lekkere concert registratie en luistert heerlijk weg. De mannen hebben er plezier in en Ritchie probeert geen 666 minuten lange solo neer te zetten. Doogie White zingt goed (tis geen dio hoor) maar lult af en toe teveel. Het is dan ook een live registratie van de gehele show en dat heeft ook zijn charme. Hadden ze het een dag later opgenomen dan had de setlist waarschijnlijk er weer net iets anders uitgezien (itt iron maiden concerten). Hoogtepunten Ariel en Perfect strangers. CD1 3* en CD2 4.5*